De Cock en de dwaze maagden
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #54
- Год: 2000
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-1542-3
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de dwaze maagden». Краткое содержание книги:
Josine Wijngaarden stond van de bank op.
’Ik heb met hun dood niets te maken.’
De Cock stak in een gebaar van wanhoop zijn armen omhoog.
’Ik probeer uw leven te redden.’
Josine Wijngaarden snoof.
’U spreekt wartaal. U hoeft mijn leven niet te redden. Daar vraag ik niet om.’
De Cock zuchtte.
’Ik ben ervan overtuigd dat u mij kunt helpen om de moordenaar of moordenares van uw beide vriendinnen te ontmaskeren.’
Josine Wijngaarden schudde haar hoofd.
’Zij waren mijn vriendinnen niet. Wij woonden alleen samen. Verder was er niets tussen ons.’
Ze grijnsde.
’En het vinden van hun moordenaar of moordenares… daar heeft de staat u voor ingehuurd.’
Ze liepen in een bedrukte stemming van de Herenmarkt weg. Het regende nog steeds. Het natte asfalt van de Haarlemmerstraat weerspiegelde veelkleurige lichtreclames. Maar het was stil. De aanhoudende regen had de mensen verjaagd. De Cock sjokte somber voor zich uit starend verder en Vledder schuimbekte.
’Wat een stinkgriet,’ riep hij hartgrondig. ’Wat een brok gevoelloos rotwijf. Geen greintje medeleven of verdriet. Of het wegvallen van een mens met wie je jaren hebt samengewoond niets betekent. Toen ze zo tegen jou tekeerging, had ik haar bijna een klap op haar bek gegeven.’
De Cock glimlachte.
’Ik ben blij,’ sprak hij simpel, ’dat je dat niet hebt gedaan. Daar draai je tegenwoordig als politieman de kast voor in.’ Vledder bromde.
’Die griet is geschift.’
De Cock schudde zijn hoofd.
’Dat is ze beslist niet. Integendeel, ik schat haar uiterst intelligent.’
Vledder maakte een hulpeloos gebaar.
’Waarom zo’n houding?’
De Cock grijnsde.
’Omdat Josine Wijngaarden vermoedelijk wel bij de moorden is betrokken en ons dat op geen enkele wijze wil laten blijken.’
Toen ze de hal van het politiebureau binnenstapten, wenkte Jan Kusters De Cock met een kromme vinger.
De oude rechercheur liep naar hem toe.
’Ik ben in feite allang naar huis. Je kunt mij nergens meer op afsturen.’
De wachtcommandant lachte.
’Zolang ik je ken, zwerf je bij nacht en ontij door de buurt.’ De Cock negeerde de opmerking.
’Wat heb je?’
Jan Kusters wees naar de zoldering.
’Boven zit een jongeman op je te wachten. Hij kwam hier een minuut of vijf geleden binnen en vroeg naar jou.’
’Hoe heet hij?’
De wachtcommandant raadpleegde een notitie.
’Klaassen… met dubbel aa en dubbel ss.’
De Cock grijnsde.
’Als zijn voornaam maar geen Jan is.’
De oude rechercheur liep bij de wachtcommandant weg en besteeg de trappen naar de tweede etage.
Vledder volgde.
Op de bank bij de toegangsdeur naar de grote recherchekamer zat een jongeman. De Cock schatte hem op achter in de twintig. Hij droeg een groene trenchcoat met schouderflappen. Toen hij de oude rechercheur in het oog kreeg, kwam hij van de bank overeind en stapte dreunend op hem toe.
’Wat is er met Annette?’
De Cock reageerde niet direct. Hij keek de jongeman onderzoekend aan. Hij had stug donker haar, grote bruine ogen en zijn gezicht was bedekt met een baard van enkele dagen.
’Wat is er met Annette?’
De jongeman herhaalde zijn vraag.
De Cock vatte hem bij de arm en leidde hem de grote recherchekamer binnen. Daar liet hij hem op de stoel naast zijn bureau plaatsnemen. De grijze speurder zwiepte zijn oude hoedje missend naar de kapstok en ging met zijn regenjas nog aan achter zijn bureau zitten. Hij boog zich naar de jongeman toe.
’Hoe weet jij dat er iets met Annette is gebeurd?’
