De Cock en de dood in antiek
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #51
- Год: 1999
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-1481-8
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de dood in antiek». Краткое содержание книги:
‘Tussen de kussens.’
De jonge diender dook naar de achterbank en kwam terug met een portefeuille, een portemonnee en een notitie.
De Cock nam ze over en hield ze voor het gezicht van de junk omhoog.
‘Waarom?’
Over het gezicht van Marijn van Slooten gleed een grijns. Aarzelend ging z’n rechterarm omhoog naar de gevel van het kraakpand.
‘Hij… eh, hij had het niet meer nodig.’
‘Wat stond er op die notitie?’
De Cock trok een lade van zijn bureau open en nam daaruit een verkreukeld blocnotevelletje.
‘Kraakpand Marnixstraat,’ las hij hardop, ‘bij de Rotterdammerbrug.’
‘Handschrift van Adriaan Goederijke?’
De Cock knikte traag.
‘Dat neem ik aan. We moeten dat uiteraard nog even verifiëren.’ Vledder zuchtte.
‘Iemand heeft hem naar dat kraakpand gelokt.’
De Cock gromde.
‘En het lokaas was zo aanlokkelijk,’ reageerde hij somber, ‘dat Adriaan Goederijke heeft gemeend aan de lokroep gehoor te moeten geven.’
Vledder zuchtte opnieuw.
‘De vraag is: wat was het lokaas en van wie was de lokroep?’
‘Precies.’
Vledder gebaarde naar de vloer.
‘Je hebt Marijn van Slooten beneden aan de balie voor moord laten insluiten.’
‘Moord en diefstal.’
‘Denk je werkelijk dat die Marijn van Slooten antiquair Goederijke heeft vermoord?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Die jongen zou met zijn slappe lijf nog geen mes in een pakje boter kunnen duwen. Maar die diefstal is natuurlijk wezenlijk. Hij heeft de zakken van die dode man leeggeroofd. Ik heb de aanklacht moord laten staan, om hem voorlopig onder druk te houden. Misschien heeft hij meer gezien dan hij ons tot nu heeft willen vertellen.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Die jongen leeft in dat kraakpand. Het is heel goed mogelijk dat hij getuige is geweest van die moord. Misschien heeft hij de antiquair zien komen, opgewacht door zijn moordenaar.’ Vledder keek hem verrast aan.
‘Dat had hij ons toch kunnen vertellen?’
De Cock grijnsde.
‘Misschien komt hem dat niet zo goed uit.’
‘Hoezo?’
‘Als Marijn van Slooten inderdaad getuige is geweest van de moord en de moordenaar kent, dan heeft hij een fraai object voor chantage. Dat voordeeltje vervalt als hij ons de waarheid vertelt.’ Vledder keek zijn oude collega aan. In zijn ogen glansde de twijfel.
‘Zou Marijn van Slooten in staat zijn om zo geraffineerd te denken?’
De Cock knikte.
‘Als het op scoren aankomt, zijn junks vaak zeer inventief. Ik heb daar in het verleden wel staaltjes van meegemaakt.’ De telefoon op het bureau van De Cock rinkelde. Vledder reikte naar voren en pakte de hoorn op. Hij luisterde even en hield toen zijn hand voor het spreekgedeelte.
‘Jan Kusters beneden. Marijn van Slooten heeft in zijn cel aan de wachtcommandant te kennen gegeven met je te willen praten.’ De Cock gebaarde voor zich uit.
‘Ga hem maar halen.’
Marijn van Slooten schoof onrustig op zijn stoel heen en weer. Zijn gezicht zag wasbleek en zweetdruppels parelden op zijn voorhoofd.
‘Ik wil een dokter.’
De Cock keek hem strak aan.
‘Je wilde met mij praten.’
Marijn van Slooten knikte.
‘Ik heb die vent niet vermoord.’
De Cock glimlachte.
‘Dat heb ik al van je gehoord.’
‘Hij was al dood toen ik hem vond. U denkt toch niet dat ik in een café de politie laat waarschuwen als ik er zelf iets mee te maken heb.’
De Cock trok zijn schouders op.
‘Ik ken jouw beweegredenen niet,’ reageerde hij kalm. ‘Voor mij ben jij de enige verdachte. Jij leeft in dat kraakpand en in dat kraakpand is een vent vermoord.’
‘Niet door mij.’
