Адам Клакоцкі і ягоныя цені
- Автор: Бабкоў Ігар
- Год: 2015
- Язык: белорусский
- Год: Логвінаў
- ISBN: 978-985-6991-90-8
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Адам Клакоцкі і ягоныя цені». Краткое содержание книги:
Аматараў інтэлектуальных гульняў і блуканняў па разнастайных кантэкстах еўрапейскай культуры і гісторыі, магчыма, не падвядуць і астатнія фабуляцыі аўтара. Вяха ў айчыннай інтэлектуальнай прозе, раман Ігара Бабкова “Адам Клакоцкі і ягоныя цені” зрабіўся першай беларускай кнігай не для ўсіх.
Адно гэтая кавярня. Штоночы зь дзiўнай наканаванасьцю яна поўнiцца прывiдамi. Штоночы тут адбываецца кававая цырымонiя. Штоночы сюды прыходзяць i сыходзяць людзi. Тут спраўджваюцца няспраўджаныя памкненьнi, тут ткуцца вялёны шчасьця. Усе мы тут — пэрсанажы ў чаканьнi Аўтара. Аўтар заснуў, ня трэба яго будзiць. Значыцца, мы ўначы? Сярод уцёкаў?
* * *
Пайсьцi самотнаю сьцежкай — туды, дзе вечная восень рассыпаных хрызантэмаў...
III
Я сядзеў i чакаў Шостага Патрыярха аднаго са шматлiкiх сярэднеэўрапейскiх адгалiнаваньняў школы чань, Вiктараса М. Субмарына цiха варушылася сярод водарасьцяў, стыла кава. I якраз у гэты момант увайшла здань самотнага манаграфiсты
Фiнегана Зялёнага. Ейныя рухi былi дакладныя, вочы блiшчэлi. Сьвет разьлягаўся перад ёй у няпэўную колькасьць аб’ектаў, якiя зь неабходнасьцю пераўтваралiся ў прадметы досьледу.
Маё левае абсечанае вуха заняло пачэснае мейсца перад яе пытлiвым розумам.
— Брат Tэа, — закрычаў я, — tu viens chez moi, et je me reveille...
— Плятон любiў каву, — сказаў я ёй. — Я хацеў бы напiсаць пра гэта манаграфiю. Падрабязна рэканструяваць цырыманiял паводле старагрэцкiх крынiцаў. Цi будзеце Вы рэцэнзэнтам?
— Гэтае вуха, — сказаў я ёй, — ёсьць сымболем абсечанасьцi Вашага жыцьця. А Вы пра гэта нават ня ведаеце. Больш за тое, Вы ня ведаеце нават пра тое, што Вы пра гэта ня ведаеце.
— Рэчы, — сказаў я ёй, — анiколi ня ёсьць чыстымi аб’ектамi веды, яны проста ЁСЬЦЬ. Мусiм гэта прыняць як дадзенасьць i не рабiць непатрэбных варушэньняў.
— You are crazy guy, — закрычаў я нарэшце, — I like you, and your own way of life, really.
* * *
Ах, Шосты Патрыярх школы чань. Ён заўсёды спазьняўся, сядаў у куток, да кружэлак, пачынаў ад Малера й сканчаў шалёна-халодным джазам трох вiленскiх гэбраяў. Ён заўсёды быў ня тут i ўрэшце заўсёды зьяжджаў у свае вiленскiя лябiрынты, пакiдаючы нас на гэтым жахлiвым мэтафiзычным скразьняку, што завецца Менскам, дзе немагчыма за нешта зачапiцца, дзе цябе зьдзьмувае проймай, дзе не ратуюць рытуалы, а калi ты аднойчы наважысься паверыць, што сапраўды iснуеш — дык аднойчы знойдзеш сябе «ў кнiжцы бяз вокладкi i без апошнiх старонак, дзе вы, адмыслоўцы шалёнага часу, жылi».
А потым ты аднойчы прачнесься сярод утопii, што завецца Беларусяй, і зразумееш, што ў гэтым сьвеце толькi засынаць можна ўсiм разам, а прачынацца — адно паасобку. Калектыўнага выратаваньня не iснуе.
IIIa
— Ведаеш, як гэта адбываецца. Маленькае шкельца, нябачны крышталiк лёду. Табе чатырнаццаць, ты толькi зьбiраесься ўдыхнуць напоўнiцу гэтае паветра. Гэтую атрутную, жахлiвую магму чалавечага жыцьця. I тут — Кай глыбока ўздыхнуў i пераўладкаваўся ў старой абшарпанай фатэлi, шукаючы гармонiю мiж сваiм целам i гэтым апрацаваным кавалкам дрэва, — i тут у адным з кiнатэатраў, на позьнiм сэансе, «Салярыс». Вядома, сьмерць асьцярожна зазірнула з-за экрана ў тваю душу...
І далей, паранены вечнасьцю, ты ўсё жыцьцё грукаеш у сьляпую сьцяну часу.
IV
Не азiрайся, хлопча Што там, за сьпiнаю?
Купалiнка, МакДоналдз, Самота, Альба?
Ты iдзеш па адпалiраваных прыступках гарадзкога раю
Жалейка сiпла гучыць
выплятае
цёплыя гукi
Не азiрайся
V
А вось і Акадэмiк. Ён сёньня птушка — ён на гэта заслужыў.
Усё сваё жыцьцё ён быў падобны да даўгалыгага, разумнага бусла, якi прызвычаiўся хадзiць па зямлi, грунтоўна рыхтуючы свае будучыя ўцёкi ў неба. Гэтыя ўцёкi плянавалiся й абвяшчалiся штогод у адным з выдавецтваў, але абставiны складвалiся такiм чынам, што не дазвалялi непасрэднага ўзьнясеньня.
Я ветла ўсьмiхнуўся яму абсечаным вухам.
— Вы сёньня Ван Гог, — сказаў ён з высокiм, ледзь заўважным сарказмам.
— Гэта неiстотна, — перарваў я, — я напiсаў Вам лiста, з усёй бязьлiтаснасьцю маладосьцi, я напiсаў Вам пра Неба. Праўда ня можа быць падрыхтавана, яна ня можа рыхтавацца гадамi, тым больш стагодзьдзямi. Вы мусiце адчуць гэты пах, ён у паветры, яго хопiць на ўсiх.
— Наш друг Гайдэгер, — сказаў я яму, — Ваш былы студэнт, перадае Вам прывiтаньне. Ён узначалiў аддзел супрацiву, на Шварцвальдшчыне, змагаецца за вызваленьне мовы на больш пракаветную прастору...
* * *
Усялякая цырымонiя нараджаецца з прастаты, усялякая да яе прыходзiць. «Ускiпяцiце ваду, пейце гарбату», — апiсваў напрыканцы жыцьця гарбатавы цырыманiял Рэкю, дзэнскi майстра. Але здаралiся часы, калi нават за высакародную прастату мусiў плацiць пэўнай колькасьцю жыцьцёвых згодаў i кампрамiсаў. У такiя часы я не цураўся складанага.