Электронная книга - «Το Μονοπάτι των Αιχμών». Краткое содержание книги:
Το αριστοτεχνικό έπος φαντασίας του Ρόμπερτ Τζόρνταν, Ο Τροχός του Χρόνου, συνεχίζεται...
Οι ορδές των εισβολέων Σωντσάν έχουν καταλάβει το Έμπου Νταρ. Μ Νυνάβε, η Αβιέντα κι η Ηλαίην κατευθύνονται στο Κάεμλυν, με σκοπό να αναλάβει η τελευταία τον θρόνο που της ανήκει δικαιωματικά, αλλά στην πορεία ανακαλύπτουν έναν εχθρό πολύ χειρότερο από τους Σωντσάν.
Στο Ίλιαν, ο Ραντ ορκίζεται να απωθήσει τους Σωντσάν, όπως είχε κάνει και στο παρελθόν, παρ’ όλο που σημάδια παράνοιας εμφανίζονται στις τάξεις των Άσα’μαν.
Στο μεταξύ, οι επαναστημένες Άες Σεντάι με επικεφαλής τη νεαρή Άμερλιν Εγκουέν Αλ’Βέρ έρχονται αντιμέτωπες με έναν στρατό που απειλεί να τις κρατήσει μακριά από τον Λευκό Πύργο. Η Εγκουέν, όμως, είναι αποφασισμένη να εκθρονίσει τη σφετερίστρια Ελάιντα και να ενώσει ξανά τις Άες Σεντάι. Ωστόσο, δεν αντιλαμβάνεται ακόμα το τίμημα που οι άλλοι —αλλά και η ίδια— θα πληρώσουν.
Η γονατιστή γυναίκα σχεδόν σπαρταρούσε καθ’ όλη τη διάρκεια των σύντομων λόγων της Νέβαριν και της Μαρλίν, αδράχνοντας τη φούστα της τόσο σφικτά που ο Πέριν νόμιζε πως το μεταξένιο ύφασμα θα σκιζόταν, αλλά σε χρόνο μηδέν συμμορφώθηκε με τις εντολές της Εντάρα. «Οι Σοφές έχουν δίκιο, ασχέτως του λόγου. Και δεν το λέω αυτό απλώς επειδή το επιθυμούν οι ίδιες». Σηκώθηκε και, με εμφανή προσπάθεια, γαλήνεψε τα χαρακτηριστικά της. Ωστόσο, η φωνή της είχε ακόμα μια χροιά έντασης. «Είδα τα έργα των περιβόητων Δρακορκισμένων προτού ακόμα συναντήσω τον Ραντ αλ’Θορ. Αλόγιστος θάνατος και καταστροφή. Ακόμα κι ένα πιστό σκυλί πρέπει να θανατώνεται όταν αρχίσει να βγάζει αφρούς από το στόμα».
«Αίμα και στάχτες!» γρύλισε ο Πέριν. «Πώς να σε παρουσιάσω έπειτα απ’ όλα αυτά; Ορκίστηκες πίστη στον Ραντ. Γνωρίζεις πως δεν είναι αυτό που επιθυμεί ο ίδιος! Τι έγινε με αυτό το περίφημο «θα πεθάνουν χιλιάδες, αν αποτύχεις;» Μα το Φως, αν η Μασούρι πιστεύει τα ίδια, τότε ο Ραντ ανέχεται τις Άες Σεντάι και τις Σοφές για το τίποτα! Χειρότερα. Θα χρειαστεί να προφυλάξει τον Μασέμα από δαύτες!»
«Η Μασούρι ξέρει τον Μασέμα τόσο καλά όσο κι εγώ», αποκρίθηκε η Σέονιντ όταν της τέθηκε η ερώτηση. Η ηρεμία είχε επιστρέψει στην έκφρασή της. Τον κοίταξε υπολογιστικά με πρόσωπο ψυχρό κι ανέκφραστο. Η οσμή της υποδήλωνε πως βρισκόταν σε άμεση επιφυλακή. Ήταν συγκεντρωμένη. Βέβαια, δεν χρειαζόταν τη μύτη του από τη στιγμή που τα μεγάλα, σκοτεινά κι απύθμενα μάτια της ήταν καρφωμένα στα δικά του. «Ορκίστηκα να υπηρετώ τον Αναγεννημένο Δράκοντα, κι η καλύτερη υπηρεσία που μπορώ να του προσφέρω είναι να τον κρατήσω μακριά από αυτό το ζώο. Δεν είναι και τόσο ευχάριστο ότι οι κυβερνήτες γνωρίζουν πως ο Μασέμα τον υποστηρίζει. Το χειρότερο θα είναι αν τον δουν να τον αγκαλιάζει κιόλας. Κι, όντως, θα πεθάνουν χιλιάδες, αν αποτύχεις να βρεις τον Μασέμα και να τον σκοτώσεις».
Ο Πέριν ένιωσε το κεφάλι του να γυρίζει. Για άλλη μια φορά, μια Άες Σεντάι έπαιζε με τις λέξεις, κάνοντας το μαύρο να φαίνεται άσπρο και το άσπρο μαύρο. Κατόπιν, ήρθε η σειρά των Σοφών να προσθέσουν κάτι στα λόγια της.
