Góra trzech szkieletów

Dźwignąłem się i podszedłem do okna. Sprawdzanie, czy ktoś nie podkłada bomby pod malucha, zajęło mi całe wieki, ale za to pozbyłem się kłopotów z oczami. No i dzielił nas teraz spory dystans.

– Co mam zrobić?

– Chcę odszukać jej ojca.

– Bigosiaka? – strzeliłem.

– Roman Bigosiak to mój mąż. Nie jest ojcem Oli. Przez jakiś czas myśleliśmy, że tak, ale potem się okazało… Pochodzę z Jugosławii, dobrze pan zgadł, a z Romanem…

– Jest pani Serbką? – Zawahała się. – To znaczy… jedno z rodziców. Bo drugie, jak rozumiem, pochodziło z Polski?

– Znam serbsko-chorwacki, dobrze angielski, tak sobie rosyjski, trochę niemiecki, albański, macedoński… – uśmiechnęła się jakby zakłopotana. – Mam chyba talent do języków. Polskiego uczyłam się dopiero tutaj. Po wyjściu za mąż.

Słyszałem już w życiu bardziej bezpośrednie odpowiedzi na swe pytania. Ale ostatecznie nie chodziło o jej rodziców.

– Umówmy się – zaproponowałem. – Jeżeli nie będzie pani chciała o czymś mówić, to proszę zrobić tak – pokazałem jej złączone kciukami i palcami wskazującymi dłonie.

– Tego nie znam – uniosła nieco brwi.

– Bo to nie ogólnopolski standard – pocieszyłem ją. – Ktoś z moich znajomych to wymyślił. Widzi pani? Trójkąt. – Uniosłem dłonie. – Ma pani prawo jazdy?

– Nnnnie – zawahała się. – Ale chyba wiem, o co panu chodzi. Taki kształt mają znaki.

– Ostrzegawcze – uzupełniłem. – Ona… to znaczy ten, kto to wymyślił… No, też nie miała prawa jazdy. Więc trochę jej się pokręciło przy teoretycznym uzasadnieniu. Bo to miało być: „Stop, droga z pierwszeństwem przejazdu”. Że niby możesz wjechać, jeśli musisz, ale najpierw się zatrzymaj i pomyśl dwa razy. Tyle że znak ustawia się odwrotnie, wierzchołkiem w dół. A wracając do rzeczy… Proszę nie mówić, że mam odnaleźć ojca Oli, a tak się składa, że on mieszka na Bałkanach.

Opuściła głowę, rzucając mi w ten sposób spojrzenie spod brwi. Były gęste, jaśniejsze od włosów, co nie znaczy jasne, i pewnie dlatego ich nie malowała. Odbierały jej twarzy wyraz wyniosłości, łatwy do przypisania pięknej kobiecej twarzy. Inna sprawa, że tak naprawdę nie była piękna i – co zabawniejsze – nawet ja doskonale zdawałem sobie z tego sprawę. To brak aury niedostępności, otaczającej te najurodziwsze, czynił ją co najmniej tak jak one atrakcyjną. Cały ten traktat o urodzie przemknął mi przez głowę, bo dość długo wlepiała we mnie to zdradzieckie spojrzenie, a ja sam dojrzewałem do pogodzenia się z dość przerażającą prawdą na nasz temat.

– Ale ja muszę to powiedzieć – usłyszałem w końcu.

To też było przerażające.

– Mam jechać na Bałkany? – zapytałem zadziwiająco obojętnie.

– Nie sam – zapewniła pospiesznie. – Pojechalibyśmy razem. Wiem: nie zna pan języka, to obcy kraj… i w ogóle.

– Razem? No to nie ma sprawy. O której? – udałem, że patrzę na zegarek.

– Wiem, jak to brzmi – zapewniła. – Bierze mnie pan za wariatkę…

– Za wariatkę nie – przerwałem. – Chociaż może powinienem. Chyba widać, jaki ze mnie fachowiec. Niepotrzebnie dawałem te ogłoszenia w…

– Nie przyszłam dlatego, że przeczytałam jakieś ogłoszenie – teraz ona mi przerwała. – Chyba pan nie myśli, że wynajmowałabym tak nor… to znaczy…

– I sama pani widzi – stwierdziłem z gorzką satysfakcją.

Milczała przez chwilę, jakby nadąsana.

– Myślałam, że chce mi pan pomóc – powiedziała cicho.

– Ciągle nie wiem, na czym by ta pomoc miała polegać, ale dobrze pani myślała. Chcę. Wam obu. I właśnie dlatego wolę odesłać panią do kogoś, kto się na tym zna.

– Nie stać mnie na zawodowca – wyznała. – Ale nie o to chodzi. Jest pan wierzący? – Przyglądałem się jej przez chwilę z niedowierzaniem. – Przepraszam. Chodziło mi o to, że ktoś, kto wierzy, łatwiej by mnie zrozumiał. Wiem, że to śmieszne, ale kiedy przeczytałam ten artykuł… To się chyba nazywa „znak boży” czy tak jakoś. W ułamku sekundy człowiek znajduje odpowiedź, chociaż przedtem na żadne z pytań nie potrafił…

– Moment – powstrzymałem ją. – Co za artykuł?

– No… ten w „Polityce”. Wie pan.

– Założymy się? – Nie była beznadziejna jako psycholog, więc nie podjęła rękawicy. – Nie wiem, o czym pani mówi. Nie kupuję „Polityki”, powinna pani zauwa…

– Ale dla tego numeru chyba zrobił pan wyjątek?

Moje tępe spojrzenie musiało wystarczyć jej za odpowiedź. Zrobiła zdziwioną minę i podeszła do szały. Wyjęła swoją torbę i po chwili grzebania wyłowiła barwny magazyn. Nie próbowała szukać artykułu, na którym boska ręka pozostawiła jej zdaniem odciski palców, więc i ja ograniczyłem się do rzutu oka na pierwszą stronę. Większą jej część zajmowała wykorzystana jako tło fotografia jakiejś zalesionej góry z fragmentem drogi i samochodem pancernym na bliższym planie. W poprzek stoku grafik umieścił duży napis „NIEOMYLNY”, pod spodem mniejszymi literami reklamowano jakiś kawałek o Monte Cassino, a w prawym górnym rogu umieszczono trzy tytuły głównych artykułów.