Электронная книга - «Τα Σταυροδρόμια του Λυκόφωτος». Краткое содержание книги:
Το αριστοτεχνικό έπος φαντασίας του Ρόμπερτ Τζόρνταν συνεχίζεται.
Καθώς ο Ματ εξαφανίζεται από το Έμπου Νταρ έχοντας απαγάγει την Κόρη των Εννέα Φεγγαριών, μαθαίνει ότι τόσο η Σκιά, όσο και οι δυνάμεις της Αυτοκρατορίας των Σωντσάν, έχουν εξαπολύσει θανάσιμη καταδίωξη εναντίον του.
Στο μεταξύ, ο Πέριν αναζητεί τρόπο να ελευθερώσει τη Φάιλε από τους Σάιντο, όμως ίσως η μόνη του ελπίδα είναι να συμμαχήσει με το εχθρό.
Ως Άμερλιν των εξεγερμένων Άες Σεντάι, η Εγκουέν πολιορκεί την Ταρ Βάλον, μα πρέπει να νικήσει γρήγορα. Αν ο Λευκός Πύργος δεν ενωθεί, οι Άσα’μαν θα είναι οι μόνοι που θα παραμείνουν για να υπερασπιστούν τον κόσμο ενάντια στον Σκοτεινό, και τίποτα δεν θα τους σταθεί εμπόδιο στην απόκτηση της απόλυτης δύναμης.
Σκοτεινόφιλοι κι εχθροί της Ηλαίην σχεδιάζουν την καταστροφή της όσο εκείνη αγωνίζεται για τον Θρόνο του Λιονταριού. Αν αποτύχει, το Άντορ ίσως παραδοθεί στη Σκιά και, μαζί του, ο Αναγεννημένος Δράκοντας, που έχει απαλλάξει το σαϊντίν από το μίασμα, αλλά ακόμη δεν ξέρει ποιους μπορεί να εμπιστευθεί.
«Αν νομίζεις πως θα φύγω επειδή υπάρχουν περισσότεροι Σάιντο από το αναμενόμενο», άρχισε να λέει ο Πέριν κάπως εξημμένος, αλλά η γυναίκα τον διέκοψε, κοιτώντας τον κατάματα και χωρίς να δίνει σημασία στο κατσούφιασμα του.
«Πολλές Σοφές, Πέριν Αϋμπάρα. Όπου κι αν κοιτάξω, βλέπω μια γυναίκα να διαβιβάζει. Πότε εδώ, πότε εκεί —οι Σοφές δεν διαβιβάζουν συνέχεια— αλλά, όπου κι αν κοιτάξεις, τις βλέπεις. Είναι πολλές για να ανήκουν όλες στις Σοφές των δέκα σεπτών».
Ο Πέριν πήρε μια βαθιά ανάσα. «Πόσες υπολογίζεις ότι είναι;»
«Μου φαίνεται πως όλες οι Σοφές των Σάιντο βρίσκονται εκεί κάτω», αποκρίθηκε η Μαρλίν, με φωνή ήρεμη σαν να μιλούσε για την τιμή του κριθαριού. «Όσες μπορούν να διαβιβάσουν, τουλάχιστον».
Όλες; Δεν έβγαζε νόημα! Πώς ήταν δυνατόν να είναι όλες μαζεμένες εκεί, όταν οι Σάιντο έμοιαζαν να είναι διασκορπισμένοι παντού; Αν μη τι άλλο, είχε ακούσει ιστορίες από όλη την Γκεάλνταν και την Αμαδισία σχετικά με επιδρομές που μάλλον αποδίδονταν στους Σάιντο, όπως επίσης κι από την Αλτάρα, πολύ πριν απαγάγουν τη Φάιλε. Οι δε φήμες ξεκινούσαν από πολύ πιο μακριά. Γιατί είχαν μαζευτεί όλες; Αν οι Σάιντο σκόπευαν να μαζευτούν εδώ, τότε ολόκληρη η φυλή... Όχι, ας αναλογιζόταν πρώτα τα γεγονότα, τα οποία από μόνα τους δεν ήταν και τόσο ευχάριστα. «Πόσες είναι;» ρώτησε ξανά, κι ο τόνος της φωνής του ήταν αλλοιωμένος.