’Josine belde mij nog geen kwartier geleden op. Ze zei dat u bij haar was geweest en had gezegd dat Annette was vermoord.’ De Cock maakte een berustend gebaar.
’Dan behoef ik u toch niets meer uit te leggen.’
De jongeman verschoof iets op zijn stoel.
’Ik wil weten hoe het is gebeurd… waar, en wie het heeft gedaan.’
De Cock bracht zijn gezicht in een beminnelijke plooi.
’Wie bent u en vanwaar uw belangstelling?’ vroeg hij vriendelijk.
De jongeman knoopte zijn jas los.
’Ik ben Casper, Casper Klaassen. Annette van Dijk is… eh, was mijn vriendin. Wij gaan al meer dan twee jaar met elkaar om.’
’Nooit aan trouwen gedacht?’
Casper Klaassen knikte.
’Wel gedacht, maar geldgebrek heeft onze plannen vertraagd. We wilden goed beginnen… compleet met een eigen huis.’ De Cock knikte begrijpend.
’Wij hebben Annette gevonden op de tweede etage van een kraakpand aan de Binnenkant. Heeft Annette wel eens iets over zo’n kraakpand gezegd?’
Casper Klaassen schudde zijn hoofd.
’Wat had ze daar te zoeken?’
De Cock glimlachte.
’Een goede vraag, waarop ik jou het antwoord schuldig moet blijven.’
Hij zweeg even.
’Kwam je wel eens op de Herenmarkt?’
Casper Klaassen knikte traag.
’Een enkele keer. Niet dat ik daar pontificaal op visite ging, maar ik haalde Annette wel eens af om te gaan stappen. Ze was meestal niet direct klaar. Dan onderhield ik mij intussen met de anderen.’
’Je kent dus Josine?’
’Uiteraard.’
’En Henriëtte de Waal?’
’Ook.’
De Cock boog zich vertrouwelijk naar voren.
’Wie is Matthias von Ravensburg?’
Casper Klaassen glimlachte.
’Een docent.’
De oude rechercheur keek hem verrast aan.
’Een docent?’
’Ja.’
’Waar?’
’Aan de Amsterdamse Academie voor Beeldende Kunst.’
’Hoe weet jij dat?’
Casper Klaassen gebaarde.
’Van Annette. Henriëtte heeft daar gestudeerd. Matthias von Ravensburg was haar docent… en soms nog iets meer dan dat.’ De Cock glimlachte.
’Een verhouding?’
Casper Klaassen knikte nadrukkelijk.
’Volgens mijn Annette. Henriëtte werd er wel mee geplaagd. Oude liefde roest niet. Soms vlamde die oude liefde heftig op. Dan gingen die twee samen weer uit.’
’Ondanks de andere liefdes van Henriëtte?’
Casper Klaassen grijnsde.
’Ondanks die andere liefdes. Henriëtte nam het met de liefde niet zo nauw.’
’Heeft jouw Annette ook aan die Amsterdamse Academie voor Beeldende Kunst gestudeerd?’
Casper Klaassen schudde zijn hoofd.
’Annette zat in de verpleging. Ze werkte in het Academisch Medisch Centrum.’
’Geen vetpot.’
Casper Klaassen maakte een berustend gebaar.
’Ik werk op een handelskantoor. Dat betaalt ook niet veel, maar Annette verwachtte binnenkort over voldoende financiële middelen te beschikken.’
De Cock trok een denkrimpel in zijn voorhoofd.
’Hoe?’
Casper Klaassen trok zijn schouders iets op.
’Een erfenis van een oudoom. Ze deed er nogal geheimzinnig over.’
’En u vroeg niet verder?’
Casper Klaassen spreidde zijn handen in een hulpeloos gebaar.
’Annette… Annette was een nogal dominante tante. Daar bedoel ik niets kwaads mee. Ze regelde alles. Ze was bedillerig. Verpleegsters zijn of worden dat op den duur door hun beroep. Je zult wel zien, zei ze, mag jij een huis voor ons uitzoeken.’
10
Toen De Cock de volgende morgen, slechts twintig minuten te laat, de grote recherchekamer binnenstapte, trof hij Vledder, zoals gewoonlijk, achter zijn computer.
Eerst toen De Cock tegenover hem was gaan zitten, keek hij op.
’Goedemorgen. Goed geslapen?’
’Redelijk. Alleen wat kort.’