«Η Μασούρι Σοκάγουα», είπε πράα η Νέβαριν, «πιστεύει πως στο λυσσασμένο σκυλί μπορείς να βάλεις λαιμαριά και να το χρησιμοποιήσεις με ασφάλεια». Για μια στιγμή, η Σέονιντ φάνηκε να εκπλήσσεται τόσο όσο κι ο Πέριν, αλλά συνήλθε γρήγορα. Εξωτερικά, τουλάχιστον. Η οσμή της υποδήλωνε άξαφνα μια καχυποψία, λες και προαισθάνθηκε κάποιου είδος παγίδα εκεί που δεν το περίμενε.
«Επιθυμεί επίσης να δει κι εσένα με καπίστρι, Πέριν Αϋμπάρα», πρόσθεσε η Καρέλ, με ακόμα μεγαλύτερη επιφυλακτικότητα. «Πιστεύει πως πρέπει να είσαι κι εσύ δεμένος, για ασφάλεια». Τίποτα πάνω στο φακιδιάρικο πρόσωπό της δεν υποδήλωνε κατά πόσον συμφωνούσε ή όχι.
Η Εντάρα ανασήκωσε το χέρι της προς την κατεύθυνση της Σέονιντ. «Μπορείς να φύγεις τώρα. Δεν χρειάζεται να ακούσεις περισσότερα, αλλά μπορείς να ζητήσεις από τον Γκάραντιν να σε αφήσει να Θεραπεύσεις την πληγή στο πρόσωπό του. Αν εξακολουθεί να αρνείται, πρέπει να το αποδεχτείς, θυμήσου το. Είναι γκαϊ’σάιν, όχι κάποιος από τους υδρόβιους υπηρέτες σου». Έντυσε την τελευταία φράση με μπόλικο σαρκασμό.
Το παγερό βλέμμα της Σέονιντ τρυπάνισε τον Πέριν. Κοίταξε τις Σοφές με τα χείλη της να τρέμουν, έτοιμα να ξεστομίσουν λέξεις. Τελικά όμως, το μόνο που κατάφερε ήταν να απομακρυνθεί με όσο περισσότερη χάρη μπορούσε να συγκεντρώσει στις κινήσεις της. Φαινομενικά, κι αυτό ήταν σημαντικό, μια Άες Σεντάι θα μπορούσε να ντροπιάσει ακόμα και μια βασίλισσα. Η οσμή, όμως, που άφηνε πίσω της υποδήλωνε οξεία απογοήτευση, ικανή να κόψει κάτι.
Μόλις έφυγε, οι έξι Σοφές συγκέντρωσαν την προσοχή τους και πάλι στον Πέριν.
«Λοιπόν», είπε η Εντάρα, «θα μπορούσες ίσως να μας εξηγήσεις για ποιο λόγο θα έβαζες ένα λυσσασμένο ζώο πλάι στον Καρ’α’κάρν».
«Μόνο ένας ηλίθιος υπακούει σε μια διαταγή που του λέει να πέσει από τον γκρεμό», είπε η Νέβαριν.
«Αφού δεν πρόκειται να μας ακούσεις», παρενέβη η Τζανίνα, «θα σε ακούσουμε εμείς. Μίλα, Πέριν Αϋμπάρα».
Ο Πέριν σκέφτηκε να βγει γρήγορα από την υφασμάτινη είσοδο. Αν όμως έκανε κάτι τέτοιο, θα άφηνε πίσω του μία Άες Σεντάι που πιθανότατα, αν κι αμφίβολο, θα μπορούσε να προσφέρει κάποια βοήθεια, καθώς κι άλλη μία μαζί με έξι Σοφές αποφασισμένες να ισοπεδώσουν όσα είχε έρθει να κάνει. Άφησε κάτω την κούπα του κι ακούμπησε τα χέρια στα γόνατά του. Έπρεπε να έχει καθαρό μυαλό, αν ήθελε να αποδείξει σε αυτές τις γυναίκες πως δεν αποτελούσε ο ίδιος δόλωμα.
10
Αλλαγές
Όταν ο Πέριν έφυγε από τη σκηνή των Σοφών, σκέφτηκε μήπως έπρεπε να βγάλει το πανωφόρι του για να δει αν το τομάρι του βρισκόταν ακόμα στη θέση του. Όχι, δεν ήταν ένα απλό δόλωμα, αλλά ένα ελάφι που έξι θηλυκές λύκαινες το είχαν πάρει στο κατόπι, και μάλιστα χωρίς να είναι σίγουρος πόσο μακριά μπορούσαν να τον πάνε τα γοργά του πόδια. Το σίγουρο ήταν πως καμιά από τις Σοφές δεν είχε αλλάξει γνώμη, κι οι υποσχέσεις τους, ότι δεν θα προέβαιναν σε καμιά πράξη με δική τους πρωτοβουλία, ήταν ασαφείς — στην καλύτερη περίπτωση. Δεν δόθηκαν υποσχέσεις σχετικά με τις Άες Σεντάι, ούτε καν ασαφείς.