Wojna Honor [War of Honor - pl]

— Nie opuszczę statku — powtórzył Bachfish.

— Opuści pan — zapewnił go jasnowłosy chirurg z niewzruszonym spokojem, który Honor aż za dobrze znała z autopsji. — Możemy się najpierw o to posprzeczać, jeśli panu zależy, ale opuści pan.

Bachfish otworzył usta, ale nim zdążył się odezwać, zrobiła to Honor:

— Nie ma sensu się upierać, on i tak postawi na swoim — powiedziała, starając się nie patrzeć tam, gdzie powinny być nogi leżącego. — Postawiłby, nawet gdyby był sam, bo ma nieodparty argument w postaci środka nasennego. Ale nie jest sam, więc i tak nie masz szans.

Bachfish przyglądał się jej przez chwilę, a potem się uśmiechnął.

— Zawsze byłaś uparta… — przyznał niechętnie — no dobra, dam się ewakuować, ale skoro już tu wszyscy jesteście.

I spojrzał pytająco na Honor. Ta skinęła głową i wyjaśniła:

— Po rozmowie z komandorem Gruberem podejrzewałam, że będziesz chciał najpierw zdać relację, zabrałam więc ich ze sobą. A co się tyczy uporu, to przyganiał kocioł garnkowi, ale porieważ jestem gołębiego serca, nie będę rozwijała tematu. Może byś zaczął? Im prędzej skończysz, tym prędzej Fritz będzie mógł się tobą zająć.

— Litościwa niewiasta — burknął Bachfish, ale Honor wyczuła w jego glosie ślady autentycznego humoru.

— Żeby było szybciej, powiem, co wiemy od komandora Grubera — oświadczyła rzeczowo Honor. — Postanowiłeś śledzić niszczyciel Marynarki Republiki Hecate. Natomiast Gruber nie był nam w stanie powiedzieć, co cię natchnęło do tego kretyńskiego pomysłu i co, do diabła, wyobrażałeś sobie, że robisz?!

Bachfish uniósi brwi, a oficerowie ze sztabu Honor spojrzeli na nią zaskoczeni tym niespodziewanym i niespotykanym wybuchem. Honor zaś ani na moment nie spuściła wzroku z Bachfisha — chciała, by nie miał złudzeń, jeśli chodzi ojej opinie na temat jego pomysłu, który skończył się w tak opłakany sposób dla jego statku i niego samego.

— Wyobrażałem sobie, że spróbuję odkryć, co o rzut beretem od tego systemu robi spora flota Marynarki Republiki, młoda damo — oznajmił po chwili Bachfish. — I pragnę też przypomnieć, że od jakiegoś już czasu jestem wystarczająco stary, by samodzielnie podejmować decyzje. Choćby w zeszłym tygodniu wybrałem sobie koszulę zupełnie bez pomocy.

Przez moment oboje spoglądali sobie w oczy.

A potem Honor prawie wbrew sobie uśmiechnęła się.

— Dotarło — powiedziała. — Ale z drugiej strony naprawdę byłoby mi miło, gdybyś następnym razem nie próbował aż tak usilnie dać się zabić. Sądzisz, że możemy w tych kwestiach osiągnąć jakiś kompromis?

— Z pewnością. Jestem gotów się nad tym zastanowić.

— Dobre i to. Wracając do rzeczy: śledziłeś Hecate aż do momentu, gdy opuścił falę.

— Tak. A krótko wcześniej trafiliśmy na wyjątkowo parszywy kawałek. Gęstość cząsteczek była taka, że musiałem się zbliżyć, żeby nie stracić kontaktu. Potem się dowiedzieliśmy, że właśnie to zwróciło uwagę kapitana i oficera taktycznego. Wyszliśmy z fali w ślad za niszczycielem, a on na nas grzecznie czekał.

— I kazał ci wyłączyć napęd oraz przygotować się do przyjęcia abordażu?

— Zgadza się — skrzywił się Bachfish. — Naturalnie nie mogłem im na to pozwolić. Na środku kompletnego pustkowia wpuścić na pokład uzbrojoną bandę z Republiki Haven, która musiała odkryć, że śledzący ich frachtowiec jest uzbrojony lepiej od ich okrętu — to musiałoby się źle skończyć. A poza tym nie po to ich śledziłem, żeby dać się złapać i posiedzieć w zamknięciu diabli wiedzą ile czasu.

— Zakładając optymistycznie, że skończyłoby się tylko na tym — wtrącił cicho komandor porucznik Reynolds.

— Też mi to przyszło do głowy — Bachfish skrzywił się ponownie. — Wiem, że w Haven zmieniło się kierownictwo i ponoć jest tam teraz szalejąca demokracja, ale wolałem nie sprawdzać, jak to się ma do praktyki. Może jestem przewrażliwiony, ale najwyraźniej chcieli swoją obecność tutaj trzymać w tajemnicy, a w takiej sytuacji każdy świadek jest zbędnym świadkiem.

— Na twoim miejscu też bym tak uważała — przyznała Honor. — Ale podejrzewam, że obaj z George’em źle oceniliście oficera, który dowodzi tymi siłami. Nie wiem, kogo Theisman tu przysłał, ale ponieważ sam Thomas Theisman jest zdecydowanym przeciwnikiem takich metod, na pewno dał samodzielne dowództwo komuś o podobnychzapatrywaniach. I to akurat mówię, opierając się na własnym doświadczeniu.

— Być może, ale jak już powiedziałem, długotrwały areszt też nie był szczytem moich marzeń. Gdyby na miejscu Hecate był pirat, sprawy przybrałyby inny obrót: wyłączylibyśmy napęd, pozwolili podlecieć blisko pinasie z grupą abordażową, a potem rozstrzelali jednostkę piracką jedną salwą. Już tak robiliśmy, i to często. Ale to nie był pirat, a ja nigdy dotąd nie zabiłem nikogo, kogo nie musiałem. I przez te cholerne skrupuły popełniłem błąd. Odmówiłem wpuszczenia ich na pokład. Bachfish zamilkł na długą chwilę.