Wojna Honor [War of Honor - pl]

Tylko że wszyscy na pokładzie wiedzieli, że Kare’a i Wixa przed wzięciem udziału w tej wyprawie mogliby powstrzymać jedynie uzbrojeni Marines, i to w znacznej przewadze liczebnej. Dla niej było to ekscytujące wydarzenie, dla Kare’a kulminacja całego zawodowego i naukowego życia. Dla Wixa także.

— Mamy emisję progu, ma’am — zameldowała porucznik Thatcher. — Dokładnie o czasie i w podanym miejscu.

— Dziękuję, Rachelle.

Zachary spojrzała na ekran astronawigacyjny fotela — celownik przesuwający się przed symbolem Haruest Joy rozjarzył się jaskrawą zielenią, co oznaczało, że znajduje się dokładnie na kursie prowadzącym do nadprzestrzennej anomalii, bo tym był w istocie wormhol.

— Doktorze Kare? — spytała cicho Zachary.

Co prawda to ona była kapitanem i miała prawo zaniechać tranzytu, jeśli cokolwiek wzbudziłoby jej podejrzenia, ale szefem ekspedycji był Kare. Oficjalne pismo od admirała Reynauda nie pozostawiało w tej sprawie cienia wątpliwości niezależnie od tego, co myślała Makris. Oznaczało to, że do niego należała ostateczna decyzja, czy dokonać tranzytu, jeśli Zachary nie wyrażała sprzeciwu.

A nie wyrażała.

— Proszę kontynuować, kapitan Zachary — odparł Kare, nie odrywając wzroku od ekranu.

— Doskonale. — Zachary spojrzała na ekran łącznościowy fotela. — Proszę przygotować się do skonfigurowania dziobowego pierścienia napędu do tranzytu, panie Hooja.

Polecenie stanowiło dokładny cytat z procedur. I było zupełnie zbędne, bo Hooja był do tego gotów od dobrych dwudziestu minut.

— Aye, aye, ma’am. Jest pełna gotowość — zameldował Hooja równie formalnie.

— Próg za trzydzieści sekund, ma’am — odezwał się Thatcher.

— Uwaga przy sterze, bosmanie Tobias.

— Aye, aye, ma’am.

Zachary wstrzymała oddech, obserwując symbol jednostki na ekranie.

— Próg! — oznajmił Thatcher.

— Postawić dziobowy żagiel, panie Hooja! — poleciła Zachary.

— Dziobowy żagiel postawiony, ma’am.

Laik obserwujący Hawest Joy mógłby stwierdzić, że nic się nie zmieniło. W rzeczywistości dziobowy pierścień napędu uległ rekonfiguracji, przez co moc ekranu spadła do połowy, a węzły alfa wytworzyły żagiel, czyli dysk energii grawitacyjnej o średnicy trzystu kilometrów ustawiony prostopadle do osi wzdłużnej Harvest Joy.

— Proszę przygotować się do postawienia rufowego żagla, panie Hooja — poleciła Zachary, obserwując odczyty.

— Pełna gotowość do stawiania rufowego żagla, ma’am.

Obok odczytu mocy napędu systemu impeller pojawił się drugi, pulsujący. Pokazywał, jak wiele energii czerpie żagiel z fal grawitacyjnych. Wielkość wzrastała powoli, lecz stale. Powoli, gdyż jednostka poruszała się z niewielką prędkością, co zwiększało margines bezpieczeństwa. Odczyt przestał pulsować, choć nadal rósł — oznaczało to, że żagiel czerpie dość energii, by zapewnić dalszy ruch okrętowi.

— Postawić rufowy żagiel! — rozkazała.

— Rufowy żagiel postawiony, ma’am — zameldował Hooja.

Ekran zniknął, a okręt drgnął, gdy wokół rufy pojawił się drugi żagiel Warshavskiej.

Zachary przeniosła spojrzenie na Tobiasa. Manewr wcale nie należał do łatwych i wymagał od sternika sporego doświadczenia, ale nikt by się tego nie domyślił, patrząc na spokój i zgoła flegmatyczne ruchy podoficera. Utrzymywał kurs bez najmniejszej choćby poprawki i Zachary prawie uśmiechnęła się z zadowoleniem, gdy zalała ją fala nudności.

Nikt nie był w stanie przystosować się do niemożliwego do opisania uczucia związanego z przejściem granicy między normalną przestrzenią a nadprzestrzenią, podobnie jak nikt nie potrafił jednoznacznie określić, jaki zmysł powoduje te nudności i dlaczego. Każdy miał w tej kwestii własne zdanie, ale wszyscy zgadzali się w jednym: przejściu towarzyszyły odruchy wymiotne. Były lekkie przy normalnym przejściu, natomiast znacznie gwałtowniejsze przy tranzycie. Zachary z trudem zmusiła się do przełknięcia śliny.

Ekrany zgasły nagle i przez moment, jakiego nie byłby w stanie zmierzyć żaden chronometr, Harvest Joy nie istniał. Tuż przedtem znajdował się siedem godzin świetlnych od Manticore A, tuż potem znalazł się gdzie indziej i ekrany znów ożyły.

Zachary ponownie przełknęła ślinę i nudności zniknęły.

Na ekranie wizualnym z obu żagli spływał nadmiar błękitnej energii towarzyszącej tranzytowi.

Odetchnęła głęboko i z prawdziwą ulgą.

— Tranzyt zakończony, ma’am — zameldował bosman Tobias.

— Dziękuję, bosmanie.

Zachary spojrzała na odczyt — malał błyskawicznie, w miarę jak żagle oddawały energię, co było procesem znacznie szybszym niż jej pobieranie. Wszystko przebiegało normalnie, toteż z zadowoleniem kiwnęła głową i poleciła: