Przejście

Podczas przygotowywania Joanny do seansu Tish cały czas trajkotała o swojej strasznej chorobie.

— Myślałam, że umrę — zaszczebiotała, wcale nie przejęta. — Bolało mnie wszystko i kręciło mi się w głowie. — Podłączyła elektrody do klatki piersiowej Joanny. — Niemal zemdlałam, kiedy schodziłam do samochodu — dodała, zakrywając jej oczy maską — a do domu musiał mnie odwieźć ten lekarz, który akurat jechał ze mną windą. Ma na imię Ted.

Joanna dopiero teraz zdała sobie sprawę, dlaczego Tish jest taka radosna. Pomyślała, że lepiej by było, gdyby pielęgniarka szybciej założyła jej słuchawki, bo chciała się zastanowić nad tym, co powinna robić i dokąd pójść, kiedy się znajdzie na pokładzie.

Jeśli się znajdzie na pokładzie. Richard oznajmił, że zmniejsza dawkę, „dzięki czemu ograniczy się stymulacja płata skroniowego. To powinno zmniejszyć intensywność przekonania o znaczeniu i wytworzyć inny obraz ujednolicający”.

Joanna uznała, że nic z tego nie będzie, bo nie o to chodzi. Była pewna, że istnieje głębszy sens tego, co widzi i zamierzała się przekonać, jaki on jest. Ale najpierw chciała się upewnić, że wizja Titanica nie jest amalgamatem różnych wspomnień.

— Ted upierał się, żeby wejść ze mną do domu i położyć mnie do łóżka, zanim odjedzie — paplała Tish. Trzymała w dłoniach słuchawki, lecz jeszcze nie założyła ich Joannie. — Pracuje tu od niedawna. Jest położnikiem i… — Pochyliła się nad Joanną i szepnęła: — I jest naprawdę przystojny, ma włosy w nieco ciemniejszym odcieniu blondu niż doktor Wright i ma szare…

— Siostro, czy Joanna jest gotowa? — zawołał Richard zza pulpitu.

— Już prawie. — Ponownie ściszyła głos. — Szare oczy i wcale go nie interesują skany. — Tish na szczęście założyła Joannie słuchawki.

No dobrze, pomyślała Joanna, spróbuję znaleźć główne schody, a jeśli mi się nie uda, poszukam salonu jadalnianego pierwszej klasy. Jeśli będą tam krzesła obite zielonym aksamitem haftowanym w irysy, to znaczy, że jestem na Titanicu. Może znajdę też menu z napisem RMS Titanic. Tylko że restauracja A La Carte była zamknięta. A jeśli salon jadalniany też okaże się nieczynny? I znalazła się w przejściu.

Podłoga była sucha i pozioma, a za drzwiami stało zaledwie kilka osób. Joanna uznała, że pewnie zjawiła się wcześniej, lecz gdy przekroczyła próg, spostrzegła, że młoda kobieta przebrała się z koszuli nocnej i miała teraz na sobie czerwony płaszcz oraz futrzany kołnierz z rudych lisich łbów ze spiczastymi nosami i lśniącymi na czarno szklanymi oczyma. Także kobieta z upiętymi włosami włożyła płaszcz, a na niego kamizelkę ratunkową.

— Jest tak zimno — poskarżyła się młoda kobieta i zadrżała. — Nie powinniśmy iść na pokład łodziowy?

Joanna liczyła na to, że pójdą. Wówczas przekonałaby się, gdzie są drzwi prowadzące do głównych schodów. Brodaty mężczyzna potrząsnął jednak głową i stwierdził: