Przejście

Kiedy przyszła Joanna, Guadalupe siedziała w pokoju pielęgniarek i rozmawiała przez telefon.

— Naprawdę się obudził? — spytała Joanna, pochylając się nad biurkiem.

Guadalupe podniosła rękę, dając jej znak, aby zaczekała.

— Tak, chcę się skontaktować z doktorem Cherikovem — wyjaśniła do słuchawki. — No dobrze, a mogę rozmawiać z jego pielęgniarką? To ważne. — Zasłoniła dłonią mikrofon. — Tak, naprawdę się ocknął — potwierdziła. — Nie uwierzy pani, nie możemy znaleźć jego lekarza prowadzącego. Ani żony. Pewnie nie widziała pani po drodze pani Aspinall?

— Nie. Może jest w bufecie?

— Wysłałam pielęgniarkę, żeby sprawdziła. Pani Aspinall siedziała tu dzień i noc przez dwa tygodnie i zawsze nas informowała, kiedy wychodzi. Dzisiaj zrobiła wyjątek. Ile czasu musi minąć, zanim ta pielęgniarka podejdzie do telefonu? — sapnęła niecierpliwie.

— Czy Carl coś powiedział? — zainteresowała się Joanna.

— Spytał, czy może się zobaczyć z żoną. Poza tym powiedział, że jest głodny, ale nie możemy dać mu nic do jedzenia, bo nie mamy żadnych zaleceń, a jego lekarz zniknął. Nie odpowiada na wiadomości przesyłane na pager.

— Wspominał coś o swojej śpiączce?

Guadalupe pokręciła głową.

— Większość pacjentów ze śpiączką… Tak — odezwała się do słuchawki. — Mówi Guadalupe Santos ze szpitala Miłosierdzia. Muszę rozmawiać z doktorem Cherikovem. To pilne. Sprawa dotyczy jego pacjenta, Carla Aspinalla. — Zapadła cisza. — Nie — odezwała się Guadalupe, a Joanna wywnioskowała z jej tonu, że odpowiada na pytanie, czy Carl umarł. — Odzyskał świadomość.

Pielęgniarka ponownie zasłoniła mikrofon dłonią.

— Jakieś pół godziny temu Paula poszła sprawdzać jego objawy czynności życiowych. Rozsunęła zasłony, a on powiedział: „Nie jest ciemno”. Śmiertelnie ją przeraził… Już próbowałam przesłać mu informację na pager — wyjaśniła do słuchawki.

— Wie pani, dokąd pojechał?

Odwróciła się do Joanny.

— Większość pacjentów ma bardzo niejasne wspomnienia z okresu spędzonego w stanie półśpiączki.

Joanna pomyślała, że te niejasne wspomnienia z każdą chwilą zacierają się coraz bardziej. Zerknęła w stronę pokoju Carla i uznała, że natychmiast musi tam iść.

— Może przyjmować gości?

Guadalupe zmarszczyła brwi.

— Nie wiem, kto jest… Tak — powiedziała do telefonu. — Harvest? — Chwyciła długopis i zapisała coś na bloczku recept. — Proszę mu powtórzyć, aby zadzwonił do mnie zaraz po powrocie.

Odłożyła słuchawkę.

— Doktor Cherikov poszedł na lunch — wyjaśniła z niechęcią, sięgając po książkę telefoniczną. — Jest w restauracji Harvest albo Sfuzzi’s. Obydwa lokale figurują w jego kalendarzyku. — Zaczęła przerzucać strony książki telefonicznej. — Żona Carla pewnie także poszła coś zjeść. Harvest, Harvest…