De Cock en de dwaze maagden
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #54
- Год: 2000
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-1542-3
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de dwaze maagden». Краткое содержание книги:
De Cock trok zijn gezicht in een ernstige plooi.
’Toch wel. Wanneer de heer Von Ravensburg openhartiger was geweest, dan hadden wij wellicht een tweede slachtoffer kunnen voorkomen.’
De oude rechercheur boog zich iets naar hem toe.
’Was hij op uw aanraden zo zwijgzaam?’
Commissaris Kauwenaar snoof. Op de bolle wangen van zijn rond gezicht kwamen rode blosjes.
’Is dit een verhoor?’ vroeg hij kwaad.
De Cock trok achteloos zijn schouders op.
’U mag het noemen hoe u wilt.’
Commissaris Kauwenaar gebaarde heftig.
’Ik heb Matthias von Ravensburg in bescherming willen nemen tegen Amsterdamse praktijken.’
De Cock grijnsde.
’Wijken die af van de gebruiken in Hilversum?’ vroeg hij argeloos.
Commissaris Kauwenaar klemde zijn lippen opeen.
’De recherche van Amsterdam heeft een reputatie. En dat is geen beste.’
De Cock maakte een verontschuldigend gebaar.
’Wij hebben de heer Von Ravensburg voorkomend behandeld. Dat kan hij ook in de toekomst van ons verwachten. Maar ons onderzoek is nu in een fase gekomen waarin wij het weigeren van het verstrekken van inlichtingen niet langer kunnen toestaan. De heer Matthias von Ravensburg zal ons de waarheid moeten vertellen.’
’Anders?’
’Verzoek ik per telex zijn opsporing, aanhouding en voorgeleiding.’
’Terzake?’
De Cock voelde hoe de woede in zijn aderen kroop.
’Moord, c.q. medeplichtigheid daaraan. Zegt u mij waar wij de heer Von Ravensburg kunnen treffen.’
Commissaris Kauwenaar kwam wild uit zijn stoel overeind. ’Ik zeg u niets,’ riep hij woedend.
Ook De Cock en Vledder stonden op.
De oude rechercheur keek de woedende man voor zich strak aan.
’U belemmert dus ons onderzoek… bewust?’
Het gezicht van commissaris Kauwenaar werd vuurrood. Een zenuwtrek zwiepte over zijn wangen. Hij strekte zijn arm in de richting van de deur.
’Eruit.’
De Cock en Vledder gingen.
De beide rechercheurs reden in mineurstemming naar Amsterdam terug. Het regende nog steeds, feller dan op de heenweg. Ook het verkeer op de A1 was intensiever. Langs de vrachtwagens spatte het vuile water van de weg hoog op.
Vledder keek opzij.
’Ik vind niet,’ sprak hij afkeurend, ’dat je deze aangelegenheid goed hebt aangepakt. Zo behandel je geen superieuren.’ De Cock drukte zich omhoog.
’Ik ken geen superieuren. Ik ken alleen lieden die hoger in rang zijn dan ik.’
Vledder schudde zijn hoofd.
’Het ging niet goed tussen jullie twee.’
De Cock reageerde geërgerd.
’Wat was er verkeerd?’
’Je maakte die man kwaad.’
De Cock brieste.
’Hij maakte mij kwaad,’ riep hij fel. ’Maar ik had gelukkig meer zelfbeheersing dan hij. Wat een hooghartig gewauwel. Moet onze eigen Buitendam hem eerst melden dat wij op bezoek komen… compleet met het hoe en waarom van onze missie?’ De oude rechercheur grinnikte vreugdeloos.
’Hij beschermde zijn vriend tegen Amsterdamse praktijken. Wat een onzin. Hebben wij zo’n slechte reputatie? Hij heeft Matthias von Ravensburg gewoon geïnstrueerd hoe hij ons onderzoek kon dwarsbomen. Commissaris Kauwenaar is meer vriend dan politieman.’
Vledder keek hem verrast aan.
’Meer vriend dan politieman?’
’Ja.’
’En dat neem je hem kwalijk?’
’Absoluut.’
’Een goede vriend gaat toch voor alles?’
De Cock schudde zijn hoofd.
’Wanneer je als praktiserend politieman tijdens een onderzoek vriendschap boven je plicht stelt, hoor je bij de politie niet thuis. Neem dan ontslag. Als uiterste consequentie. Maar speel geen dubbelrol.’
Vledder keek hem verschrikt aan.
’Wat ben je fel!’
De Cock knikte.
