Merkury [Mercury - pl]

Alexios przyleciał na pokład statku, by osobiście przedstawić swemu szefowi złe wieści. Wzruszył bezradnie ramionami.

— Przepisy MUA są dość precyzyjne, sir. Nic nie może stanąć na drodze badaniom astrobiologicznym.

Dwóch mężczyzn stało w małym bąblu obserwacyjnym statku Himawari, zaciemnionym pomieszczeniu z wypukłą ścianą z zaciemnionej szkłostali. Przez kilka minut patrzyli w milczeniu, jak przesuwa się pod nimi rozżarzona, jałowa powierzchnia Merkurego.

— Nie wierzę, że tam może istnieć jakieś życie — mruknął wreszcie Yamagata.

Brwi Alexiosa uniosły się lekko.

— Znaleziono życie na powierzchni Wenus, która jest jeszcze gorętsza od Merkurego.

— Na Wenus jest płynna siarka i związki krzemu. Niczego takiego dotąd tu nie znaleziono.

— Na razie — szepnął Alexios.

Yamagata zmarszczył czoło i spojrzał na niego.

— Nie będziemy musieli wstrzymywać wszystkich prac — rzekł Alexios, próbując mówić lekkim tonem. — Nadal czekamy na satelity energetyczne z Selene. Ich montaż i uruchomienie to będzie poważne przedsięwzięcie.

— Ale skąd będziemy brali materiały eksploatacyjne do systemów podtrzymywania życia dla załogi? — mruknął Yamagata. — To miał zapewnić pański zespół na powierzchni.

Alexios zaplótł ręce za plecami i zapatrzył się na przesuwającą się w dole powierzchnię planety. Wiedział, że jego baza na Merkurym jest za mała, żeby ją dostrzec nieuzbrojonym okiem z orbity, na której znajdował się Himawari, mimo to wytężył wzrok, próbując dostrzec ten kopiec kamieni.

— A więc? — naciskał Yamagata. — Co pan proponuje?

Odwracając się, by spojrzeć na swego zdecydowanie nie zadowolonego pracodawcę, Alexios wzruszył ramionami.

— Sądzę, że skoro nie będziemy mogli czerpać materiałów do systemów podtrzymywania życia z merkuriańskiego regolitu, będziemy musieli sprowadzać je z Selene.

— To nas doprowadzi do bankructwa — mruknął Yamagata.

— Może okres zawieszenia nie potrwa długo — rzekł Alexios.

— Naukowcy przylecą, popatrzą i po prostu ogłoszą, że niektóre regiony zostaną wyłączone z naszych prac.

Nawet w cieniu, w półmroku bąbla obserwacyjnego, Alexios dostrzegł ponury wyraz na twarzy swego pracodawcy.

— To koniec wszystkiego — wyszeptał ciężko Yamagata. — Koniec.

Alexios zgadzał się z nim, ale zmusił się do prezentowania ponurego wyrazu twarzy.