Post scriptum
- Автор: Глебус Адам
- Год: 1999
- Язык: белорусский
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Post scriptum». Краткое содержание книги:
* * *
Кастапраў i ў каханнi бачыць наступствы хваробы хрыбетнiка.
* * *
Не патрабуй праўды ад каханкi — шчырасць разбурае каханне.
* * *
Рэўнасць — рашучы крок да страты кахання.
* * *
Пра недахопы каханкi гавораць у мiнулым часе, як i пра яе цудоўныя якасцi, бо каханка ў сапраўднасцi — таямнiца за сямю пячаткамi.
* * *
Самая раўнiвая жонка — нечая кiнутая каханка.
* * *
Захапленнi, як i каханне, патрабуюць узаемнасцi.
* * *
Калi пачнеш разглядаць каханне з боку навукi, а не эротыкi, дык можаш цалкам пагадзiцца з выказваннем Ларашфуко: "Каханне найдакладней параўноўваць з гарачкаю: iхнiя цяжар i працягласць анi не залежаць ад нашай волi". Але зводзiць эротыку да медыцыны — недаравальная загана абмежаваных матэрыялiстаў.
* * *
Любоў, як i сяброўства, залежыць ад прысутнасцi i адлегласцi. Чым блiжэй чалавек, тым лягчэй захоўваць з iм добрыя адносiны. А вось каханне вымагае адсутнасцi, яно iснуе ў тваiм уяўленнi. Рэальная прысутнасць каханага чалавека, ягоная блiзкасць разбураюць цнатлiвае пачуццё.
* * *
Не палюбiш сябе, i цябе не палюбяць.
* * *
У палымянасцi страсцяў можаш i не заўважыць болю, якi прынёс любiмаму чалавеку.
* * *
Самыя высокiя думкi, паводле Вавенарга, падказвае нам сэрца. Карцiць дадаць... Сярэднiя думкi падказвае страўнiк, а нiзкiя — чэлес. Зрэшты, усё залежыць ад паставы, у якой знаходзiцца цела.
* * *
Любiць сябе проста, а паважаць — цяжка.
* * *
Калi думаеш, што жанчыны цэняць у мужчыне сцiпласць i памяркоўнасць, — памыляешся. Каханкi шануюць разбэшчанасць i напорыстасць.
* * *
Спытай мяне, што больш за ўсё на свеце не любяць прыгожыя жанчыны... Уласны фотаздымак у пашпарце.
* * *
Узнаўленне — нязменная ўмова нашага iснавання... Жанчына адчувае гэтую iсцiну лепей за мужчыну.
* * *
У класiкаў фiласофii, у Вавенарга ў тым лiку, здзiўляе хваравiтая неабыякавасць да жанчын.
* * *
Ёсць жанчыны, у якiх iнтымныя гульнi выклiкаюць смех. Зрэшты, гэта не так i мала.
* * *
Павабна глядзiцца жанчына на сiнiх прасцiнах, цела — жывое золата. Наогул, еўрапейскiм жанчынам больш пасуе цёмная бялiзна, а вось азiяцкiм — светлыя драпiроўкi.
* * *
Калi стамiўся, а жанчына пад табою возьме i пазяхне, так i закарцiць яе ўдарыць.
* * *
Што можа быць горш, чым застацца сам-насам з непрыгожай i неразумнай жанчынаю?
* * *
Куды нi глянеш — паўсюль толькi горш. Узрост. Няма таго, што раней было. Пацiху старышся. Але ёсць момант... Усё больш i больш навокал прыгожых, жаданых, павабных жанчын.
* * *
Непрыгожыя дзявулi, якiя са скуры лезуць, каб толькi спадабацца прадстаўнiкам супрацьлеглага полу, робяцца падобнымi да жабрачак, што выпрошваюць грошы каля гастраномаў. Дзiўна, але ў адных i ў другiх атрымлiваецца дамагчыся свайго, праўда, па драбязе.
* * *
Жанчына паядае мужчыну. Ратунак у апошняга адзiн — уцёкi.
* * *
Рэўнасць вынайшлi брыдкiя жанчыны.
* * *
Пажадаю творам Вавенарга яшчэ i такое... Хай творы выбiтнага маралiста прачытае эмансiпаваная злосная сучка.
* * *
Убачыўшы жанчын, што задушылiся на алiўкавым дрэве, Дыяген Сiнопскi прабрахаў: "Вось каб на ўсiх дрэвах такiя плады!" У наш час эмансiпацыi гэткую экспрэсiю паводзiн пераўзысцi немагчыма, хiба што нейкая спаднiца праверашчыць падобнае пра мужчын.
* * *
Дзеля каго падмалёўвае бровы жонка сляпога?.. Пытаецца Томас Фулер. Дзеля таго самага Дона Жуана, дзеля якога спявае жонка глухога.
* * *
Мужчына i жанчына — вечны двубой. Каханне працягваецца, пакуль няма пераможцы, пакуль адзiн не выказаўся цалкам i нешта не дагаворваецца, пакуль iснуе таямнiца... А калi нарэшце адзiн прайграў, а другi не паказаў выгляду, што выйграў, i пачаў тактоўна падтрымлiваць слабейшага, тады ўзнiкае сям’я.
* * *
Шмат хто сумняваецца, а многiя сцвярджаюць адваротнае, але прорву можна пераскочыць толькi за два скачкi, першы з якiх мусiць зрабiць мужчына, а другi — жанчына.
* * *
Канспiрацыю распрацавалi жонкi, якiя здраджвалi мужу.
* * *
Мы хаваем бацькоў значна раней, чым яны памiраюць.
* * *
Люблю Вавенарга яшчэ i за тое, што ягоныя "Фрагменты" i "Афарызмы" чытаў i цытаваў мой бацька.
* * *
Як пазбегнуць найвялiкшай страты — смерцi мацi? Пайсцi з жыцця раней! Нашто было пытацца?
Бог — God