De Cock en de dansende dood
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #13
- Год: 2005
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 90-261-0153-8
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de dansende dood». Краткое содержание книги:
De Cock aarzelde even, streek met zijn hand langs zijn nek. 'We hebben haar,' zei hij zacht, weifelend, 'twee dagen geleden in een oud kraakpand gevonden.'
Het gezicht van de man verstarde. 'Hoe?'
De oude speurder schudde droef het hoofd. 'Ze was niet meer te redden.'
De man staarde hem aan. Het duurde even voor het begrip bezit van hem nam. Toen sloeg hij beide handen voor het gezicht en begon te snikken.' Colette… Colette.' Het klonk zo hartverscheurend, zo smartelijk, dat De Cock een prop in de keel schoot. Hij stond van de bank op. De jonge Vledder volgde zijn voorbeeld.
De man nam zijn handen weg en keek met een betraand gezicht omhoog. 'Wanneer wordt ze begraven.'
'Morgen om tien uur op Zorgvlied.'
'Mag ik komen?'
De Cock slikte, drukte de prop weg. 'Colette zou het hebben gewild.'
10
'Er zat geen heroïne in de matras. Ze hebben de kapok helemaal nageplozen.' Robert Antoine maakte een droef gebaartje. 'Ze hebben op het lab ook niets anders kunnen vinden.'
'Was de injectienaald… de spuit al onderzocht?'
Van Dijk knikte. 'Volgens doctorandus Eskes was zijn rapport al met de portefeuille onderweg.'
'En?
'Er was inderdaad heroïne mee gespoten.'
De Cock zocht tussen zijn aantekeningen. 'De indirecte methode. Colette spoot niet rechtstreeks in de aderen. Ze gebruikte haar rechterbovenbeen.'
'Dat betekent?'
De Cock schoof zijn onderlip vooruit. 'Het maakt weinig verschil. Het duurt alleen wat langer voor het gif werkt. De meeste verslaafden nemen daar geen genoegen mee. Ze willen een direct resultaat.' Hij schoof zijn aantekeningen opzij. 'En hoe was het met Fred Doornekamp?'
Robert Antoine schudde het hoofd. 'Hij komt bij ons helemaal niet voor. De jongens van de opiumploeg kenden hem niet. Ook in de registers van de herkenningsdienst was niets over hem te vinden. Ik heb nog met Den Haag gebeld, ook negatief.'
De Cock grinnikte vreugdeloos. 'Een nette jongen… een blanco strafregister.'
Van Dijk grijnsde. 'Zo beginnen ze allemaal, met een blanco strafregister.' Het klonk cynisch. Hij stond van zijn stoel op. 'Kan ik verder nog iets voor u doen?'
De Cock knikte traag voor zich uit. 'Probeer toch wat informaties over die Doornekamp te krijgen. Hij schijnt rechten te hebben gestudeerd.'
Toen Robert Antoine was vertrokken, stapte Vledder naderbij. Hij stak zijn kin vooruit en sloeg zijn armen over elkaar. Zijn houding was wat hautain, zelfbewust, uitdagend. De Cock keek vanuit zijn stoel omhoog en bezag hem met verwondering.
'Is er wat?' vroeg hij fronsend.
De jonge rechercheur bleef voor hem staan. 'Waar zijn we mee bezig?'
De Cock keek hem verbaasd aart. 'De… de moord op Colette Maesen.'
Vledder grijnsde breed. 'Heel goed,' zei hij met een duidelijk sarcasme. 'En waarom gingen we naar Klaas Karsemeijer?'
De Cock glimlachte, deed gewillig aan het spelletje mee. 'Om in het verleden van Colette te graven.'
Vledder knikte nadrukkelijk. 'Juist, om de man te vinden die Colette op de dag van haar dood bezocht. Herinner je je? De veertiger met het grijs aan de slapen.'
De Cock gebaarde naar de stoel naast zijn bureau. 'Ga zitten,' zei hij kalm. 'Als ik steeds naar je omhoog moet kijken, krijg ik pijn in mijn nek.'
De jonge rechercheur nam met tegenzin plaats. 'Je hebt over die man niet gesproken,' sprak hij beschuldigend. 'Noch tegen Pauline, noch tegen die kunstschilder. Je hebt zelfs met geen woord over hem gerept. Geen enkele vraag in die richting gesteld. Ik heb je ook over dat kind niet gehoord.'
De oude rechercheur reageerde niet direct. Op zijn brede gezicht verscheen een smartelijke trek. Hij keek Vledder aan. Secondelang. Aandachtig. Hij was erg op zijn jonge collega gesteld en wilde hem niet kwetsen.
'Als jij,' begon hij voorzichtig, 'vanmorgen in de Sint Jacobsstraat niet zo onder de indruk was geweest van de, de welgeschapen Pauline… misschien had je het gesprek dan beter gevolgd en overdacht. Misschien had je dan geen ongemotiveerde beschuldigingen geuit.' Hij pauzeerde even en glimlachte breed. 'Misschien was je dan wél tot een belangrijke conclusie gekomen.'
Het gezicht van Vledder toonde verwarring. Hij kende de toon van zijn oude mentor en wist dat hij zich had vergaloppeerd. 'Conclusie?' vroeg hij onzeker.
De Cock knikte, maar nog voor hij kon antwoorden, rinkelde op zijn bureau de telefoon. De grijze speurder nam de hoorn op en luisterde. De gemoedelijke uitdrukking op zijn gezicht veranderde. De trekken verhardden. 'Ik kom,' zei hij kort en legde de hoorn neer.
Vledder keek hem gespannen aan. 'Wat is er?'
De Cock stond op. De mond was een strakke lijn. Zijn gelaat zag bleek. 'Bonny is weg.'
De kleine zuster Angelica zag met een betraand gezicht naar hem op. 'Ik kon er niets aan doen,' snikte ze hoofdschuddend. 'Echt niet.'
De Cock ging naast haar zitten en legde beschermend zijn arm om haar schouders. 'Natuurlijk kon je er niets aan doen. Niemand neemt je ook iets kwalijk.'
Ze kalmeerde. Het snikken bedaarde. 'Ze hebben hem gestolen.'
'Wie?'
'Dat weet ik niet.' Ze veegde met de rug van haar hand langs haar ogen. 'Het was vanmiddag mooi weer. Een zonnetje. Ik dacht, ik neem Bonny mee uit. Ik ga met hem wandelen. Het kind had wat buitenlucht nodig. Ik heb er in de regel niet zoveel tijd voor. Maar vanmiddag kon het wel even.' Ze gebaarde voor zich uit. 'Hier in de binnenstad heb je niets, geen groen… alleen auto's en stank. Daarom nam ik bus twaalf naar het Nassauplein en ging het Westerpark binnen. Ongeveer in het midden van het park is een soort speelweide. Er wandelden oude mannen en veel moeders met kinderen, kleutertjes. Ik ging op een bank zitten en liet Bonny spelen.'
'Hoe laat was dat?'
'Een uur of twee, half drie.'
'En toen?'
Zuster Angelica slikte. 'Ik hield hem natuurlijk in het oog. Zo goed mogelijk. Er kwam een vrouw bij mij op de bank zitten. Ze was een jaar of dertig, schat ik. Ze had een baby bij zich in een kinderwagen. De vrouw begon tegen mij te praten, over haarzelf, haar man, de baby… en dat ze vroeger katholiek was geweest.' Zuster Angelica verschikte iets aan haar habijt. 'De vrouw was bijzonder openhartig. Ze had behoefte aan een gesprek. Ik voelde dat en wilde haar niet teleurstellen. Er is zoveel eenzaamheid. Ik ben uiteindelijk in een soort preek terechtgekomen, of eigenlijk was het meer een…' Ze stokte en begon weer te snikken. 'Ineens was hij weg. Helemaal weg. Niet meer bij die andere kindertjes op het gras. Ik riep en begon te zoeken, vroeg aan alle moeders, maar niemand had Bonny gezien. Ik ben in paniek het hele park doorgerend.'
Ze toverde een zakdoekje tevoorschijn en bette haar gezicht. 'Ze hebben hem meegenomen. Het kan niet anders. Alleen kan hij nooit zo ver weg zijn gekomen.' Ze keek naar hem op. 'Begrijpt u? Hij loopt nog maar een paar pasjes.'
De Cock plukte nadenkend aan zijn neus. 'Hoe lang hebt u zitten praten?'
Ze trok haar schouders op. 'Dat is moeilijk te zeggen. Een halfuur… drie kwartier. De vrouw was nogal praterig.'
De Cock knikte voor zich uit. 'Heeft u een hippie in de buurt gezien… een meisje in een veelkleurige rok en lang zwart haar?'
Zuster Angelica schudde droef het hoofd. 'Het is mij niet opgevallen.'
De Cock drong aan. 'In de bus misschien. Iemand moet u zijn gevolgd.'
Ze schudde opnieuw het hoofd. 'Bus twaalf zat vol,' zei ze triest. 'Er was niet eens plaats. Iemand stond voor mij op en ik nam Bonny op mijn schoot. Er kan best zo'n meisje ergens hebben gezeten… gestaan. Ik heb er niet op gelet.'