De Cock en de ontluisterende dood
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #37
- Год: 1995
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0503-6
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de ontluisterende dood». Краткое содержание книги:
'Waarom?' vroeg hij kwaad snuivend. 'Wat had dat in godsnaam voor zin? Wie kon op dat moment beter dan ik beoordelen, dat de bekentenis van die jonge vrouw niet deugde, dat Caroline Hoogwoud onschuldig was en niet in een stinkende cel behoorde te worden opgesloten… en dat ze vooral niet de dupe mocht worden van ambtelijke of wettelijke onzin?' De Cock kwam geagiteerd uit zijn stoel overeind. 'Wees blij,' riep hij opgewonden, 'dat er bekwame ondergeschikten zijn, die een starre, puur formele commissaris van politie voor het maken van blunders en het daaraan gekoppelde onmenselijk handelen kunnen behoeden.' De oude rechercheur zweeg en zuchtte. De emotionele woordenstroom had hem opgelucht.
Buitendam stond op. Op zijn lang bleek gezicht lagen felrode blosjes van opwinding. Bevend van woede strekte hij zijn arm in de richting van de deur. 'Eruit,' brieste hij. De Cock ging.
Vledder keek hem schattend aan.
'Was het toch weer zover?' vroeg hij argwanend. 'Kon je het niet laten… voor één keer?'
De Cock liet zijn hoofd iets zakken.
'Ik ben grijs geworden in dit vak,' sprak hij dof. 'Het beroep van rechercheur van politie houdt in, dat men de wet handhaaft. Dat wordt van ons verwacht. Terecht, naar ik meen. Maar de wet is voor mij geen absoluut gegeven… geen 'Wet van Meden en Perzen', die geen enkele afwijking toelaat.' Vledder hield zijn hoofd iets schuin. 'Wat was er dan?' De Cock spreidde zijn handen.
'Na de aanhouding van Caroline Hoogwoud was zij als verdachte officieel ter beschikking gesteld van de commissaris van politie, tevens hulp-officier van justitie… formeel had ik niet het recht om haar na die valse bekentenis vrij te laten.' 'Sprak hij jou daarover aan?' De Cock knikte.
'Hij had na de bekentenis en de aanhouding van Caroline Hoogwoud de officier van justitie al opgebeld en hem opgewonden verteld, dat de moord op de leraar klassieke talen was opgelost.' Vledder gniffelde.
'Nu moet hij de officier terugbellen en zeggen, dat hij te voorbarig was geweest… dat het niet zo is… dat de bekentenis niet deugde. Dat was het. Daar zal hij ontstemd over zijn geweest.' De Cock snoof.
'Toen ik dat begreep, heb ik ook even hartelijk gelachen.' De oude rechercheur blikte omhoog naar de grote klok boven de deur van de recherchekamer. Daarna stond hij van zijn stoel op en slenterde naar de kapstok.
Vledder liep hem na. 'Waar ga je heen?' De Cock draaide zich half om. 'Ze zal nu wel uit bed zijn.' 'Wie?'
'Rooie Betsy.'
Toen ze op zijn kloppen de deur van haar woning op de derde etage in de Bloedstraat had opengedaan, keek ze met een blik vol verbazing naar De Cock op. 'Wat kom jij doen?' De grijze speurder keek haar glimlachend aan. 'Ik kom op de koffie.' Ze schudde haar hoofd. 'Die heb ik nog niet.'
De Cock nam zijn hoedje af en liep langs haar heen.
'Dan wordt het tijd, dat je vast water opzet,' sprak hij laconiek en liep verder haar woonkamer binnen.
De oude rechercheur trok een stoel onder de tafel vandaan, knoopte zijn regenjas los en ging zitten. 'Ik dacht… we gaan even naar Rooie Betsy. Die zet betere koffie. De koffie bij ons op het politiebureau is uilezeik… niet om te drinken.' Vledder nam naast hem plaats.
Rooie Betsy aarzelde even. Toen schuifelde ze in haar zwartglanzende kamerjas met vlammende drakekoppen in fel glimmend borduursel naar haar keukentje… moeizaam, gebogen, een trek van pijn op haar verlept gezicht vol scherpe rimpels. Al na een paar minuten was ze terug.
'Ik hoef geen water op te zetten,' sprak ze verklarend. 'Niet meer. Ik heb zo'n apparaat. Het duurt maar even. Moet je suiker en melk… of liever een scheutje room?' De Cock glimlachte.
'Alleen een beetje suiker.' De rechercheur duimde opzij naar Vledder. 'Hij ook.'
Rooie Betsy liep terug naar haar keukentje en kwam even later binnen met een klein dienblad waarop drie koppen dampende koffie stonden. Ze zette het blaadje licht trillend op het pluchen tafelkleed en ging tegenover De Cock zitten.
