Населены востраў

Калі ўсё было зьедзена і выпіта, прокурорша выбачылася і прапанавала мужчынам даказаць, што яны здольныя праіснаваць бяз дамы хоць бы гадзіну. Пракурор ваяўніча прыняў гэты выклік, схапіў Мака пад руку і пацягнуў яго ў кабінэт частаваць віном, якое мелі магчымасьць дэгуставаць усяго тры або чатыры дзясяткі чалавек у краіне.

Яны разьмясьціліся ў мяккіх крэслах па баках нізенькага стала ў найутульнейшым кутку кабінэту, прыгубілі каштоўнае віно і паглядзелі адзін на аднаго. Мак быў вельмі сур’ёзны. Разумніца Мак відавочна ведаў, пра што пойдзе размова, і пракурор раптам адмовіўся ад першапачатковага пляну гутаркі, мудрагелістай, выматвальнай, пабудаванай на паўнамёках, разьлічанай на паступовае ўзаемапрызнаньне. Лёс Рады, інтрыга Вандроўніка, падкопы Айцоў — усё гэта ня мела ніякага значэньня. Ён зь дзівоснай і адчайнай выразнасьцю ўсьвядоміў, што ўсё ягонае майстэрства ў такога роду гутарках акажацца лішнім з гэтым чалавекам. Мак альбо пагодзіцца, альбо адмовіцца. Гэта было гранічна проста, гэтак жа, як і тое, што пракурор альбо жыцьме, альбо будзе раздаўлены празь некалькі дзён. У яго задрыжалі пальцы, ён пасьпешліва паставіў кілішак на столік і пачаў без усялякіх прадмоваў:

— Я ведаю, Мак, што вы — падпольшчык, член штабу і актыўны вораг існуючага парадку. Акрамя таго, вы — беглы катаржнік і забойца экіпажу танка спэцыяльнага прызначэньня... Цяпер пра мяне. Я — дзяржаўны пракурор, давераная асоба ўраду, дапушчаная да найвышэйшых дзяржаўных таямніц, і таксама вораг існуючага парадку. Я прапаную вам скінуць Невядомых Айцоў. Калі я кажу: вам, — я маю на ўвазе вас і толькі вас, асабіста, вашай арганізацыі гэта не тычыцца. Прашу зразумець, што ўмяшаньне падпольля можа толькі сапсаваць справу. Я прапаную вам змову, якая ґрунтуецца на веданьні найгалоўнейшай дзяржаўнай таямніцы. Я паведамлю вам гэтую таямніцу. Толькі мы двое мусім ведаць яе. Калі пра яе даведаецца хто-небудзь трэці, мы будзем зьнішчаныя ў найбліжэйшы ж час. Майце на ўвазе, што падпольле і штаб кішаць правакатарамі. Таму ня ўздумайце давярацца каму-небудзь — і ў асаблівасьці блізкім сябрам...