Wojna Honor [War of Honor - pl]

Honor przyglądała się raportowi Truman z niezadowoleniem. Nie było ono spowodowane zachowaniem Alice czy jej załóg, tylko „ulotnością” Drugiej Floty.

George Reynolds zakończył systematyczny przegląd wszystkiego, co ludzie Bachfisha zdołali zgrać ze zmasakrowanego systemu komputerowego Hecate. I choć nie było tego wiele, wyraźnie świadczyło o tym, że Thomas Theisman dobrze nauczył podkomendnych, co to takiego bezpieczeństwo operacyjne i zasady zachowania tajemnicy. Nikt na pokładzie niszczyciela nie zdążył zainicjować czyszczenia banku pamięci, a to z tego prostego powodu, że jeden z graserów trafił pierwszym strzałem prosto w mostek. Reynolds z kolei był pewien, że porucznik Ferguson, którego Gruber wysłał po walce na wrak, by zajął się zawartością komputerów, był bardziej niż kompetentny — doskonale znał sprzęt produkowany w Republice Haven i procedury militarne używane do obsługi oprogramowania. Dzięki temu zdołał zgrać wszystko, co tylko się dało, w tym całą masę rozmaitych drugorzędnych informacji. Niestety, o danych organizacji Drugiej Floty było tam bardzo niewiele, a o jej zadaniu w Konfederacji zgoła nic. Ten brak informacji powodował, iż niepowodzenie Truman szukającej okrętów Marynarki Republiki było tym bardziej irytujące. Nikt na stacji Sidemore nie wątpił w istnienie Drugiej Floty, ale bez dokładniejszych informacji możliwości przygotowania się na spodziewany jej atak były, łagodnie rzecz ujmując, ograniczone.

Zaklęła pod nosem niesłyszalnie, ale z uczuciem, co spowodowało pełne dezaprobaty bleeknięcie Nimitza zażywającego odpoczynku na swojej grzędzie. Wyczuła, że zastanawiał się nad bardziej demonstracyjnym zachowaniem, ale zrezygnował z tego i tylko westchnął cierpiętniczo. Spojrzała na niego, pokazała mu język i wróciła do kontemplowania niemiłej rzeczywistości. Jedyną optymistyczną kwestią był brak kolejnych incydentów z Imperium. Miała czas na zastanowienie się, co począć z tym odbezpieczonym granatem. Nie spodziewała się zresztą, by spokój potrwał długo — wbrew jej nadziejom przybycie Herzoga von Rabenstrange nie spowodowało spadku napięcia. Podejrzewała, że otrzymał tak jednoznaczne rozkazy, że jedyne, co mógł zrobić, to nie dolewać oliwy do ognia, ale nie mógł już na przykład sprostować głupiego i kłamliwego oświadczenia wystosowanego przez von Sternhafena będącego równocześnie oficjalnym werdyktem w sprawie incydentu w systemie Zoraster.

Chien-lu Anderman był zbyt inteligentny, by wierzyć w tę wersję, a co ważniejsze był zbyt dobrym oficerem, by nie sprawdzić, co się naprawdę wydarzyło. A więc już samo to, że nie sprostował kłamstwa poprzednika, stanowiło zły znak. Oznaczało bowiem wyraźny rozkaz od Imperatora, by nie zmniejszać nacisku na Królewską Marynarkę, a takowy sugerował, że szanse na uniknięcie bardziej bezpośredniej i znacznie niebezpieczniejszej konfrontacji były naprawdę niewielkie. Co więcej, okres spokoju mógł być ciszą przed burzą, która zacznie się, gdy Imperialna Marynarka zajmie wyznaczone pozycje.

Honor znalazła się między młotem a kowadłem. Była w miarę pewna, że z każdym z tych zagrożeń z osobna poradziłaby sobie dzięki okrętom Alfredo Yu, przynajmniej do czasu dotarcia posiłków z Królestwa, natomiast z dwoma poważnymi zagrożeniami, i to na dodatek zupełnie niezależnymi od siebie — nie. Nie wspominając o tym, że jak dotąd nie otrzymała żadnego wsparcia. Ale nie to było najgorsze. Westchnęła cicho, pozwalając sobie na wnioski, którymi jak dotąd z nikim się nie podzieliła, choć naturalnie nie znaczyło to. że nikt samodzielnie do nich nie doszedł. Najgorsze było to, że jeśli Republika Haven była gotowa na atak tutaj, to atak ten musiałby być równoczesny z ofensywą na froncie, bo tylko to uzasadniało oczekiwanie na rozkaz uderzenia i zmianę miejsca wyczekiwania Drugiej Floty. Skoro zaś Thomas Theisman miał dość okrętów, by przeprowadzić atak na stację Sidemore i na główne uderzenie, najwyraźniej dysponował znacznie większymi siłami, niż ktokolwiek w Królestwie podejrzewał. Atak bowiem tylko na stację Sidemore byłby idiotyzmem; to posunięcie nusiało stanowić część znacznie większej operacji, i to mniej ważną część, a więc wydzielono do niej mniejsze si;y uznane za zbędne na głównym kierunku uderzenia.

I to właśnie martwiło ją najbardziej. Znała bowiem osobiście Thomasa Theismana, co zresztą było ewenementem, bo oprócz niej mogli to o sobie powiedzieć tylko dwaj oficerowie flagowi Royal Manticoran Navy. Do tego obaj znajdowali się tutaj. Wszyscy darzyli Theismana dużym szacunkiem, podobnie jak Hamish, który choć go nie poznał, walczył z nim. Ten szacunek podzielał Alfredo Yu, niegdyś nauczycel i opiekun Theismana. Wszyscy też byli zgodni co do tego, że jeśli ten uznał, iż ma dość sił do ataku na dwóch odległych frontach, to wywiad floty katastrofalnie nie docenił liczebności Marynarki Republiki. Co prawda istniała szansa, że Theisman przecenił możliwości swych okrętów nowej generacji, ale Honor w to nie wierzyła. Nie mógł pomylić się aż tak bardzo, zwłaszcza że dobrze viedział, czym dysponuje przeciwnik, bo stan Królewskiej Marynarki był publicznie znany po debacie budżetowej. Natomiast Jurgensen, Chakrabarti i Janacek najwyraźriej nie mieli pojęcia o rzeczywistej sile Marynarki Repujliki.