Ni petos Homeron kaj la aliajn poetojn ne koleri pro nia elstreko
de tiuj tekstoj kaj ĉiuj similaj tekstoj. Ni elstrekas ilin ne ĉar ili ne
estas poeziaj kaj plaĉaj kiam la plej multaj personoj aŭskultas ilin, sed
ju pli poeziaj ili estas, des malpli devas aŭskulti infanoj kaj viroj kiuj
devos esti liberaj kaj timi sklaviĝon pli ol morton.”
“Kompreneble.”
“Konsekvence, la tuta terura kaj timiga nomaro tiurilata estas
elĵetenda: La Rivero de Lamentado, Stikso[20], ‘Subteruloj’ kaj
‘Kadavroj’ kaj aliaj tiutipaj nomoj kiuj, kiel oni scias, hororigas ĉiujn
aŭdantojn. Eble ili havas alian valoron, sed ni timas pri la gardistoj.
Ni timas ke pro sia hororo ili fariĝos pli febraj kaj timemaj ol ni volas.”
“Ni prave timas tion,” li respondis.
“Do ili estas elprenendaj?”
“Jes.”
“Mala tipo estas rakontenda kaj pripoezienda al ili?”
“Klare.”
“Kaj ni ankaŭ elprenu la lamentojn kaj la vekriojn de estimindaj
viroj?”
“Nepre,” li respondis, “se ni elprenas la antaŭajn vortojn.”
“Konsideru,” mi diris, “ĉu ni prave elprenos ilin. Ni diras ke inda
viro ne opinias ke estas terure kiam inda kamarado mortas.”[21]
“Tion ni diras.”
“Do li ne lamentus pri li, kvazaŭ suferinte ion teruran.”
“Tute ne.”
“Sed ni ankaŭ diras ke tiu indulo estas plej sendependa kiam
temas pri bona vivado. Malsimile al aliaj homoj, li plej malmulte
bezonas iun alian personon.”
“Prave,” li respondis.
“Tute ne estus terure por li perdi filon aŭ fraton aŭ monon aŭ ion
alian tian.”
“Tute ne estus.”
“Do li tute ne lamentas sed akceptas mildanime kiam tia
malfeliĉaĵo trafas lin.”
“Certe.”
“Do ni prave elprenos la lamentojn de la famaj viroj kaj donos ilin
al virinoj—kvankam ne al laŭdindaj virinoj—kaj al malindaj viroj.
Niaj pretigataj gardontoj de la regiono devos senti naŭzon pri tia
agado.”
“Prave,” li respondis.
“Do denove ni petos Homeron kaj la aliajn poetojn ne diri ke Aĥilo,
kiu estis filo de Diino:
kuŝas jen sur sia flanko, jen
sur sia dorso, jen sur sia diafragmo
kaj poste
rekte stariĝinte, li vagadis konfuzita laŭ la plaĝo
de la maro senrikolta.
[22]
Iliado 24:10
per ambaŭ manoj li prenis cindrojn ardantajn
kaj ŝutis ilin sur sian kapon
Iliado 18:23
nek ke li vekriis kaj lamentis kiel estas priskribite. Nek ke
Priamo, kiu ja estis parenco de la Dioj, petegis kaj
ruliĝadis sur la fekaĵo,
alvokante ĉiun viron laŭnome.
Iliado 22:414
Kaj eĉ pli ol pri ĉi tiuj citaĵoj ni petos ke ili ne prezentu Diojn
lamentantajn kaj dirantajn:
“Vi al mi kompatinda! Ve noblulon malfeliĉe naskinta!
Iliado 18:54
Kaj se Diojn des pli ili ne aŭdacu misprezenti la plej grandan el la
Dioj:
Ve! Viramikon persekutatan ĉirkaŭ la urbo
mi perokule vidas, mia koro lamentas.
Iliado 22:168
kaj
Ve! Ve al mi! Sarpedono, mia plej amata viro,
estas destinita esti mortvenkita de Patroklo Mentojtiido.
Iliado 16:433
Se, amiko Adejmanto, niaj junuloj serioze aŭskultus tiajn vortojn
anstataŭ moki ilin kiel malindajn rakontaĵojn, nu apenaŭ unu persono
kredus ke tiaj agadoj estas malindaj, kaj neniu riproĉus sin se eĉ
venus en la menson diri aŭ fari ion tian. Tute senhonte kaj energie li
farus multajn plorkantojn kaj lamentojn pro malgravaj suferoj.”
“Vi parolas plej vere,” li respondis.
“Tio nepre devas ne okazi, kiel nia diskuto ĵus indikis. Ni restu
konvinkitaj pri tio ĝis iu konvinkos per pli bona argumento.”
“Nepre.”
“Kaj ili devas esti neridemaj. Kutime kiam iu sin donas al forta
ridado tio emas estigi severan ŝanĝon.”
“Tiel ŝajnas al mi,” li respondis.
“Do, se ni devas malakcepti ke iu rakontu pri indaj homoj
superfortitaj de ridado, des malpli pri Dioj.”
“Ja ne,” li diris.
“Do ni ne akceptos eĉ de Homero ĉi tion pri Dioj:
neestingeble ekscitiĝis la ridado de l’beataj dioj
kiam ili vidis Hefeston rapide moviĝantan tra l’ĉambrego
Iliado 1:599
вернуться
20
La vorto signifas “abomenaĵo”.
вернуться
21
La greka teksto ankaŭ estas tradukebla: “…estas terure morti por inda
kamarado”.
вернуться
22
= “nerikoltita” aŭ eble “nerikoltebla”.
