Электронная книга - «Τα Σταυροδρόμια του Λυκόφωτος». Краткое содержание книги:
Το αριστοτεχνικό έπος φαντασίας του Ρόμπερτ Τζόρνταν συνεχίζεται.
Καθώς ο Ματ εξαφανίζεται από το Έμπου Νταρ έχοντας απαγάγει την Κόρη των Εννέα Φεγγαριών, μαθαίνει ότι τόσο η Σκιά, όσο και οι δυνάμεις της Αυτοκρατορίας των Σωντσάν, έχουν εξαπολύσει θανάσιμη καταδίωξη εναντίον του.
Στο μεταξύ, ο Πέριν αναζητεί τρόπο να ελευθερώσει τη Φάιλε από τους Σάιντο, όμως ίσως η μόνη του ελπίδα είναι να συμμαχήσει με το εχθρό.
Ως Άμερλιν των εξεγερμένων Άες Σεντάι, η Εγκουέν πολιορκεί την Ταρ Βάλον, μα πρέπει να νικήσει γρήγορα. Αν ο Λευκός Πύργος δεν ενωθεί, οι Άσα’μαν θα είναι οι μόνοι που θα παραμείνουν για να υπερασπιστούν τον κόσμο ενάντια στον Σκοτεινό, και τίποτα δεν θα τους σταθεί εμπόδιο στην απόκτηση της απόλυτης δύναμης.
Σκοτεινόφιλοι κι εχθροί της Ηλαίην σχεδιάζουν την καταστροφή της όσο εκείνη αγωνίζεται για τον Θρόνο του Λιονταριού. Αν αποτύχει, το Άντορ ίσως παραδοθεί στη Σκιά και, μαζί του, ο Αναγεννημένος Δράκοντας, που έχει απαλλάξει το σαϊντίν από το μίασμα, αλλά ακόμη δεν ξέρει ποιους μπορεί να εμπιστευθεί.
«Πες τους να περάσουν», είπε στη Ρασόρια. «Και μη μας διακόψεις, παρά μόνο αν η πόλη δεχτεί επίθεση. Εκτός αν συμβεί κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό», διόρθωσε. Στις ιστορίες, οι γυναίκες που διατάζουν κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι ήδη έτοιμες για καταστροφή. Κάποιες φορές, οι ιστορίες κρύβουν διδάγματα, αν ψάξεις καλά.
14
Τι Γνωρίζουν οι Σοφές
Ο Χάλγουιν Νόρυ, ο Αρχιγραμματέας, κι η Ρενέ Χάρφορ, η Αρχιυπηρέτρια, εισήλθαν μαζί, εκείνος κάνοντας μια σπασμωδική κι άτσαλη υπόκλιση, εκείνη υποκλινόμενη όλο χάρη, χωρίς να χαμηλώνει ιδιαίτερα αλλά και χωρίς επιπολαιότητα. Δεν θα μπορούσαν να διαφέρουν περισσότερο. Η Κυρά Χάρφορ ήταν στρογγυλοπρόσωπη κι αρχοντικά μεγαλοπρεπής, με τα μαλλιά της πιασμένα σε περιποιημένο, γκρίζο κότσο στην κορυφή του κεφαλιού της. Ο Αφέντης Νόρυ, ψηλός κι άχαρος σαν λελέκι, είχε ελάχιστα μαλλιά, τα οποία εξείχαν πίσω από τα αυτιά του σαν τούφες από λευκά πούπουλα. Καθένας εκ των δύο κουβαλούσε έναν ανάγλυφο δερμάτινο φάκελο παραγεμισμένο με χαρτιά, αλλά η γυναίκα τον κρατούσε στο πλευρό της, σαν να μην ήθελε να τσαλακώσει τον επίσημο, άλικο χιτώνα της — έμοιαζε, ούτως ή άλλως, ατσαλάκωτος παρά την ώρα και τα τρεχάματά της— ενώ ο άντρας έσφιγγε τον φάκελο πάνω στο λιπόσαρκο στέρνο του σαν να ήθελε να κρύψει παλιές κηλίδες από μελάνι, αρκετές από τις οποίες στιγμάτιζαν τον χιτώνα του, συμπεριλαμβανομένης μιας μεγάλης μουτζούρας που σημάδευε την ουρά του Άσπρου Λιονταριού, η οποία κατέληγε σε έναν μαύρο θύσανο. Ύστερα από τις υποκλίσεις, στάθηκαν σε διαφορετικές πλευρές του δωματίου, έτσι ώστε να μην κοιτάζονται μεταξύ τους.
Μόλις έκλεισε η πόρτα πίσω από τη Ρασόρια, η λάμψη του σαϊντάρ ξεπήδησε γύρω από την Αβιέντα, η οποία ύφανε αμέσως ένα ξόρκι κατά των ωτακουστών, που απλώθηκε στους τοίχους του δωματίου. Ό,τι κι αν διαμειβόταν τώρα μεταξύ τους, ήταν ασφαλές, κι η Αβιέντα θα καταλάβαινε αν κάποιος χρησιμοποιούσε τη Δύναμη για να κρυφακούσει. Είχε εξαιρετικές ικανότητες σε αυτό το είδος ύφανσης.
