Гляну я ў аконца…
- Автор: Песецкий Сергей Михайлович
- Язык: белорусский
- Переводчик: Марыя Пушкіна
- Жанр: Историческая проза
Электронная книга - «Гляну я ў аконца…». Краткое содержание книги:
Дзеянне рамана ахоплівае перыяд з ранняй вясны 1918 да жніўня 1919 года, час краху імперый і ваяўнічага паўставання новых дзяржаў. Той парой у Менску як у вялікім прыфрантавым горадзе з шырокімі магчымасцямі для прафесійных злачынцаў канцэнтраваліся прайдзісветы з самых розных краёў.
Пасля «Яблычка» нас чакае працяг гісторыі «фірмовага» злодзея Аліка Барана, яго падступнай каханкі Паўлінкі і яго таленавітага вучня Яся Нацэвіча, а таксама небяспечныя прыгоды новых герояў. Перад вачыма чытача праходзіць стракаты карагод узломшчыкаў, махляроў, авантурыстаў — жанчын і мужчын, «тузоў» і «пешак» — а таксама разварочваецца цэлы веер метадаў іх працы. Над зладзейскім кланам Менска збіраюцца хмары — гульня ідзе на жыццё і свабоду.
— Ідзі і заплаці ў касе.
— Добра, — пагаджаўся Ясь і ішоў да касы.
Там ён станавіўся збоку і на ранішнім квітку ўпісваў суму са свежаатрыманага рахунку. Пасля вяртаўся да прылаўка і аддаваў квіток Тосьцы. Тая ўручала яго прадавачцы і пасля з пакункам выходзіла з крамы. У розных мадыфікацыях — гледзячы па сітуацыі — гэта паўтарылі больш за дзесяць разоў, заўжды карыстаючыся наплывам кліентаў у кааператыве, пасля гэту работу закінулі… Калегі ведалі, што персанал крамы ўрэшце спахопіцца і яны могуць трапіцца.
Сабіна жыла ў гатэлі поруч з вакзалам. Яна казала, што ў гатэлі пачуваецца найлепш, бо ўсё жыццё — з таго моманту, як пазнаёмілася са сваім мужам (Сабіна ніколі не казала «каханкам») — правяла ў гатэлях, ад найбольш камфартабельных да ўбогіх корчмаў. Ясь і Тоська часта яе наведвалі, плануючы новыя работы або проста завітваючы пагаманіць.
Неяк увечары Ясь і Тоська пілі ў Сабіны гарбату, досыць шчодра запраўленую каньяком. Сабіна ажывілася і пачала расказваць пра свайго мужа, паказала некалькі ягоных здымкаў.
— Я не шкадую, што звязала лёс з аферыстам, што правяла жыццё ў цягніках, гатэлях і турмах. Турма была для мяне адпачынкам і школай, а праца з мужам — наркотыкам… Не думаю; што маю прынамсі цень шкадавання да яго або да сябе…. Каб я магла пачаць жыццё нанова, каб мне далі іншы, найцудоўнейшы лёс з кімсьці іншым… я б не пагадзілася… Мы былі не сужэнцамі, мы былі сябрамі. І сяброўства наша было для нас большым і каштоўнейшым за самае палкае каханне… Мы кпілі з жыцця і з людзей. Мы навучыліся пагарджаць убогім, палахлівым, аблудным статкам багацеяў і з радасцю пазбаўлялі іх грошай… Мы размаўлялі вачыма… разумелі душы адно аднаго… У нашым саюзе мы былі абсалютна вольныя, з’яднаныя толькі супольнымі думкамі і супольнай верай у сябе… У нас не было ані каліўца карыслівасці… Я ведаю жыццё… я бачыла тысячы шлюбаў… Ведаю, якія гідкія здараюцца саюзы… Калі не ўлічваць усе камбінацыі ці выпадковасці, у імя якіх людзі жэняцца, калі ўзяць, да прыкладу, найлепшыя ўзоры, то амаль кожнае сужэнства з цягам часу выяўлялася вязніцай для абаіх… Кайданамі, якія яны цягнулі па прымусе ці па звычцы, па разліку ці са страху. У нас усё было шчыра і свабодна. Ані ён, ані я не імкнуліся да таго, каб пазіраць звысоку, мець перавагу. Мы ніколі не шукалі адно ў адным недахопаў. Ніколі дзеля адной крыўды не забываліся пра сотні праяваў дабрыні… Бо мы жылі не для патомства, мы былі аднадумцамі, заўжды вернымі адно аднаму псіхічна ў добрую і ў ліхую хвіліну.
Ясь і Сарока ахвотна слухалі, а Сабіна, уся зіхоткая ад радасці, шмат гаварыла пра свайго «мужа». Расказала яна і пра некалькі яго славутых афер.
— …Аднойчы Пецярбург наведала група англічанаў. Гэта былі вельмі заможныя людзі. Міхась (каханак Сабіны) праз сваіх інфарматараў, якіх ён і ягоныя калегі мелі паўсюль, даведаўся, што адзін з англійскіх гасцей хоча купіць у Пецярбургу палац. Пасля нарады прыступілі да працы. Быў знойдзены адпаведны для продажу палац. Ён належаў аднаму з тузоў расейскага фінансавага свету. Да яго звярнуліся з просьбай дазволіць англічанам наведаць будынак. Міхась і адзін з ягоных калег прадставіліся ўладальніку палаца высокімі чыноўнікамі Міністэрства замежных спраў. Дазвол быў лёгка атрыманы, і ўладальнік адчуваў гонар з нагоды такога выбару. Адразу ж іншы чалавек з іх кампаніі, які цудоўна валодаў англійскай мовай, па тэлефоне дамовіўся з англічанамі пра продаж палаца. Была прызначана сустрэча для агляду аб’екта.
Назаўтра ў палац купца Р. прыехалі двое англічан у суправаджэнні двух аферыстаў. Уладальніка дома не было. Зрэшты, калі б і быў, гэта не было б вялікай перашкодай, бо купец не ведаў англійскай, а англічане — рускай. Наведвальнікам, згодна з распараджэннем гаспадара, паказалі ўвесь палац. Гэта доўжылася даволі доўга… Урэшце англічане вырашылі набыць палац. Адзін з аферыстаў выступаў у ролі ўладальніка.
Далей справа разгортвалася так: праз пару дзён англічане і аферысты скіраваліся да натарыуса для падпісання ўмовы куплі-продажу… Для гэтага ўжо ўсё было падрыхтавана. На адной з бліжэйшых вуліц на парадных дзвярах з’явілася сціплая шыльда «Натарыус». Тут сіламі іншых удзельнікаў банды была падрыхтаваная натарыяльная кантора.
Умову склалі і падпісалі. У кошт задатку быў атрыманы банкаўскі чэк на вельмі вялікую суму, які неадкладна быў абнаяўлены. Адразу ж знікла і натарыяльная кантора, і аферысты.