De Cock liet demonstratief zijn hoofd zakken.
‘Zing eens een ander liedje,’ verzuchtte hij.
Marijn likte aan zijn droge lippen.
‘Mis… misschien,’ hakkelde hij. ‘Misschien weet ik wie het gedaan heeft.’
De Cock hield zijn hoofd iets scheef.
‘Ik heb een gewillig oor.’
Marijn zuchtte diep.
‘Toen ik om acht uur het pand binnenging voor een shot, kwam er net een vent de trap af.’
‘Wat voor een vent?’
Marijn draaide zijn hoofd weg.
De Cock pakte hem aan zijn schouders vast.
‘Wat voor een vent?’ brulde hij.
Marijn veegde met zijn vlakke hand het zweet van zijn gezicht.
‘David… David van Wateringen. Ik ken hem van de sportschool.’
10
Rechercheur De Cock keek Marijn van Slooten met een scheef hoofd monsterend aan.
‘Jij kent David van Wateringen van de sportschool?’ vroeg hij met een zweem van ongeloof. ‘De sportschool aan de Marnixstraat, bijna naast jouw kraakpand?’
‘Ja.’
De Cock gniffelde.
‘Ik zie aan jouw… eh, jouw fragiele gestalte geen atletische accenten.’
De opmerking deed Marijn van Slooten lachen.
‘Ik kwam er ook niet om te sporten.’
De Cock toonde verbazing.
‘Waarom dan?’
‘Voor een bijdrage in mijn onderhoud.’
De Cock trok een vies gezicht.
‘Een bijdrage in jouw onderhoud?’ vroeg hij niet-begrijpend. ‘Ja, gewoon, voor mijn onderhoud.’
‘Dat snap ik niet.’
Marijn grijnsde.
‘Het is heel simpel,’ legde hij geduldig uit. ‘Ik heb vorig jaar een dealtje gemaakt met de beheerder van de sportschool. Als ik dagelijks van de sporters die er komen trainen, een bijdrage mocht vragen in mijn onderhoud, zou ik mijn diefstallen in de kleedkamers van die sportschool staken.’
‘Jij jatte uit de kleedkamers van de sportschool?’
Marijn knikte.
‘Goed scoren. Die stomme sporters lieten vaak geld in hun kleding achter. Soms veel, enkele honderdjes, soms maar een paar gulden. Genoeg voor mij. Ik vond wel eens gouden trouwringen, gouden kettingen en andere sieraden. Ook cheques en creditcards. Die bracht ik dan later tegen beloning bij de eigenaars terug. Een leuke handel.’
‘Werd je nooit betrapt?’
Marijn knikte nadrukkelijk.
‘Op heterdaad… een paar maal. Dan werd ik aan de politie overgeleverd, maar binnen een paar uur was ik weer vrij man. Bij justitie weten ze toch niet wat ze met junks aan moeten.’ Hij grinnikte.
‘Ik was voor de sportschool een ware plaag. Dat zeiden ze ook.’
‘Vandaar die deal met de beheerder.’
‘Precies.’
‘Een leuke deal.’
Marijn knikte minzaam.
‘Vond ik ook. Jofel. Ik heb mij er altijd strikt aan gehouden.’
‘Zo heb je… door je bijdrage voor je onderhoud… David van Wateringen leren kennen?’
Marijn glimlachte.
‘Een aardige vent. Hij gaf meer dan de anderen. Soms kreeg ik wel eens een geeltje[4] van hem.’
‘En die aardige David van Wateringen van de sportschool zag jij uit het kraakpand komen, kort voordat jij die vermoorde man in het kamertje vond?’
‘Ja.’
De Cock keek hem doordringend aan.
‘Je weet wat je zegt?’ sprak hij vermanend. ‘Je kunt je daarin niet vergissen?’
‘Absoluut n iet.’
‘Heeft hij jou gezien?’
Marijn trok zijn schouders op.
‘Misschien in een flits. Hij stormde de trap af. Zijn gezicht zag rood. Ik vond dat vreemd. Ik had hem nog nooit in mijn kraakpand gezien. Ik stak als begroeting wat verbouwereerd mijn hand op, maar ik denk niet dat hij mij heeft opgemerkt.’
‘Hij reageerde niet op jouw groet?’
‘Nee.’
4
Bankbiljet van ƒ 25, - (was vroeger geel).