Tajemnica Jęczącej Jaskini

Jupiter i Pete siedzieli skuleni pod kamienną ścianą. Od czasu do czasu dobiegał ich jęk, słaby i odległy.

– Widzisz coś? – szepnął Pete.

– Absolutnie nic. Jesteśmy kompletnie zablokowani i… Och, czy myśmy zwariowali! – Jupiter roześmiał się nagle.

– Na Boga, Jupe, co cię tak śmieszy? – szepnął Pete.

– Mówimy szeptem i siedzimy w ciemnościach, a przecież nie ma nikogo, kto by nas usłyszał, i mamy ze sobą nasze latarki!

Zaświecili je i uśmiechnęli się do siebie z zażenowaniem. Pete skierował latarkę na kamienną blokadę.

– Nikt nas nie słyszy i mamy latarki, ale to nie pomoże nam wydostać się stąd – powiedział Jupiter. Jak zwykle, zachowywał zimną krew. – Przede wszystkim spróbujemy wypchnąć ten duży głaz. El Diablo nie wyglądał na wyjątkowo silnego, a przetoczył go z łatwością.

Pete pierwszy zabrał się do roboty, ale kamień ani drgnął. Jupiter przyłączył się do niego i obaj wszystkimi siłami napierali na głaz, który jednak nie przesunął się ani o milimetr. Zdyszani, dali wreszcie spokój.

– Musiał go zaklinować z zewnątrz – powiedział Jupiter. – Im mocniej pchamy, tym bardziej trzyma klin. Zamknął nas na amen.

– Ślicznie! Jak myślisz, Jupe, czy to rzeczywiście był El Diablo? Profesor mówił, że on może jeszcze żyć.

– Być może, ale z pewnością nie tak by wyglądał. Nie zapominaj, że miałby dzisiaj około stu lat. Człowiek, który nas schwytał, wyglądał jak El Diablo z roku 1880.

– Tak, tak właśnie myślałem.

– A zauważyłeś, jak nieruchomą miał twarz? – zapytał Jupiter. – Jak to możliwe, żeby choć raz nie zmarszczył czoła, nie skrzywił ust?

– Zauważyłem oczywiście, ale…

– Jestem przekonany, że bandyta nosił maskę! – oznajmił tryumfalnie Jupiter. – Jedną z tych gumowych masek o cielistym kolorze, które ściśle okrywają całą twarz. Co więcej, mówił bardzo niewiele. Zapewne obawiał się, że rozpoznamy jego głos.

– Ja nie rozpoznałem, a ty, Jupe?

– Też nie. W każdym razie o jednym jestem przekonany. Nie chciał nam wyrządzić większej krzywdy. W przeciwnym razie nie ograniczyłby się tylko do uwięzienia nas.

– Tylko do uwięzienia! To ci nie wystarcza?

– Mógł zrobić coś o wiele gorszego. Znajdą nas tu prędzej czy później, gdy odkryją naszą nieobecność, i on o tym wiedział. Jest tu dość powietrza. Chciał nas się tylko pozbyć na jakiś czas, może na dzisiejszy wieczór. To z kolei oznacza, że musimy się pospieszyć i znaleźć drogę wyjścia z tej pułapki.

– Jeśli myślisz, że jesteśmy tu bezpieczni, czy nie lepiej poczekać, aż nas znajdą? – zapytał Pete.

– Jestem pewien, że tajemnica musi być dzisiaj wyjaśniona – powiedział Jupiter z uporem. – Jeśli będziemy czekali, może być za późno. Skoro nie możemy wyjść tędy, którędy weszliśmy, musimy szukać drogi z innej strony. Chodźmy!

Pete szedł za Jupiterem wąskim tunelem, który zdawał się ciągnąć kilometrami, bez załamań i odgałęzień. W końcu stanęli na wprost nowego usypiska kamieni i spojrzeli na siebie z przerażeniem. Tunel był zablokowany z obu stron!

– Co teraz?! – wykrzyknął Pete.

– Nie przypuszczałem, że jesteśmy tu tak kompletnie zamknięci. – Po raz pierwszy na okrągłej twarzy Jupitera malowało się zaniepokojenie. – To zupełnie nie pasuje do mojej koncepcji.

– Może El Diablo ma odmienną koncepcję – powiedział Pete.

Jupiter pochylił się i zaczął drobiazgowo badać kamienną blokadę. Podobnie jak inne powstała dawno temu. Jupe pochylił się jeszcze niżej i nagle opanowało go podniecenie.

– Pete, ten duży głaz był niedawno przesuwany!

Pete przykucnął koło niego. Na wprost dużego głazu były na kamiennej podłodze świeże zadrapania. Coś bardzo ciężkiego porysowało skałę!

Razem wsparli się o głaz. Zakołysał się lekko, ale nie ustąpił. Jupiter wyprostował się.

– Myślę, że nasz przyjaciel używał tego tunelu, by wchodzić i wychodzić z jaskini niezauważony – mówił rozglądając się dookoła. – Jeśli nie możemy ruszyć głazu we dwóch, musi być na to inny sposób… Tutaj! Ten długi drąg stalowy pod ścianą!

Pete pojął od razu. Dźwignia! Chwycił drąg i wetknął go między ścianę a olbrzymi kamień. Razem mocno nacisnęli drąg i kamień wytoczył się.

Przed nimi rozwarł się ciemny otwór. Jupiter skierował nań snop światła.

– Następna grota – oznajmił.

Pete rzucił drąg i obaj przegramolili się przez dziurę. Potoczyli wokół światłem latarek.

– O rany! – wykrzyknął Pete.

Jupiter patrzył w milczeniu. Stali w olbrzymiej grocie. Na jej środku połyskiwał duży, czarny staw.