Taniec ze smokami

– Przyjaźń Owczarzy. Gdyby tylko owce miały ostre zęby.

– Z pewnością skłoniłoby to wilki do większej ostrożności.

Parsknęła śmiechem.

– Jak wiedzie się twym sierotom, ser?

– Dobrze, Wasza Miłość – odparł z uśmiechem stary rycerz. – Miło, że o to pytasz. –

Chłopcy byli jego dumą. – Czterech czy pięciu ma zadatki na rycerzy. Może nawet cały tuzin.

– Jeden by wystarczył, jeśli będzie tak wierny jak ty. – Może nadejść dzień, gdy będzie potrzebowała jak najwięcej rycerzy. – Czy mogliby stanąć dla mnie w szranki? Z przyjemnością bym to zobaczyła.

Viserys opowiadał jej o turniejach w Siedmiu Królestwach, których był świadkiem, ale Dany nigdy nie widziała pojedynku na kopie.

– Nie są jeszcze gotowi, Wasza Miłość. Gdy tylko zdobędą potrzebne umiejętności, z chęcią ci je zademonstrują.

– Mam nadzieję, że ten dzień nadejdzie szybko. – Miała ochotę pocałować swego dobrego rycerza w policzek, ale nagle w łukowatym wejściu stanęła mała skryba. –

Słucham, Missandei?

– Wasza Miłość, Skahaz czeka, aż go przyjmiesz.

– Przyślij go na górę.

Golonemu Łbu towarzyszyły dwie jego Mosiężne Bestie. Jeden mężczyzna nosił maskę jastrzębia, drugi zaś szakala. Spod metalu wyglądały tylko ich oczy.

– Wasza Promienność, wieczorem widziano, jak Hizdahr wchodził do piramidy Zhaków. Opuścił ją dopiero dobrze po zmierzchu.

– Ile piramid już odwiedził? – zapytała Dany.

– Jedenaście.

– A ile czasu minęło od ostatniego morderstwa?

– Dwadzieścia sześć dni.

W oczach Golonego Łba gorzała furia. To on wpadł na pomysł, by kazać Mosiężnym Bestiom śledzić narzeczonego Dany i rejestrować wszystkie jego ruchy.

– Jak dotąd Hizdahr dotrzymuje obietnicy.

– Jak to robi? Synowie Harpii schowali noże, ale dlaczego? Dlatego, że szlachetny Hizdahr miło ich poprosił? Mówię ci, Wasza Miłość, on jest jednym z nich. Dlatego go słuchają. Może nawet jest Harpią.

– Jeśli Harpia rzeczywiście istnieje.

Skahaz był przekonany, że gdzieś w Meereen kryje się szlachetnie urodzony wódz Synów Harpii, tajny komendant dowodzący armią cieni. Dany w to nie wierzyła.

Mosiężne Bestie ujęły dziesiątki Synów Harpii, a ci, którzy przeżyli pojmanie, po poddaniu ostremu przesłuchaniu podawali imiona... jej zdaniem zbyt wiele imion. Miło by było uznać, że wszystkie te zabójstwa były dziełem jednego nieprzyjaciela, którego można złapać i zabić, Dany podejrzewała jednak, że prawda wygląda inaczej. Imię moich nieprzyjaciół jest legion.

– Hizdahr zo Loraq to elokwentny mężczyzna i ma wielu przyjaciół. Jest też bogaty.

Być może kupił dla nas pokój za złoto albo przekonał innych szlachetnie urodzonych, że nasz ślub leży w ich interesie.

– Jeśli nawet nie jest Harpią, z pewnością ją zna. Z łatwością mogę dojść do prawdy.

Pozwól mi poddać Hizdahra przesłuchaniu, a przyniosę ci jego zeznania.

– Nie – sprzeciwiła się Dany. – Nie ufam takim zeznaniom. Przyniosłeś mi ich zbyt wiele i wszystkie są bezwartościowe.

– Wasza Promienność...

– Powiedziałam „nie”.

Golony Łeb skrzywił się z niezadowoleniem, co nadało jego brzydkiej gębie jeszcze paskudniejszy wygląd.

– To błąd. Wielki Pan Hizdahr oszukuje Waszą Czcigodność. Pragniesz dzielić łoże z wężem?

To z Daariem pragnę dzielić łoże, ale odesłałam go dla ciebie i twoich ludzi.

– Możecie kontynuować obserwację Hizdahra zo Loraqa, ale nie może mu się stać żadna krzywda. Zrozumiano?

– Nie jestem głuchy, Wasza Wspaniałość. Będę posłuszny. – Skahaz wydobył z rękawa zwój. – Wasza Czcigodność powinna się temu przyjrzeć. To lista meereeńskich statków uczestniczących w blokadzie, razem z ich kapitanami. To wszystko Wielcy Panowie.

Dany przeczytała zwój. Wymieniono w nim wszystkie rodziny władające Meereen:

Hazkarów, Merreqów, Quazzarów, Zhaków, Rhazdarów, Ghazeenów, Pahli, a nawet Reznaków i Loraqów.

– I co mam zrobić z tą listą?

– Wszyscy wymienieni na niej mężczyźni mają w mieście rodziny. Synów i braci, żony i córki, matki i ojców. Pozwól moim Mosiężnym Bestiom ich aresztować. W zamian za ich życie odzyskasz statki.

– Jeśli wyślę Mosiężne Bestie do piramid, będzie to oznaczało otwartą wojnę w mieście. Muszę zaufać Hizdahrowi. Muszę mieć nadzieję na pokój.

Dany trzymała pergamin nad świecą i patrzyła, jak nazwiska nikną w ogniu. Skahaz spoglądał na nią spode łba.

Potem ser Barristan powiedział Dany, że jej brat Rhaegar byłby z niej dumny.

Przypomniała sobie słowa, które usłyszała od Joraha w Astaporze: Rhaegar walczył dzielnie, Rhaegar walczył szlachetnie, Rhaegar walczył honorowo. I Rhaegar zginął.