’Terecht, meen ik. Volgens mij houdt commissaris Kauwenaar die Matthias von Ravensburg voor ons verborgen. Wellicht kent hij zelfs de toedracht van de moorden in Amsterdam.’
’Hoe?’
De Cock gebaarde heftig.
’Via Matthias von Ravensburg. Die zal hem alles hebben opgebiecht en hem om raad hebben gevraagd. Misschien verleent hij hem zelfs onderdak. En dat vind ik een kwalijke zaak.’ Het gezicht van Vledder kreeg een peinzende trek. ’Denk jij dat Matthias von Ravensburg bij die moorden is betrokken?’
’Ja.’
Vledder keek hem verward aan.
’Als moordenaar?’
De Cock schudde zijn hoofd.
’Niet als moordenaar. Zo zit het niet. Ik denk niet dat commissaris Kauwenaar zijn vriend in bescherming had genomen wanneer Matthias von Ravensburg hem een moord had opgebiecht.’ De oude rechercheur grinnikte.
’Zover zou zijn vriendschap toch niet gaan.’
’Hoe is Matthias von Ravensburg er dan bij betrokken?’ De oude rechercheur liet zich onderuitzakken.
’Daar hoop ik nog eens achter te komen.’
’Hoe laat is de gerechtelijke sectie op het lijk van Annette van Dijk?’
’Twee uur. Dokter Rusteloos heeft eerst nog twee secties in Rotterdam.’
De Cock schoof de mouw van zijn regenjas iets terug en keek op zijn horloge.
’Het is kwart over een. We hebben nog drie kwartier. Redden we dat?’
Vledder knikte.
’Als we niet in een file terechtkomen.’
’Zal ik gaan.’
Vledder keek hem niet-begrijpend aan.
’Waarheen?’
’Naar de sectie.’
’Waarom?’
De Cock haalde zijn schouders op.
’De laatste keer vroeg je of ik de volgende sectie op mij wilde nemen.’
Vledder glimlachte.
’Daar ben ik al weer overheen.’
De Cock knikte hem bemoedigend toe.
’Mooi. Zo zie ik je graag. Hou jij de Golf maar tot je beschikking en laat mij in de buurt van Diemen uitstappen.’
’Heb je plannen?’
De Cock knikte.
’Ik wil nog eenmaal proberen om Josine Wijngaarden tot andere gedachten te brengen.’
’Waar ben je bang voor?’
De Cock sloot even zijn beide ogen.
’Dat ze contact opneemt met haar moordenaar.’
Op het Stationsplein stapte De Cock uit de tramtrein van lijn 9. In zijn slome slenterpas sjokte hij vandaar via de Prins Hendrikkade en de Haarlemmerstraat naar de Herenmarkt. Voor de deur bleef hij staan. Hij ontdekte dat iemand nu ook het naamplaatje van Annette van Dijk had verwijderd. Het stemde hem bitter. In zijn oude recherchehart groeide verzet tegen die malle meiden, die blijkbaar hun eigen dood zochten.
Hij belde langdurig, maar er kwam geen reactie.
De Cock bekeek het slot. Het was van een simpele constructie. Hij blikte wat schichtig om zich heen om te zien of iemand zijn handelingen in ogenschouw nam. Toen die blik hem geruststelde, nam hij het apparaatje van Handige Henkie uit zijn broekzak en in luttele seconden had hij deur ontgrendeld. Voorzichtig duwde hij met zijn knie de deur verder open en ging naar binnen.
De schemerlampen brandden niet. Van buiten, via de halfgesloten gordijnen, kwam maar weinig licht. De oude rechercheur keek om zich heen. Een impuls om kasten te doorzoeken, onderdrukte hij. Rechts van hem, in een hoek van het vertrek, stond op een halfrond tafeltje een telefoon. Hij liep erheen. Op een velletje van een blocnote stond een telefoonnummer. In een opwelling pakte hij de hoorn van het toestel en draaide het nummer. Op het moment dat iemand zich meldde, legde hij de hoorn op het toestel terug.
Verbijsterd staarde hij voor zich uit.
In het raderwerk van zijn denken schoot een vonk. Het systeem draaide direct op volle toeren. Reeksen van denkbeelden, mogelijkheden en motieven drongen zich aan hem op. Hij liet de notitie liggen, nam het nummer over in zijn zakboekje en verliet de woning. Buiten draaide hij de deur weer op slot. Met een gebaar van tederheid streelde hij het apparaatje van Handige Henkie en liet het in zijn broekzak glijden.