Сказ пра лысую гару
- Автор: Гилевич Нил Семёнович
- Год: 1988
- Язык: белорусский
- Год: Белфранс
- ISBN: 985-6425-26-3
- Жанр: Юмористические стихи
Электронная книга - «Сказ пра лысую гару». Краткое содержание книги:
Паэма народнага паэта Беларусі Ніла Гілевіча Сказ пра Лысую гару больш за 30 гадоў існавала як твор Францішка Ведзьмака-Лысагорскага. Дзякуючы яркім сатырычным і гратэскавым фарбам яна набыла ў Беларусі незвычайную папулярнасць, стала, бадай, першым паэтычным бэстсэлерам. Цяпер паэма ўпершыню выходзіць у свет пад сапраўдным імем аўтара.
Перейти на страницу:
Намеснік вылаяўся з гора:
- Ну, і работнічкі ў мяне!
Які ты з імі рух разгорнеш?
І тут правал па іх віне!..
І ён зрабіўся сумны-сумны:
- Цяпер пракляты той Вядзьмак
З усіх нас выцягне гізунды,
Ох, і паздзекуецца ўсмак!..
Чыгрынаў чмыхнуў раззлавана:
- Не разумею - што за страх?
Пішыце добрыя раманы -
Ні чорт не ўшчуне, ні алах!
Пасля чамусьці глянуў раптам
На фотамайстара Крука:
- Ці ты хоць пстрыкнуў апаратам?
Схапіў на плёнку Ведзьмака?
- Ды не, таварышы праўленцы, -
Сказаў, збянтэжыўшыся, Крук.
І ў гэты момант Татур лейцы
У кіраўніцтва вырваў з рук.
- Хоць праваліўся рух ганебна,
Ды ў гонар сходкі выязной
Нам дзербануць усё ж патрэбна.
Прашу, таварышы, за мной!..
І з крэктам, стогнучы, з адышкай,
Усе палезлі на гару,
Дзе між кустоў, пад самай вышкай,
Быў разасланы ўжо абрус.
І хоць з гары амаль да Мінска
Былі відаць шанхаі дач -
Ім асляпіла вочы «Пліска»,
Бо кожны з іх быў закладач.
Як зазірнулі дружна ў шклянку -
За хрэн схапіліся скарэй.
- Ах, гэткі рух звялі на п'янку! -
Сказаў, смакуючы, Андрэй.
- Пазбавіць закусон прыправы -
Што з песні выкінуць рэфрэн.
Для нашай справы, як для стравы,
Патрэбны перац, соль і хрэн!..
- Сачы за гэным, за нясвіжскім, -
Шапнуў суседу гаспадар, -
Каб ён не свіснуў пляшку «Пліскі»,
Як у Нясвіжы - «Сонцадар».
- Я, проша пана, не для варты:
Я - на будоўлі інжынер!
- Ты естась гіцаль, ніц не варты!
Ты - фуражыр і кватар'ер!
- Но, но, пся крэў, не надто глосьно!
Не велькі пан ты тутай сам!..
Сп'яна прамовіў хтосьці злосна:
- А ўсё ж Вядзьмак патрэбен нам!..
Тут Караткевіч рухам звыклым
Насупраць сонца ўзняў бакал:
- Дык і давайце, хлопцы, лыкнем
Мы за здароўе Ведзьмака!
Вядома, праўда вочы коле,
Ды без яе, скажу вам я,
Нічога людскага ніколі
Не выйдзе з нашага рая.
Пакуль не станем як належыць
Цаніць сумленнасць у сабе -
Вядзьмак не кіне нас драпежыць:
Не гэты - іншы дадзяўбе!..
Калі й апошні высах келіх,
Не давяраючы нагам,
З гары, як дзеці на партфелях,
З'язджалі ўсе пад шум і гам.
Сукі калолі ў бок, як пікі,
Сухія шышкі дралі брух...
І гэта быў хоць не вялікі,
І хоць уніз - а ўсё-ткі рух!
Перейти на страницу: