Электронная книга - «Το Μονοπάτι των Αιχμών». Краткое содержание книги:
Το αριστοτεχνικό έπος φαντασίας του Ρόμπερτ Τζόρνταν, Ο Τροχός του Χρόνου, συνεχίζεται...
Οι ορδές των εισβολέων Σωντσάν έχουν καταλάβει το Έμπου Νταρ. Μ Νυνάβε, η Αβιέντα κι η Ηλαίην κατευθύνονται στο Κάεμλυν, με σκοπό να αναλάβει η τελευταία τον θρόνο που της ανήκει δικαιωματικά, αλλά στην πορεία ανακαλύπτουν έναν εχθρό πολύ χειρότερο από τους Σωντσάν.
Στο Ίλιαν, ο Ραντ ορκίζεται να απωθήσει τους Σωντσάν, όπως είχε κάνει και στο παρελθόν, παρ’ όλο που σημάδια παράνοιας εμφανίζονται στις τάξεις των Άσα’μαν.
Στο μεταξύ, οι επαναστημένες Άες Σεντάι με επικεφαλής τη νεαρή Άμερλιν Εγκουέν Αλ’Βέρ έρχονται αντιμέτωπες με έναν στρατό που απειλεί να τις κρατήσει μακριά από τον Λευκό Πύργο. Η Εγκουέν, όμως, είναι αποφασισμένη να εκθρονίσει τη σφετερίστρια Ελάιντα και να ενώσει ξανά τις Άες Σεντάι. Ωστόσο, δεν αντιλαμβάνεται ακόμα το τίμημα που οι άλλοι —αλλά και η ίδια— θα πληρώσουν.
Ο Πέριν θύμωσε κι άνοιξε το στόμα του να πει κάτι, αλλά το έκλεισε πάλι. Δεν είχε αντιληφθεί πως ένας γρυλισμός έβγαινε βαθιά από το λαρύγγι του. Ναι, η Φάιλε όντως θα χαμογελούσε αν άκουγε κάποιον να την αποκαλεί λεοπάρδαλη. «Δεν πιστεύω να εννοείς πως επιθυμεί να της φωνάζω, Ιλάυας».
«Φυσικά και το εννοώ. Και, μάλιστα, το θεωρώ ως το πιθανότερο. Ίσως να είναι η έκτη Σαλδαία. Ίσως. Λοιπόν, άκουσέ με. Οι περισσότερες γυναίκες στις οποίες υψώνεις τη φωνή γουρλώνουν τα μάτια ή γίνονται ψυχρές, και μετά αρχίζεις τη φιλονικία μαζί τους για τον λόγο που θύμωσες, άσχετα ποιος έκανε την αρχή. Αν, όμως, καταπιείς τη γλώσσα σου μπροστά σε μια Σαλδαία είναι σαν να της λες ότι δεν τη θεωρείς αρκετά δυνατή για να σε αντιμετωπίσει. Πρόσβαλε την και θα είσαι τυχερός αν δεν σε ταΐσει με τα ίδια σου τα άντερα. Δεν είναι καμιά πόρνη από το Φαρ Μάντιγκ, για να έχει τον άντρα σήκω-σήκω κάτσε-κάτσε όποτε θέλει αυτή. Είναι λεοπάρδαλη και περιμένει να έχει έναν σύζυγο που είναι κι αυτός λεοπάρδαλη. Μα το Φως! Δεν ξέρω τι κάνω. Το να δίνεις συμβουλές σε έναν άντρα για τη γυναίκα του είναι ό,τι πρέπει για να βρεθείς με τα σπλάχνα σου χυμένα».
Τώρα, ήταν η σειρά του Ιλάυας να γρυλίσει. Ισιωσε το καπέλο του, μολονότι δεν υπήρχε λόγος, και κοίταξε συνοφρυωμένος την πλαγιά, λες κι αναλογιζόταν μήπως θα έπρεπε να εξαφανιστεί στο δάσος. Κατόπιν, ύψωσε ένα δάχτυλο προς το μέρος του Πέριν. «Άκου να δεις. Ανέκαθεν γνώριζα πως είσαι κάτι παραπάνω από ένας απλός ξεστρατισμένος, και λαμβάνοντας υπ’ όψιν όσα μού είπαν οι λύκοι κι από το γεγονός πως φαίνεται να είσαι στα χνάρια αυτού του τύπου, του Προφήτη, σκέφτηκα πως θα μπορούσες να έχεις έναν φίλο να προσέχει τα νώτα σου. Φυσικά, οι λύκοι δεν ανέφεραν το ότι ηγείσαι αυτών των χαριτωμένων λογχοφόρων από το Μαγιέν. Ούτε ο Γκαούλ το ήξερε, μέχρι που τις είδαμε. Αν επιθυμείς να μείνω μαζί σου, θα μείνω. Αν όχι, υπάρχουν κάμποσα μέρη που δεν έχω επισκεφθεί ακόμα».
