Радно
- Автор: Акулiн Эдуард
- Год: 2000
- Язык: белорусский
- Год: Палібіг
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Радно». Краткое содержание книги:
Эдуард Акулін нарадзіўся ў 1963 годзе ў вёсцы Вялікія Нямкі, што на Веткаўшчыне. Скончыў Гомельскі дзяржаўны універсітэт і аспірантуру АН Беларусі. Працаваў настаўнікам, загадчыкам філіі Літмузея Максіма Багдановіча «Беларуская хатка», намеснікам галоўнага рэдактара часопіса «Першацвет», загадчыкам аддзела паэзіі часопіса «Полымя».
Аўтар кніг паэзіі: «Лес дзённага асвятлення» (1988), «Пяшчота ліўня» (1990), «Крыло анёла», (1995), драматычнай містэрыі «На Каляды » (1996) і двух песенных матнітальбомаў: «Мая Крывія» (1995) і «Як Яна і я» (2000).
Паэтычнае радно Эдуарда Акуліна сатканае са светлых і цёмных нітак, яно пяшчотнае і суворае, як само жыццё…
Аўтар кніг паэзіі: «Лес дзённага асвятлення» (1988), «Пяшчота ліўня» (1990), «Крыло анёла», (1995), драматычнай містэрыі «На Каляды » (1996) і двух песенных матнітальбомаў: «Мая Крывія» (1995) і «Як Яна і я» (2000).
Паэтычнае радно Эдуарда Акуліна сатканае са светлых і цёмных нітак, яно пяшчотнае і суворае, як само жыццё…
Перейти на страницу:
КВАДРА КАХАННЯ
Жанчына
Навошта прывабіла Евіным сокам
з двух купалаў жарсці, што ззялі высока
на целе—царкве незямнога парока,
цвінтар якой спляжыла здрады асока?..
Пацалункі
Грахоў за жыццё -- непад’ёмныя клункі,
ды самы найпершы — ад Бога дарунак...
На памяці-лёдзе — як свежыя лункі,
той ночы Кахання — твае пацалункі.
Калені
Ты сёньня мяне параўнала з аленем,
што з жарсці ракі піў да ранку без лені...
Я ноч быў няўтольным, бо любай калені
былі берагамі той рэчкі без мелі.
Успамін
Чырвонай масандрай з фужэра-каміна —
агонь.Твае ногі -- кантактная міна,
што доўга шчэ будзе у снах-успамінах
маіх узрывацца світальнай гадзінай.
Купанне
Ліпень ліпам завушніцы
меецца навесіць...
Уплялася ў промні сонцу
чаратамі Бесядзь.
У рацэ ў чым маці родзіць
ты са мной купаешся,
ластавак у зман уводзіш—
усміхаешся.
Сон
Твой сон, як дождж у ліпені,
падманны.
Шкадуючы, балесна пакідаць
світанкі пералітыя ў туманы,
якія нам з табой не сутракаць...
Адрыне боль твая Перасцярога,
ламаючы даверу хісткі лёд,
спагады палахлівая пірога
затопіцца, --
і стомлены наўзброд
пайду ракой Халоднасці змялелай
туды, дзе рыскай тонкай
і нясмелай
зарэе вузкі і спакусны
жаданы Бераг тваіх вуснаў...
Н...
Вочы,
бы калодзежы нішчымныя,
якія высахлі ў спякоту,
ілба готыка,
рэнесанс усмешкі--
былога Храма кахання рэшткі...
Мілая, --
любі,
люблю,
любіла, --
на колькі хапіла.
На колькі магла —
забыла.
Вочы
іншыя стрэчу аднойчы.
З тваіх не піць...
Каторы жнівень
трапляе лета ў люты лівень.
* * *
Паміж намі -- возера ночы,
і ў чорнай яго вадзе
пахаваў я свой грэх аднойчы
і ад Бога, і ад людзей...
Чым становішся ты мне бліжай,
тое возера ўсё глыбей.
І ўжо памяць – не плыт, а крыж мой,
што урос у прадонны глей.
Паміж намі -- вакно нябыту.
Зазіраю ў яго ізноў.
І ўжо памяць – не крыж, а плыт мой,
што вяртае на выспу Сноў.
* * *
Калі ты запавольваеш рухі,
і туманіцца твой пагляд,
калі рэха нядаўняй скрухі
з нашым шчасцем гучыць няўлад.
Гэта значыць вайну кахання
нам Амур аб’явіў з табой.
Аж да раніцы, да світання
не заціхне наш шлюбны бой...
Эрагенная зона
Я ў гэтую зону, як грэцкі Ясон,
імкнуся патрапіць штоночы.
Бяру заміж тарчы -- эротпарасон,
які ратавацьме аднойчы...
О гэтая зона -- паўночны фрыстайл
у пары з каханай над светам,
дзе генная памяць -- мільён мегабайт --
патрэбна, каб граць пікачэта...
Які тут да болю знаёмы ландшафт
з вяршынямі гор вінаградных,
з расплаўленай магмай унутраных шахт,
з луганаю ног неагляднай...
Я ў гэтае зоне -- найрайскае з зон --
да ранку плыву на галерах...
Я тут адначас -- і тыран-фараон,
і раб у вярыгах Венеры.
* * *
Дазваляла...
Адчуваючы безнадзейна,
што ў пачуццях нашых -- інфляцыя...
Паступова цябе ад адзення,
нібы дрот ад ізаляцыі --
вызваляў...
Кароткім замыканнем
нас асляпіла ранне.
* * *
Віяланчэлі чую сола я...
Ты ўся такая голая,
саромная, спакусная.
Вугельчыкам на снезе
зіхціш у цемры вуснамі.
* * *
Не кажы мне нічога... Маўчы.
Гэта д’ябал падаўся нам Богам.
Пацалункам тваім на плячы
пачыналася ў пекла дарога...
Толькі марна да сходу начы
мы не спалі, занятыя севам...
Я ў табе не застаўся нічым —
ні ўспамінам, ні сынам, ні спевам.
Перейти на страницу: