Przejście

Ten klucz pasował. Pan Briarley otworzył skrytkę, wyciągnął ze środka drewniane pudełko i podszedł z nim do relingu.

— Z całą pewnością to był Titanic. Państwo Astor, irlandzcy emigranci, maklerzy i nauczyciele, ginący pospołu w lodowatej wodzie.

Otworzył pudełko, kucnął, wyciągnął ze środka kartonowy cylinder, oparł go o reling i wstał.

— Dzieci i dorastająca młodzież, zawodowi oszuści karciani, wszyscy jednakowo bezsilni, tak samo skazani na zagładę.

Poklepał kieszenie szarej kamizelki, jakby czegoś szukał.

— Chyba że ktoś podróżował w najniższej klasie. Wówczas jego szanse przetrwania były cokolwiek mniejsze. — Wyciągnął z jednej z nich pudełko zapałek. — W takim wypadku… proszę się cofnąć.

— Słucham?

— Proszę się cofnąć — powtórzył i wyciągnął rękę, aby odsunąć Joannę. Ukląkł, zapalił zapałkę i przyłożył ją do dolnej części cylindra.

W ułamku sekundy poprzedzającym zapłoniecie zapalnika Joanna pomyślała, że to rakiety. Pan Briarley wystrzeliwuje rakiety alarmowe! Spod cylindra wydobył się gwałtowny płomień i rakieta wystrzeliła, bryzgając strumieniem białych iskier. W tej chwili Joanna poczuła, że to ma ogromne znaczenie, że przybliżyła się do rozwiązania problemu.

— Czy mam pana zastąpić? — rozległ się męski głos. Joanna spojrzała w jego stronę i dostrzegła oficera w białym mundurze.

— Tak, dziękuję. — Nauczyciel przekazał mu zapałki i energicznie pomaszerował na schody.

Joanna natychmiast pobiegła za nim.

— Proszę pana! Niech pan zaczeka! — Dogoniła go na podeście. — W takim wypadku co?

— W takim wypadku — schodził pośpiesznie wyłożonymi dywanem schodami — Titanic nabiera politycznego znaczenia. Zło związane z podziałem klasowym społeczeństwa albo z plutokracją, albo z prześladowaniem kobiet.

— Nie chodzi o sprawy polityczne, tylko o coś ważnego.

— Ważnego — powtórzył, docierając do podnóża schodów. Przeszedł przez hol, zatrzymał się przy drzwiach i je otworzył. — Panie przodem. — Ukłonił się, a Joanna weszła do środka.

Zbyt późno spostrzegła, że znalazła się w przejściu, przez które trafiała na statek.

— Nie, proszę zaczekać, pan jeszcze… — krzyknęła i ocknęła się w laboratorium.

Za wcześnie. Już prawie wiedziałam. Coś związanego z rakietami, z panem Briarleyem…

— Joanna? — Gdzieś z góry dobiegł głos Richarda. — Joanna?

Otworzyła oczy. Tish odłączyła już kroplówkę i teraz sprawdzała objawy czynności życiowych.

— Znowu się ocknęłam za wcześnie?

— Nie. — Richard wyglądał na równie zaniepokojonego jak Vielle na oddziale nagłych wypadków. — Wszystko w porządku?

Powiedziałam coś, kiedy dochodziłam do siebie. Znowu mu kazałam obiecać, że po mnie przyjdzie.

— Nic mi nie jest — oświadczyła pogodnie. — Ile czasu byłam nieprzytomna?

— Cztery minuty i dziesięć sekund. — Tish uniosła jej rękę, żeby usunąć poduszki z gąbki.

— Czy podczas swoich doświadczeń granicznych czułaś lęk?

Pomyślała, że Richard sugeruje odpowiedź. Na pewno znowu go poprosiłam, aby przyszedł i mnie uratował. Myśli, że jestem przekonana, że trafiam do rzeczywistego świata, więc nie przeprowadzi kolejnego eksperymentu, a ja muszę się tam znaleźć z powrotem. Byłam tak blisko.

— Lęk? — Uśmiechnęła się. — Dlaczego? Mówiłam coś?

— Owszem — pośpieszyła z odpowiedzią Tish. — Winda.

— Winda? — Joanna poczuła ulgę i zaskoczenie. Dlaczego powiedziała „winda”, skoro chodziło o rakiety…

— Ma pani wyjątkowo nudne doznania. — Tish stanęła nad nią i spojrzała na zegarek, aby skontrolować upływ czasu monitorowania. — Najpierw poczta, a teraz winda? Nigdy nie widuje pani nic ciekawszego?

Ponownie zbadała Joannie tętno oraz ciśnienie krwi, odnotowała wyniki na wykresie, a potem spytała Richarda, czy może już iść.

— Muszę się z kimś spotkać przed wizytą pana Sage’a o trzeciej.

Richard potwierdził ruchem głowy, a kiedy pielęgniarka wyszła, ponownie zwrócił się do Joanny:

— Naprawdę się nie bałaś, kiedy byłaś nieprzytomna?

— Czemu pytasz? Kiedy powiedziałam „winda”, sprawiałam wrażenie przestraszonej?

— Nie, ale skany wykazały niezwykle wysoki poziom kortyzolu. Co się stało podczas sesji?

— Znowu zobaczyłam pana Briarleya. — Opowiedziała o wyprawie do magazynu pocztowego, o rakietach i windzie. — A kiedy otworzył drzwi, weszłam do środka, zanim zdałam sobie sprawę, że znowu jestem w przejściu. Dlatego bałam się, że się przedwcześnie ocknęłam. Czułam się tak samo, jak poprzednim razem.