«Μη μου γρυλίζεις εμένα, Πέριν Αϋμπάρα. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα πόσες Σοφές Σάιντο έχουν παραμείνει ζωντανές. Ακόμα κι οι Σοφές μπορούν να πεθάνουν από αρρώστιες, δάγκωμα φιδιού ή ατυχήματα. Μερικές σκοτώθηκαν στα Πηγάδια του Ντουμάι. Βρήκαμε παρατημένα πτώματα και φαίνεται πως, όσες μπόρεσαν, τις πήραν μακριά για να τις θάψουν αξιοπρεπώς. Ακόμα κι οι Σάιντο δεν εγκαταλείπουν εύκολα τα έθιμά τους. Αν όσες παρέμειναν ζωντανές βρίσκονται εκεί κάτω, μαζί με τις μαθητευόμενες που έχουν τη δυνατότητα της διαβίβασης, θα έλεγα πως είναι περίπου τετρακόσιες. Μπορεί και παραπάνω, αλλά σαφώς λιγότερες από πεντακόσιες. Υπήρχαν λιγότερες από πεντακόσιες Σοφές Σάιντο με την ικανότητα της διαβίβασης πριν διασχίσουν το Δρακότειχος, κι ίσως καμιά πενηνταριά μαθητευόμενες». Οι περισσότεροι αγρότες θα μιλούσαν με μεγαλύτερη έξαψη για την τιμή του κριθαριού.
Εξακολουθώντας να ατενίζει τον καταυλισμό των Σάιντο, η Ανούρα άφησε έναν πνιχτό ήχο, σαν λυγμό. «Πεντακόσιες! Μα το Φως! Μία φατρία αντιστοιχεί στον μισό Πύργο; Ω, μα το Φως!»
«Ίσως θα μπορούσαμε να πλησιάσουμε χωρίς να μας δουν κατά τη διάρκεια της νύχτας», μουρμούρισε ο Ντάνιλ λίγο πιο πίσω τους, ανάμεσα στις σειρές των υπολοίπων. «Όπως τότε που ξεγλίστρησες στο στρατόπεδο των Λευκομανδιτών, στην πατρίδα». Ο Ιλάυας μούγκρισε. Η αντίδρασή του θα μπορούσε να σημαίνει οτιδήποτε, αλλά σίγουρα δεν ακουγόταν αισιόδοξη.
Η Σούλιν ρουθούνισε χλευαστικά. «Δεν νομίζω πως θα μπορούσαμε να μπούμε κρυφά στο στρατόπεδο με την παραμικρή ελπίδα να βγούμε ζωντανοί. Θα σε σούβλιζαν σαν κατσίκι πριν προλάβεις να περάσεις τις πρώτες σκηνές».
Ο Πέριν ένευσε αργά. Του είχε περάσει από το μυαλό να γλιστρήσει στο στρατόπεδο καλυμμένος από το σκοτάδι και με κάποιον τρόπο να ελευθερώσει τη Φάιλε. Και τις υπόλοιπες, βεβαίως, μια κι η Φάιλε δεν θα έφευγε χωρίς αυτές. Ωστόσο, δεν πολυπίστευε πως το σχέδιο θα πετύχαινε. Η παρουσία Αελιτών και το μέγεθος του στρατοπέδου είχαν καταπνίξει και τις τελευταίες του ελπίδες. Θα μπορούσε να περιπλανιέται επί μέρες ανάμεσα σε τόσον κόσμο δίχως να βρει τη γυναίκα του.
Ξαφνικά, συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν ανάγκη να καταπνίξει την απόγνωσή του. Η οργή παρέμενε, αλλά μέσα στον χειμώνα έμοιαζε ψυχρή σαν ατσάλι, κι ο ίδιος αδυνατούσε να διακρίνει ακόμα και μία σταγόνα από την απελπισία που απειλούσε να τον πνίξει προηγουμένως. Στον καταυλισμό υπήρχαν δέκα χιλιάδες αλγκάι ντ’σισβάι, και πεντακόσιες γυναίκες με την ικανότητα της διαβίβασης —ο Γκαλίν είχε δίκιο: προετοιμάσου για τα χειρότερα, κι όλες οι εκπλήξεις θα σου φανούν ευχάριστες— πεντακόσιες γυναίκες που δεν θα δίσταζαν να χρησιμοποιήσουν τη Δύναμη ως όπλο. Η Φάιλε ήταν κρυμμένη σαν νιφάδα σε χιονοσκέπαστο λιβάδι, αλλά όταν έχεις συσσωρεύσει τόσο πολλά, η απόγνωση δεν έχει κανένα νόημα. Ή θα σκύψεις το κεφάλι ή θα παλέψεις. Επιπλέον, ο Πέριν μπορούσε να καταλάβει τον γρίφο. Ο Νατ Τόρφιν πάντα έλεγε ότι κάθε αίνιγμα έχει τη λύση του, αρκεί να ξέρεις πώς να ψάξεις.