Электронная книга - «Дрэва энталіпт». Краткое содержание книги:
Кнігу склалі апавяданні і вершы аўтаркі, у тым ліку творы з цыклаў “Кім быць”, “Уклясыкі”, “Без атраманту”, “Трыпціх” ды іншыя. Ілюстрацыі да кнігі зрабіла мастачка Наталля Зямчонак (Гарачая). Электронная версія кнігі ўтрымлівае на два тэксты больш, чым папяровая, але менш малюнкаў.
Цяпер вы бачыце, што кветка вельмі рызыкаваў, застаўшыся сам-насам з такой гаспадыняй, як я. І вы адначасова бачыце, як пашанцавала з кветкам мне, бо ні разу ён не паспрабаваў адпомсціць мне за кепскае абыходжанне, а наадварот рос сабе і рос. І калі Алена зазірнула да мяне ў госці, то заўважыла, што я добра-такі яго разгадавала, і што вось гэтых галінак з лісцем не было, і вось гэтых.
Перажытыя разам цяжкасці збліжаюць, так здарылася і з намі. Цярпенне і ўзаемаразуменне я лічу прыкметай моцных стасункаў любога роду. Як для расліны кветка паказаў сябе з самага лепшага боку, і я паважаю яго за гэта, таму ў нашых адносінах няма змушанасці. Толькі з тым, каго паважаеш, можна сябраваць. Калі б я раптам даведалася, што кветка мяне не паважае і не цэніць, я, не вагаючыся, выкрасліла б яго са свайго жыцця, то бок сама завезла б яго да Алены. Але кветка не такі.
Алена Пятровіч збіраецца забраць у мяне кветку. І гэта правільна. Кветкі павінны жыць з тымі, хто іх ну хай не нарадзіў, але завёў. Кветку Алене падарыла сяброўка на дзень нараджэння, і таму сумленне не дазволіць мне сказаць, што мяне няма дома і што Алена не можа забраць кветку. Магчыма, я нават буду наведваць кветку, калі ён пераедзе.
Цяпер я ўсур’ёз пачынаю думаць пра тое, каб і сапраўды завесці сваю ўласную пакаёвую кветку, з якой мы будзем жыць доўга і шчасліва.
Трыпціх
Левы бок
Жэншчына зь вядром на галаве,
Вы каво удумалі пугаць ім?
Мы віць вам за эпатаж ня плацім,
Жэншчына зь вядром на галаве.
Вам ано ідзёт, я і ня спору,
Галаўной убор страйніт вас так!
Нет, ня каждаму прыдзёцца ўпору
Этат моды вычурный пусьцяк!
Мне нялоўка і аднаўрэменна больна,
Што ў вядрэ вы, а другіе без,
Што прычоскі локаны нявольна
Прыдавіл вядра пусцяшный вес.
Ваш партрэт ў сьціхах увекавечу,
Прама ў строчках эціх сахраню.
Прадзь валос, вядро і эту ўстрэчу,
І сьлязу пячальна ураню.
Сярэдзіна
Я, как братка Дунін-Марцінкевіч,
Тарашкевіч ваш мне не указ.
Ўместа правілаў забытай мовы
Мне майго народа вескі глас.
Напішу, ў аўтобусе как слышу,
Как па ціліфону гавару.
Пусць грамаціка таўпы мне пішчай —
Я затое словам не саўру.
Так крычаць у магазіне цёткі,
Вечарам ругаюцца дзядзькі,
Шчэ с утра паддаўшы добра водкі
І надзеўшы гразныя парткі.
Гаварат: «Вакс популі — вакс дэі»!
Па сакрэту пракрычу я вам:
З боку на бак круцяцца, шалея,
Багдановіч, Пушкін, Мандэльштам!
Правы бок
Місьцер Макл-кадл-дадл
П’ець ў гасьціннай чай «Ахмад»
І кладзець у чашку сахар
Трыццаць восем раз падрад.
— Місьцер Маклкадлдадл,
Ў галаве у вас — салата!
Вы ня бачыце, нібыта,
Ў вашым кубачку — ГАРБАТА!
— Гдзе гарбата?! Там гарбата?!
Што гарбата?! — стогнець сэр, —
Я сьпіну трымаю прама,
Я ж англійскі афіцэр!
— Місьцер, мне за вас няёмка,
Вы — дурное кенгуру!
Шчас нальлю на плеш вам кавы,
Вушы цукарам натру!
Красны дзень календара
«Первая Мінская пціцэфабрыка
Паздраўляет усех
са сьветлым празьнікам
Пасхі».
А?!
Какаво?!
Палучыць паздраўленне
ад пціцэфабрыкі!
Я савецкія пацерала навыкі,
А вот, на! Палучы
паздраўленне па радзіва!
Яйкі пакрасіла? Не? Ну і дура!
Усе ж красяць краснай лукавай шалухой,
Парань з выбрытай, дзед —
па возрасце лысаю галавой.
Пасха на первава мая, святая!
Красная пасха, пракцічаскі
з лозунгамі, трудавая!
Картошку сеяць не магі, мама.
Ў дзень труда грэх трудзіцца,
пасядзім дома.
Пціцэфабрыке первай спасіба скажам
За яйца, за патрасаюшчых курыц,