«Ένας ακόμα φίλος πάντα είναι χρήσιμος, Ιλάυας». Άραγε, πράγματι η Φάιλε ήθελε να της φωνάζει; Ανέκαθεν ήξερε πως θα μπορούσε κάλλιστα να πληγώσει κάποιον αν δεν ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός, και πάντα πάσχιζε να είναι ψύχραιμος. Τα λόγια πλήγωναν όσο κι οι γροθιές, τα λάθος λόγια, τα λόγια που ποτέ δεν εννοούσες και που ξεστόμισες πάνω στην οργή σου. Ήταν αδύνατον κι εύλογο ταυτόχρονα. Καμιά γυναίκα δεν θα δεχόταν κάτι τέτοιο από τον σύζυγό της ή από οποιονδήποτε άλλον άντρα.
Το κελάηδημα ενός γαλάζιου σπίνου ανάγκασε τον Πέριν να υψώσει το κεφάλι του και να τεντώσει τα αυτιά του. Ήταν μόλις ακουστό ακόμα και για εκείνον, αλλά έπειτα από ένα λεπτό η τρίλια επαναλήφθηκε πιο κοντά, κι έπειτα πάλι, ακόμα πλησιέστερα. Ο Ιλάυας ανασήκωσε το φρύδι του. Σίγουρα ήξερε το κελάηδημα ενός πουλιού των Μεθορίων. Ο Πέριν το είχε μάθει από κάτι Σιναρανούς —ανάμεσά τους ήταν κι ο Μασέμα— και το είχε διδάξει τους άντρες των Δύο Ποταμών.
«Έχουμε επισκέπτες», είπε στον Ιλάυας.
Τέσσερις καβαλάρηδες ήρθαν καλπάζοντας γρήγορα προς το μέρος τους, φτάνοντάς τους πριν αυτός με τον Ιλάυας πλησιάσουν καν τους πρόποδες του λόφου. Μπροστά-μπροστά ήταν η Μπερελαίν, τσαλαβουτώντας στο ποταμάκι, με την Ανούρα και τον Γκαλίν κατά πόδας, όπως επίσης και μια γυναίκα που κρατούσε παραμάσχαλα έναν ωχρό μανδύα για τη σκόνη με κουκούλα. Προσπέρασαν τον Μαγιενό καταυλισμό δίχως να ρίξουν ματιά, και δεν επιβράδυναν την πορεία τους μέχρι που έφτασαν μπροστά στη σκηνή με τις κόκκινες κι άσπρες ρίγες. Κάποιοι από τους Καιρχινούς υπηρέτες έσπευσαν να πάρουν τα γκέμια και τους αναβολείς, κι η Μπερελαίν με τους συντρόφους της βρέθηκαν στο εσωτερικό πριν ακόμα καταλαγιάσει η σκόνη που είχε σηκωθεί από τον ερχομό τους.
Λίγο πολύ, η άφιξη τους δημιούργησε αναταραχή. Τα σιγοψιθυρίσματα που ακούστηκαν από τη μεριά των Διποταμιτών μόνο ως προληπτικά μπορούσαν να χαρακτηριστούν από τον Πέριν. Οι νεαροί ανόητοι της Φάιλε που μαζεύτηκαν τριγύρω απέμειναν να ξύνουν τα κεφάλια τους, να κοιτάζουν σαν χαζοί τη σκηνή και να ψιλοκουβεντιάζουν συνεπαρμένοι αναμεταξύ τους. Ο Γκρέηντυ με τον Νιλντ παρακολουθούσαν ανάμεσα από τα δέντρα, και πότε-πότε έγερνε ο ένας προς το μέρος του άλλου για να πει κάτι, αν και κανείς δεν βρισκόταν τόσο κοντά για να ακούσει τι έλεγαν.
«Φαίνεται πως οι επισκέπτες σου δεν είναι και τόσο τυχαίοι», είπε σιγανά ο Ιλάυας. «Το νου σου στον Γκαλίν. Μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα».