De Cock en kogels voor een bruid
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #40
- Год: 1993
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0605-7
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en kogels voor een bruid». Краткое содержание книги:
De Cock draaide zich met een ruk naar hem toe.
‘Elegant?’ brieste hij. ‘Elegant?’ De oude rechercheur strekte zijn rechterhand naar de reeks kogelinslagen in de muur van het Korenmetershuisje uit. ‘Wat is er elegant aan moord?’
Vledder negeerde de opmerking.
‘Je bracht Lowietje duidelijk in verlegenheid.’
De Cock knikte instemmend.
‘Dat mag best,’ reageerde hij scherp. ‘Ik heb daar geen enkele moeite mee. Naar mijn stellige overtuiging kan Smalle Lowietje mij inlichtingen verschaffen over Mooie Richard… weet hij waar ik hem kan vinden.’
Vledder slikte.
‘Waarom geeft hij die inlichtingen dan niet?’
In een moe gebaar schoof De Cock zijn hoedje iets naar achteren en schudde zijn hoofd.
‘Ik weet het niet precies,’ antwoordde hij aarzelend. ‘Ik vermoed omdat hij bang is… bang voor mogelijke gevolgen, anders had ik allang iets van hem gehoord. Smalle Lowietje wist een paar dagen geleden al dat ik belangstelling had voor Mooie Richard.’
Vledder fronste zijn wenkbrauwen.
‘Moet het angst zijn?’
De Cock knikte.
‘Zo voel ik het,’ antwoordde hij strak. ‘Smalle Lowietje heeft nog nooit iets voor mij achtergehouden. In vrijwel alle gevallen in het verleden had ik mijn inlichtingen onmiddellijk… of binnen een paar uur. Ik kon altijd op hem rekenen.’
De oude rechercheur duimde over zijn schouder.
‘Ik neem aan dat ook Annelies de Groot bang is geworden en dat angst de reden is dat ze vanavond in de Oude Nieuwstraat haar hoerenpandje niet voor clientèle heeft geopend.’
Vledder keek hem verbijsterd aan.
‘Angst voor Mooie Richard?’
In zijn stem klonk ongeloof.
De Cock zuchtte omstandig.
‘Ja, angst… pure angst. De weigering van Annelies de Groot om zijn nieuwe aanbod een plaats achter een raam in haar pandje te geven, zal Mooie Richard niet zonder meer hebben geaccepteerd.’
Vledder trok een denkrimpel in zijn voorhoofd.
‘Jij denkt dat hij haar heeft bedreigd?’
De Cock knikte.
‘Dat zou mij niets verbazen,’ antwoordde hij traag. ‘Er gaat… ik weet niet hoe en waarom… toch een vreemde dreiging van die man uit. Ik heb het idee dat Annelies de Groot destijds de Tsjechische Katja Solarsky ook min of meer uit dwang in haar hoerenpandje aan de Oude Nieuwstraat heeft opgenomen.’
Vledder gebaarde achteloos.
‘Mooie Richard bracht meiden aan. Dat zei Annelies de Groot ons al een paar dagen geleden. Daar schijnt hij een gewoonte van te maken.’
De Cock schoof zijn onderlip naar voren.
‘Meiden,’ reageerde hij cynisch, ‘die voor zijn charmes bezweken en daarna zonder enig protest in de prostitutie stapten?’
‘Dat geloof jij niet?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Niet zonder meer. Ik heb wel souteneurs gekend die meer dan één vrouwtje achter het raam hadden zitten, maar dat waren toch uitzonderingen.’
Vledder glimlachte.
‘Misschien is Mooie Richard zo’n uitzondering?’
De Cock kauwde op zijn onderlip.
‘Voor zover wij weten,’ sprak hij hoofdschuddend, ‘is Katja Anna Solarsky nooit onder de bekoring van de charmes van Mooie Richard gekomen… heeft ze hem nauwelijks gekend.’
Vledder keek verrast op.
‘En toch ging ze in de Oude Nieuwstraat bij Annelies de Groot achter het raam.’
De Cock knikte.
‘Arme Katja,’ sprak hij gedragen. ‘Ze kan het ons niet meer vertellen… maar ik zou graag willen weten waarom… zo gedwee?’
De oude rechercheur blikte nog even naar de reeks kogelinslagen in de muur en liep toen peinzend door.
Vledder volgde.
Via de Oudebrugsteeg bereikten ze de Warmoesstraat.
Toen ze de hal van het politiebureau binnenstapten, zwaaide de wachtcommandant achter de balie met een envelop. De Cock liep op hem toe.
‘Wat is dat?’
‘Een brief… voor jou. Er staat Rechercheur De Cock op.’
‘Hoe kom je daaraan?’
‘Een jongeman legde dit een halfuurtje geleden hier op de balie.’
‘Wat voor een jongeman?’
Jan Kusters trok zijn schouders op.
‘Zonder dat ik de kans kreeg om hem iets te vragen, verdween hij als een bliksemschicht. Ik heb hem nog nageroepen, maar…’ De wachtcommandant maakte zijn zin niet af.
De Cock nam de envelop van Jan Kusters aan, scheurde die ruw open en nam er met licht trillende vingers een notitie uit.
Vledder keek over zijn schouder.
‘Richard Verbruggen,’ las hij hardop, ‘Oude Schans 785… beneden.’
Een glimlach van vertedering gleed over het brede gezicht van De Cock. ‘Van Smalle Lowietje,’ sprak hij zacht. ‘Ik herken zijn handschrift.’
De twee rechercheurs reden met hun Golf bij de voorkant het politiebureau weg. Aan het eind van de Warmoesstraat, in de smalle Sint Olofspoort, bleef een dronken man met een losgeknoopte overjas en een veelkleurige sjaal om zijn hals zacht wiegend midden op de rijbaan staan.
Vledder bracht de wagen pal voor de man tot stilstand en toeterde een paar maal. De dronken man grijnsde breed. In het felle licht van de koplampen helde hij iets achterover, maakte zijn gulp open en plaste met een sierlijke boog op de motorkap. De urine spatte tegen de voorruit.
Vledder werd rood en schold, maar nog voor hij woedend de wagen kon verlaten, had De Cock hem stevig bij zijn arm gevat.
‘Wacht rustig tot hij weg is,’ adviseerde hij kalm, ‘dergelijke taferelen brengen alleen maar problemen… voor ons.’
Toen de man klaar was, knoopte hij zijn gulp half dicht en liep met waggelende tred vrolijk zwaaiend uit het licht van de koplampen.
Vledder zette de ruitenwissers aan en sproeide de voorruit schoon. Zijn gezicht zag nog rood.
‘Dat is toch te gek,’ gromde hij kwaad. ‘Zo’n vieze dronken zwabber. Moeten wij ons dat zomaar laten welgevallen?’
De Cock trok achteloos zijn schouders op.
‘Wat is in onze zo verheven rechtsstaat het alternatief? De man sjorrend en slepend met zijn leuter uit zijn broek onder heftig verzet naar het politiebureau brengen… meer dan een halfuur besteden aan het opmaken van een proces-verbaal wegens openbare dronkenschap… waarvoor hij door onze overbelaste justitie toch nooit zal worden beboet?’
Vledder mopperde binnensmonds, maar reageerde verder niet. Langzaam trok het rood uit zijn gezicht. Op de Prins Hendrikkade, even voorbij het Scheepvaarthuis, blikte hij opzij.
‘Gaan we hem arresteren?’
‘Wie?’
‘Mooie Richard Verbruggen?’
De Cock grijnsde.
‘Waarvoor? Wettelijk gezien hebben we geen poot om op te staan.’
Vledder veinsde ongeloof.
‘Kan men ongestraft buitenlandse vrouwen tot prostitutie dwingen?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Bewijs… daar gaat het om… een rechtmatig verkregen bewijs… anders heeft een arrestatie geen enkele zin… kun je hem in het kielzog van een breed lachende advocaat binnen enkele uren alweer vrijlaten.’
‘Hoe komen we aan dat bewijs?’
De Cock plukte aan het puntje van zijn neus.
‘Een goede vraag,’ antwoordde hij grijnzend.
‘En het antwoord?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Kan ik je niet geven.’
Het klonk mat.
De oude rechercheur strekte zijn rug en veranderde van toon. ‘Ik wil de verbindingen kennen… de lijnen. Hoe kwam… bijvoorbeeld… Katja Anna Solarsky via Klaas van het Hogereinde uit Schermerhorn in contact met Mooie Richard?’
Vledder grinnikte.
‘Denk jij dat Mooie Richard jou dat zonder enige dwang vertelt?’
De Cock antwoordde niet.
‘Heb je hem nog nagetrokken?’
Vledder knikte.
‘Hij komt voor… vijf jaar geleden. Verboden bezit van een vuurwapen. Op straat tijdens een rel gearresteerd met een FN, negen millimeter.’