Alfa Eridana [Альфа Эридана - pl]

Dwunasty paragraf w ankietach. Przerzucam kartki i stwierdzam: tak, zdjęcia mówiły prawdę. Nawigator jest muzykiem i kompozytorem. Surowa dziewczyna pasjonuje się poważną dziedziną nauki — mikrobiologią. Astrofizyk zawzięcie uczy się języków obcych — opanował już doskonale pięć, teraz kolej na łacinę i grekę. Inżynierowie, mąż i żona, są zapalonymi szachistami, przy tym grają w nowe szachy, z dwiema białymi i dwiema czarnymi damami i szachownicą o osiemdziesięciu jeden polach… Wypełniony jest również paragraf dwunasty w ankiecie kapitana. Dowódca ma dziwne zamiłowanie — niezwykłe, wyjątkowe. Po raz pierwszy spotkałam się z czymś w tym rodzaju. Kapitan od lat dziecięcych interesuje się malarstwem — to zrozumiałe, matka jego była artystką—malarką. Ale kapitan sam prawie nie maluje — pasjonuje go zupełnie co innego. Marzy o odkryciu dawno zapomnianych tajemnic mistrzów średniowiecznych — składniki farb olejnych, ich połączenia, sposób nakładania. Przeprowadza badania chemiczne jak zwykle z wytrwałością uczonego i temperamentem artysty.

Sześć osób — sześć różnych charakterów, różnych losów.

Ale wszyscy wzorują się na kapitanie. Kochają go, naśladują, ufają mu. Dlatego wszyscy potrafią zachować niezachwiany spokój i szaleńczo ryzykować.

Start. „Biegun” wyrusza ku gwieździe Barnarda. Pracuje reaktor atomowy, z dysz ulatują niewidzialne potoki jonów. Rakieta leci z przyśpieszeniem, stale odczuwa się przeciążenie. Z początku trudno jest chodzić, trudno pracować. Lekarz pilnie przestrzega ustalonego trybu życia. Astronauci przystosowują się do warunków. Montują oranżerię, zakładają radioteleskop. Zaczyna się normalne życie. Kontrola pracy reaktora, przyrządów, aparatury zajmuje bardzo mało czasu. Cztery godziny dziennie — obowiązkowe zajęcia zawodowe. Pozostały czas każdy wykorzystuje, jak chce. Poważne dziewczę jednym tchem pochłania monografie z dziedziny mikrobiologii. Nawigator skomponował piosenkę, nuci ją cała załoga. Szachiści godzinami przesiadują nad szachownicą. Astrofizyk czyta Plutarcha w oryginale…

W dzienniku pokładowym krótkie notatki: „Podróż trwa. Reaktor i wszystkie urządzenia działają bez zarzutu. Samopoczucie doskonałe”. I nagle prawie okrzyk: „Przerwała się łączność telewizyjna. Rakieta przekroczyła granice zasięgu. Wczoraj oglądaliśmy ostatnią audycję z Ziemi. Jak ciężko rozstawać się z ojczyzną!” Znowu mijają dni. Notatka w dzienniku: „Udoskonaliliśmy antenę odbiorczą radiostacji. Mamy nadzieję, że jeszcze siedem do ośmiu dni uda nam się chwytać audycje radiowe z Ziemi…” Cieszyli się jak dzieci, gdy radiostacja działała jeszcze dwanaście dni.

Nabierając szybkości mknęła rakieta ku gwieździe Barnarda. Mijały miesiące. Reaktor atomowy pracował z absolutną dokładnością. Paliwo było zużywane ściśle według obliczeń — ani o jeden miligram więcej.

Katastrofa nastąpiła niespodziewanie.

Pewnego razu — było to w ósmym miesiącu podróży — nastąpiło jakieś zakłócenie rytmu pracy reaktora. Jakaś reakcja uboczna wywołała gwałtowny skok w zużyciu paliwa. W dzienniku pokładowym zjawiła się krótka notatka: „Nie wiemy, co wywołuje reakcję uboczną”. Tak, w owych czasach jeszcze nie wiedziano, że znikome domieszki w paliwie jądrowym mogą czasem zmienić przebieg reakcji…

Za oknem szumi morze. Wiatr się wzmógł, fale już nie szeleszczą, parskają gniewnie, atakując brzeg. Skądś z dalęka dolatuje śmiech kobiecy. Nie mogę, nie powinnam się odrywać. Widzę niemal tych ludzi w rakiecie. Znam ich — i tak mi strasznie trudno opisać, jak to było. Może się mylę w szczegółach — cóż to ma za znaczenie? Zresztą nie, nie mylę się nawet w szczegółach. Jestem pewna, że to było właśnie tak.