«Κυρά Χάρφορ», είπε η Ηλαίην, «μπορείς να μιλήσεις». Φυσικά, δεν πρόσφερε ούτε κρασί, ούτε καθίσματα. Ο Αφέντης Νόρυ σίγουρα θα είχε σοκαριστεί από αυτή την έλλειψη κοσμιότητας, αλλά κι η Κυρά Χάρφορ ίσως είχε νιώσει προσβεβλημένη. Ο Νόρυ, πάντως, μόρφασε απειροελάχιστα και λοξοκοίταξε τη Ρενέ· το στόμα της είχε γίνει μια λεπτή γραμμή. Μολονότι είχε περάσει μία εβδομάδα συναντήσεων, η απέχθεια αυτών των δύο να δίνουν αναφορά παρουσία άλλων ήταν κάτι παραπάνω από προφανής. Έτρεφαν μια κάποια κτητικότητα για τα φέουδά τους, ειδικά από τη στιγμή που η Αρχιυπηρέτρια είχε μετακινηθεί σε πεδίο που κάποτε ήταν υπ’ ευθύνη του Αφέντη Νόρυ. Βέβαια, η φροντίδα του βασιλικού Παλατιού ήταν ανέκαθεν η κύρια ευθύνη της Αρχιυπηρέτριας, οπότε τα νέα της καθήκοντα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως επέκταση αυτής της ευθύνης. Αυτό, ωστόσο, δύσκολα θα το έλεγε ο Χάλγουιν Νόρυ. Τα φλεγόμενα κούτσουρα τσιτσίρισαν στο τζάκι με έναν δυνατό κρότο, στέλνοντας έναν καταιγισμό σπινθήρων στο μπουρί της καμινάδας.
«Πιστεύω ακράδαντα πως ο Δεύτερος Βιβλιοθηκάριος είναι... κατάσκοπος, Αρχόντισσά μου», είπε τελικά η Κυρά Χάρφορ, αγνοώντας επιδεικτικά τον Νόρυ, λες κι ήθελε να τον κάνει να εξαφανιστεί. Αντιστεκόταν, μην τυχόν και μάθαινε κάποιος ότι έψαχνε για κατασκόπους στο παλάτι, αλλά εξοργιζόταν από το γεγονός ότι ίσως ο Αρχιγραμματέας το γνώριζε ήδη. Η μόνη εξουσία που ασκούσε επάνω της —αν επρόκειτο για εξουσία— πήγαζε από την εξόφληση των λογαριασμών του παλατιού κι από το ότι ποτέ του δεν ρωτούσε για τυχόν δαπάνες, αλλά ακόμα κι έτσι, η γυναίκα δυσκολευόταν να το χωνέψει. «Κάθε τρεις-τέσσερις μέρες, ο Αφέντης Χάρντερ επισκέπτεται ένα πανδοχείο ονόματι Στεφάνι και Βέλος, υποτίθεται για την περίφημη μπύρα που φτιάχνει η ιδιοκτήτρια, κάποια Μίλις Φέντρυ. Η Κυρά Φέντρυ, όμως, εκτρέφει και περιστέρια κι, όποτε την επισκέπτεται ο Αφέντης Χάρντερ, εκείνη ξαμολάει ένα προς τα βόρεια. Χτες, τρεις από τις Άες Σεντάι που μένουν στον Ασημένιο Κύκνο, βρήκαν πρόφαση για να επισκεφθούν το Στεφάνι και Βέλος, παρ’ όλο που οι πελάτες του είναι πολύ πιο φτωχοί από του Κύκνου. Στον πηγαιμό και στον γυρισμό φορούσαν κουκούλες, ενώ όσο ήταν εκεί, κλείστηκαν σ’ ένα δωμάτιο μαζί με την Κυρά Φέντρυ για περισσότερο από μία ώρα. Και οι τρεις ανήκουν στο Καφέ Άτζα, πράγμα που φοβάμαι ότι μαρτυρά πως εκείνες πληρώνουν τον Αφέντη Χάρντερ».
«Κομμώτριες, πεζικάριοι, μάγειροι, ο αρχιεπιπλοποιός, ούτε λίγο ούτε πολύ πέντε από τους υπαλλήλους του Αφέντη Νόρυ, και χώρα ένας βιβλιοθηκάριος». Η Ντυέλιν έγειρε πίσω στο κάθισμά της και σταύρωσε τα πόδια της, αγριοκοιτάζοντας τριγύρω με ξινισμένη φάτσα. «Τελικά, υπάρχει κανείς που δεν είναι κατάσκοπος, Κυρά Χάρφορ;» Ο Νόρυ τέντωσε τον λαιμό του ανήσυχα· εξέλαβε την αναίσχυντη συμπεριφορά των υπαλλήλων του ως προσωπική ύβρη.