'Wachtje op je tweede kopje?' vroeg ze scherp. 'Of vertel je direct waarvoor je komt?'
De oude rechercheur pakte een kopje van het dienblaadje, zette het voor zich neer, roerde lang en aandachtig en nam een slok. 'Agneet.'
Rooie Betsy trok een grijns.
'Dacht ik al.' Met de grijns nog op haar gezicht keek ze op. 'Hij is dood.' Ze schudde meewarig haar hoofd. 'Het kind is er kapot van.' 'Agneet?'
Rooie Betsy knikte.
'Toen ik het gistermorgen in de krant las, ben ik naar haar toe gegaan. Agneet zag er ontredderd uit… het kind had de hele nacht liggen janken.'
De Cock verwerkte de mededeling bliksemsnel. 'Om de dood van leraar Minnertsga?' Rooie Betsy knikte opnieuw. Heftig.
'Die vuile viezerik. Die gore verkrachter. Doe je je best… beweeg je hemel en aarde om er voor te zorgen dat je kind op een goede school terechtkomt… betere kansen krijgt…' Ze maakte haar zin niet af. 'Je wilt toch voor alles voorkomen, dat je enigst kind in de goot belandt… zoals ik… een oude afgeleefde hoer met reumatiek in haar botten.'
De Cock schoof zijn kopje iets van zich af. 'Wie zonder zonde is… werpe de eerste steen,' sprak hij achteloos. Rooie Betsy schonk hem een meelijwekkend lachje. 'Dat weet ik. Gehoord bij het Leger. Jezus zou dat hebben gezegd, toen ze een hoer wilden stenigen.' Ze zweeg even; trok nonchalant haar schouders op. 'En… wat koop ik daarvoor?' Zonder op een antwoord te wachten, zwaaide ze met haar rechterarm breed voor zich uit. 'Ze hadden die viezerik moeten stenigen,' riep ze fel, 'stenigen nadat hij mijn kind had aangerand.' De Cock reageerde niet direct. Hij voelde weinig vooreen vruchteloze godsdienstige discussie. Hij omklemde zijn kopje met beide handen en dronk zijn koffie. Toen hij het kopje leeg op het schoteltje terugzette, rinkelde het lepeltje. De grijze speurder keek haar strak aan. 'Stenigen,' herhaalde hij langzaam. 'Stenigen… of zijn pik moeten afsnijden.'
Rooie Betsy trok haar hoofd in haar nek. In haar fletse ogen lag een waakzame blik.
'Is dat jouw idee, De Cock?' De grijze speurder schudde zijn hoofd.
'Het jouwe, Betsy… luid verkondigd in het café van Smalle Lowietje.'
10
De Cock liet zich vanaf het donkere, onverlichte portaaltje van de derde etage voorzichtig langs de steile smalle trap zakken. De leuning was vies, klam en vettig en de uitgesleten houten treden kraakten onder zijn gewicht.
Op het kleine portaal van de tweede etage bleef de oude rechercheur staan en wachtte tot Vledder, die achter hem aan kwam, naast hem stond.
'De gammele houten trappen in die oude huizen,' sprak hij grommend, 'zijn voor een man van mijn postuur en gewicht een verschrikking. Ga jij maar voor. Als ik val kan je mij opvangen.' Vledder schoof hem in het pikkedonker grinnikend voorbij. 'Dan maken we samen een doodssmak.' De jonge rechercheur bleef even staan en draaide zich half om.
'Hoe gaat Rooie Betsy,' vroeg hij bezorgd, 'met die reuma in haar oude botten over deze trap op en neer?' De Cock trok zijn schouders op.
'De gemeente had deze oude pandjes al vijftig jaar geleden onbewoonbaar moeten verklaren.' Hij snoof verachtelijk. 'In plaats daarvan zijn ze nu nog onverklaarbaar bewoond.' Treetje voor treetje zakten de beide rechercheurs naar beneden en De Cock slaakte een zucht van verlichting toen hij het trottoir van de Bloedstraat had bereikt. Hij blikte langs het slanke geveltje omhoog. In het spionnetje aan een raam op de derde etage zag hij een glimp van het gerimpelde gelaat van Rooie Betsy. Vledder keek met hem mee.
'Snap jij, dat zo'n mens hier in zo'n gribus blijft wonen? Volgens Smalle Lowietje heeft Rooie Betsy wel een paar duiten. Ze kan toch best wel ergens iets behoorlijks kopen of huren?' De Cock liep in de richting van de Nieuwmarkt. 'Die oude prostituées,' antwoordde hij verklarend, 'zijn vaak verknocht aan deze buurt rond de Wallen en willen er niet weg. Ze proberen het weleens, maar komen na een paar jaar vol heimwee toch weer terug.' Vledder sjokte naast hem voort. 'Hoeveel geld zou Rooie Betsy bezitten?' De Cock schoof zijn onderlip naar voren.