Ліпеньскія навальніцы
- Автор: Ипатьева Ольга Михайловна
- Год: 1973
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Ліпеньскія навальніцы». Краткое содержание книги:
Жывое, непасрэднае адчуванне роднай прыроды, любоў да людзей працы, захапленне гераічным і мужным — такія асноўныя тэмы новага зборніка паэтэсы.
Перейти на страницу:
I ў ранішняй чуйнай цішыні
Кожны камень ледзь чутна звініць.
Камень, вышчарблены часам і дажджамі,
I ўспаміны на вусны просяцца самі...
Пачынаўся жыццёвы дзень
Вось тут — у старой Слабадзе.
...Уліваецца плач пахавальны
У адвечны віскат дзяцей.
I на плечы каменні навальвае
Кожны новы галодны дзень.
Ён падрос і тады зразумеў,
Што не самае страшнае — голад.
Што страшней духоўна знямець,
Калі хочацца крыкнуць уголас,
Калі стыне ў глотцы праўда
Камяком халоднай ілжы.
Чалавек, без адвечнага права —
Права вольнасці — можаш ты жыць?
*
На ўсіх скрыжаваннях вісела: «Свабода!
Свабода ў нас для народа!»
Свабода друку? Што ж, давайце!
Пісалі ярасна шпікі,
I былі словы, як цвікі,
Што ў дамавіну забіваюць.
Усё, што лепшага наўкола —
Свабода, шчырасць і пратэст
Скажаліся ў судовы тэкст,
Заносіліся ў пратаколы.
Свабода слова? У астрогах —
У Слоніме, Лукішках, Гродна
Забітых аддавалі родным
I дараваць прасілі ў бога.
О правакатараў разгул!
І ўсё ж народнага сумлення
Нястрымнай прагай вызвалення
Даносіўся падземны гул.
*
Супраць плыні — вёслы на ўключыны.
А бязвольнага плынь панясе.
Як ішлі яны ў рэвалюцыю!
Як у казку нязнаную — ўсе.
I Пышкі*, як сцяжкі зялёныя,
На кашулях лёс вышываў.
Дэфензіва над кожным — праклёнамі,
З дзесяці адзін выжываў.
I ўсё ж у сценах астрожных,
Захлынаючыся ў барацьбе,
Усё гучала неасцярожнае,
Непадсуднае — КПЗБ!
У вузкіх вуліцах гродзенскіх білася
I гудзела, як грозны набат,
I не ўпітвалі кроў забітых
Пліты з надпісам «Магістрат»...
Узышоў над краінай распятай,
Як промень, трыццаць дзевяты...
*
Цішыня на світальных вуліцах,
Толькі сэрца агнём гарыць.
Вось да клёнаў прымоўклых туляцца
Маладосці ягонай сябры.
I блішчаць на далонях скутых
росы цёплыя, як сляза.
Выжыў ён. I прайшоў скрозь пакуты,
Каб патомкам пра іх расказаць...
Сваёй прыналежнасцю гордыя
Да няскоранай гэтай зямлі,
Адкрываем мы новы горад,
У якім да нас жылі...
* Пышкі — лясны масіў, дзе збіраліся падпольшчыкі.
Перейти на страницу: