Радно
- Автор: Акулiн Эдуард
- Год: 2000
- Язык: белорусский
- Год: Палібіг
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Радно». Краткое содержание книги:
Эдуард Акулін нарадзіўся ў 1963 годзе ў вёсцы Вялікія Нямкі, што на Веткаўшчыне. Скончыў Гомельскі дзяржаўны універсітэт і аспірантуру АН Беларусі. Працаваў настаўнікам, загадчыкам філіі Літмузея Максіма Багдановіча «Беларуская хатка», намеснікам галоўнага рэдактара часопіса «Першацвет», загадчыкам аддзела паэзіі часопіса «Полымя».
Аўтар кніг паэзіі: «Лес дзённага асвятлення» (1988), «Пяшчота ліўня» (1990), «Крыло анёла», (1995), драматычнай містэрыі «На Каляды » (1996) і двух песенных матнітальбомаў: «Мая Крывія» (1995) і «Як Яна і я» (2000).
Паэтычнае радно Эдуарда Акуліна сатканае са светлых і цёмных нітак, яно пяшчотнае і суворае, як само жыццё…
Аўтар кніг паэзіі: «Лес дзённага асвятлення» (1988), «Пяшчота ліўня» (1990), «Крыло анёла», (1995), драматычнай містэрыі «На Каляды » (1996) і двух песенных матнітальбомаў: «Мая Крывія» (1995) і «Як Яна і я» (2000).
Паэтычнае радно Эдуарда Акуліна сатканае са светлых і цёмных нітак, яно пяшчотнае і суворае, як само жыццё…
Перейти на страницу:
Нерат
Дзе твой зад,мабыць там, дзе перад...
Знаць не марна сярод людзей
кажуць:» Трапіў, ну, як у нерат—
на ратунак няма надзей.
Твой лазова-драцяны верад
быў турмой акунёвых зграй.
Рак-турэмшчык дарэмна верыў,
што знайшоў тут жаданы рай...
У цябе не ўваходзяць двойчы.
Ты—бермудфіліял ракі...
Нораў твой згаладала-воўчы.
А віноўцы, што ты такі,--
рыбакі.
Дзябла
Пэўна ёсць нешта ў ім ад д’ябла...
Яго сутнасць—схавана ў сець.
Дзед дзяўбе, нібы дзяцел, дзябла.
Дух ліпнёвы – на ўсю павець.
Дзябла – золак ад рос азяблы.
Дзябла – дзень, як змялелы Сож.
Дзябла – вечар ашчэрыў жабры—
акунём на рыбацкі нож...
Часам – дах ад дурной хмурыны.
Назаўсёды – аерны пах.
Патаемны азарт звярыны.
Рыбнаглядны дзіцячы страх.
З дзяблам, быццам з надзейным сябрам,
скрозь з уловам вяртаць дамоў...
Без яго – не злавіць і жабы—
нат на сподзе рыбацкіх сноў.
Пачына
Плыткі човен з ракой лучыла.
Мазалямі смылела ў снах...
Падпаветны прамень – Пачына,
недасяжна-віровы страх.
Ты – драўляны плыўнік для лодкі.
Ты – крыло для маёй душы...
Пах аеравы, дух салодкі,
вадамер залатых вышынь.
Стан твой тонкі -- амаль дзявочы.
Строй твой – ясеневы, густы.
Помніш поўню купальскай ночы,
што разбіла на яскі ты?
Не вяслом, а пачынай лёгкай
праўлю човен свайго жыцця...
Ці уздых, ці узмах высокі--
прага новага – адкрыцця!
Лівень
Летні лівень спаймаў дзяўчо
у палон неспатольных ліній.
Па-мастацку абвёў плячо,
грудзі, клубы, бутон юргіні...
На ружовых пялёстках вуш
запаліў завушніцаў зоркі.
Лівень -- ён не лянівец-муж—
лашчыць зранку да адвячорку...
Выцалоўвае кожны рух.
Выпрабоўвае ўсё на спотык...
Лівень – Вішну з мільёнам рук—
далікатны,як першадотык.
Лівень – знаўца найрайскіх зон
і гатовы разбіцца вобзем
за прызнанне, што толькі ён—
Дон Жуан да апошняй кроплі.
Поўня
Белая як бяльмо на боскім воку
яна помніць сябе
вузкавокай японкай
я яе помню
рэшатам яек поўным
да Вялікдня сабраных бабуляй
ваўкалак яе помніць куляй
срэбнай смерцю
між чорных воч
поўня – блін на патэльні ночы
поўня – выпуклы пуп жаночы
поўня – выспа спакусных сноў
поўня – пудкі бусловы поплаў
не палохай яе і сам
не пужайся ніколі поўні--
помні: поўня паўночны Храм.
Валун
Ад лядовых часін Калумб
для паўночных вятроў -- калун
дубаволатавы кілун
заімшэлы авал – валун
валун – ад’еты валляк стагоддзяў
катаклізмаў мінулых зоб
семя, што самародзіць
самы мудры ў акрузе лоб
валун – вечнасці вольнаёмнік
бокамлежачы мусіць жыць
ён самому сабе -- ёсць помнік
гэты вечнанятленны Жыд
вынікаючы вонкі з ночы
новалунавы цвеліць цень
і ў час той нябоскі хоча
ён адужыць самую Смерць.
Пастка
Да часу – tabula rasa
да ночы – пустое цела
пачостак для пасткі -- мяса
знявага ёй – рэха стрэлу
пастка – спакусы пустка
пастка – сіло квадрата
пастка – пасцель Пракруста
скрозь помсціць за пост свой пастка
сабе яна – брыганцінай
хоць ветразь не ловіць вецер
а мне яна – гільяцінай—
мышынай машынай смерці.
Перейти на страницу: