Naznaczona

– Wszystko jedno. I tak chce mi się rzygać na ich widok – wyznała Erin, nie podnosząc głowy znad talerza ze spaghetti.

– Ich?

– To Córy Ciemności – wyjaśniła Stevie Rae, zniżając głos.

– Możesz je uważać za babski konwentykiel – podsunął Damien.

– Wiedźmy z piekła rodem – dodała Erin.

– Ej, nie sądzę, byśmy musiały nastawiać Zoey przeciwko nim. Jej może się z nimi układać.

– Pieprzenie. To wiedźmy z piekła rodem – powiedziała Erin.

– Nie miej takiej niewyparzonej gęby – napomniał ją Damien. – Bo ci będzie przeszkadzać w jedzeniu.

Bardzo mi ulżyło, kiedy się przekonałam, że nikt nie lubi Afrodyty. Bardziej tym ośmielona już chciałam dokładniej wypytać o przyczyny, kiedy zdyszana dziewczyna przypadła z tacą do naszego stołu i klapnęła na miejsce obok Stevie Rae. Miała karnację cappuccino (prawdziwej kawy, jaką można dostać tylko w wyspecjalizowanych sklepach, a nie obrzydliwej przesłodzonej namiastki, jaką podają w Quick Trip), była okrąglutką o pełnych wargach i wystających kościach policzkowych, co nadawało jej wygląd afrykańskiej księżniczki. Ona też miała bujne ciemne włosy, które opadały jej na ramiona lśniącymi falami, a oczy tak czarne, że źrenice prawie się w nich nie odcinały.

– Ja was przepraszam – zaczęła – ale czy nikt, do słownie nikt nie mógł się pofatygować, by mnie obudzić i powiedzieć, że czas już na kolację?

– Wydawało mi się – - odpowiedziała flegmatycznie Erin – że jestem twoją współmieszkanką, nie niańką.

– Żebym czasem nie musiała w środku nocy ściąć trochę tych blond pukli w stylu Jessiki Simpson – zagroziła afrykańska księżniczka.

– Mówiąc ściśle, należałoby powiedzieć: „Żebym czasem nie musiała w środku dnia ściąć trochę tych blond pukli w stylu Jessiki Simpson". Bo praktycznie noc jest dla nas dniem, a dzień nocą- sprecyzował Damien.

Czarnulka spojrzała na niego spod zmrużonych powiek.

– Wiesz, Damien, tym swoim słownictwem działasz mi cholernie na nerwy.

– Shaunee… – Stevie Rae pospiesznie przerwała tę wymianę zdań. – Moja współmieszkanką nareszcie się zjawiła. To jest Zoey Redbird. Zoey, a to współmieszkanką Erin, Shaunee Cole.

– Cześć – pozdrowiłam j ą z ustami pełnymi spaghetti, kiedy Shaunee przeniosła wzrok z Erin na mnie.

– Jak to jest, Zoey, z twoim Znakiem? – zapytała bez ogródek. – Cały wypełniony kolorem, a ty zdaje się, jesteś dopiero adeptką.

Wszyscy zamilkli porażeni nietaktowną bezpośredniością tego pytania. Shaunee powiodła wzrokiem wokół.

– O co chodzi? Nie udawajcie, żeście tego nie zauważyli i nie chcielibyście się dowiedzieć.

– Zauważyliśmy – odpowiedziała godnie Stevie Rae. – Ale mamy na tyle taktu, by o to głośno nie pytać.

– Dajcie spokój. Zresztą mniejsza o to. – - Shaunee wzruszeniem ramion zbyła obiekcje Stevie Rae. – Chodzi o coś ważnego, a każdy chciałby wiedzieć, co jest z tym Znakiem. Nie ma co bawić się w grzeczności, kiedy można się dowiedzieć czegoś ciekawego. – Zwróciła się teraz do mnie. -No więc co to za dziwna sprawa z tym Znakiem?

No cóż, właściwie dlaczego miałabym nie zmierzyć się z tym problemem właśnie teraz? Pociągnęłam łyk herbaty, by zwilżyć usta. Wszyscy czworo wpatrywali się we mnie intensywnie, z niecierpliwością czekając na moją odpowiedź.

– Owszem, jestem adeptką i nie wydaje mi się, bym różniła się czymś od was. – I plotłam coś jeszcze przez chwilę, podczas gdy wszyscy mówili jednocześnie. Wiedziałam, że w którymś momencie będę musiała odpowiedzieć na to pytanie. W końcu nie jestem głupia. Może skołowaną ale nie głupia. I coś w środku mi podpowiadało, że nie mogę im opowiedzieć o swoich przeżyciach z pogranicza życia i śmierci, kiedy to spotkałam Nyks. – Właściwie nie wiem, dlaczego mój Znak jest wypełniony kolorem. I to nie Tracker Naznaczył mnie w ten sposób. Ale później tego dnia zdarzył mi się wypadek. Upadłam i uderzyłam się w głowę. A kiedy się ocknęłam, Znak już wyglądał tak jak teraz. Zastanawiałam się nad tym i przychodzi mi na myśl tylko tyle, że związane jest to z moją reakcją na ten wypadek. Byłam nieprzytomna. Straciłam wiele krwi. Może przyspieszyło to proces ciemnienia Znaku? W każdym razie tak mi się wydaje.

– Phi – - prychnęła lekceważąco Shaunee. – - Miałam nadzieję usłyszeć coś ciekawszego. Coś mocnego, jakieś ploteczki.

– Przykro mi… – wyjąkałam.

– Uważaj, Bliźniaczko – - powiedziała Erin, ruchem głowy wskazując na sąsiedni stół, gdzie siedziały Córy Ciemności. – Bo wygląda na to, że bardziej byś pasowała do towarzystwa siedzącego obok.

Shaunee skrzywiła się.

– Prędzej bym się zabiła, niż przystała do tych małp.

– Przestań, flaki się przewracają od tego, co mówisz – zniecierpliwiła się Stevie Rae.

Damien westchnął przeciągle.

– Zaraz wam przypomnę, jak bardzo jestem cenny w waszym gronie, z penisem czy bez.