![La skeleta brigado [en Esperanto] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/no-cover.jpg)
La skeleta brigado [en Esperanto]
- Автор: Рейто Енё
- Год: 2002
- Язык: эсперанто
- Переводчик: L
- Жанр: Другие приключения
Электронная книга - «La skeleta brigado [en Esperanto]». Краткое содержание книги:
— Venu, sinjoroj legianoj — diras la blinda arabo, kaj li ekiras al alkovo.
Malantaŭ la vendejo estis malgranda ĉambro kun argilaj muroj. Ĝi ne havas fenestron, kaj ties ununura pordo malfermiĝas al la kafejo. Sur la planko estas du matkuŝejo. Apud la kuŝejo staras la mirinda kapro, kiu nomiĝas Jakobo.
La arabo estimas la kapron, kaj ili vivas sub la sama tegmento. Kelkfoje li estimas ankaŭ la kamelon, kaj tiel li aŭtomate esprimas sian estimon al tre multspecaj skaraboj, kaj al diversaj etaj kaj tute grandaj insektaĉoj.
Carew gardis siajn dandajn kutimojn ankaŭ kiel soldato. Elpreninte parfumboteleton el sia tornistro, li aspergis la maton. Li ja estis tia. Ekzemple li ne iris en batalon nerazita. Li estis la sola legiano, kiu gladis sian pantalonon. La regimentkuracisto ofte donis laboron al la iama medicinisto en la soldata hospitalo, dirante, ke unuaranga sanatoria aŭ baneja kuracisto perdiĝis en Carew.
Ili longe konis la kapron, ĉar la eminenta dombesto estis ofta vizitanto de la vendejo. Tie ili nomis ĝin Jakobo, kaj la besto saĝe toleris tion.
Kompreneble kuloj amase zumadis ĉi tie, sed ĝi ne gravas, ĉar ĉiu legiano kunportas en sia sako dense plektitan moskitovualon.
Komence la kapro ĝenas Fécamp-on, ĉar la besto rigardas la verdan reton furaĝo, kaj balancante la kapon super tio, pikpuŝadas kaj lekadas ĝin.
— Jakobo, foriru de ĉi tie.
Vidinte, ke ĉio estas vana, li ekdormas.
Ili tute ne sciis, kiom da tempo pasis de ilia kuŝiĝo. Ili vekiĝis je tio, ke la maljuna Bochur, la blinda avo de Saiĝa skuas ilin.
— Alarmo!.. Sinjoroj soldatoj!.. Vekiĝu!
Ili salte leviĝis.
Kio okazis? Ĉu ia interbatado?! Ili rapidas.
— Hu, mia kapo kiel doloras — diras Fécamp.
— Ankaŭ mia.
La sufoka, penetra malbonodoro de la kapro, miksiĝante kun la parfumo de Carew faris prema la jam alimaniere foruzitan aeron en la senaera, malgranda alkovo.
— Kio okazis? — demandis Carew.
— Mi ne scias… — respondas la kafkuiristo. — Estas granda kaoso!
— Ni iru!
Ili jam estas pretaj por ekmarŝi. Fiksu la stileton!
— Ho!.. La kapro! — krias Bochur, kaj li genuiĝas apud la besto, kiu kuŝas sur la planko, kaj kelkfoje ektremas ĝiaj hufoj.
Kio okazis al Jakobo? Ŝajnas, ke ĝi mortis. Tio ja okazas al maljunaj kaproj.
Ankaŭ tiu Jakobo estas iu ĉefrolulo, kiun la aktoj ne menciis. Sed kiu pensus fari protokolon pri konfeso de kapro?
Sed kiomfoje mekas tia besto pli kompreneble ol kelkaj homoj, dirantaj longajn kaj signifoplenajn frazojn.
Estas paniko en la oazo!
Ŝrikado, kaosa amaskriĉado… La kameloj blekas… Suboficiro batadas per la malakraĵo de sia glavo, kaj la trumpeto konstante sonas:
Al la armiloj… Al la armiloj!
La homoj panike kuradas, kaj la militistaro kurpaŝante ĉirkaŭas la oazon Ulogi. Oni ĉie starigas mitralojn.
— Kio okazis?! — krias Fécamp preterkurante sian kamaradon, kiu estis la regiment-trumpetisto, moknomata Korko.
— La diablo liberiĝis — li respondas spiregante kaj kuras alidirekten, kie li konjektas sian plotonon. Nur post longa tempo ili ekscias la kaŭzon de la paniko.
Je la kvina horo, proksime al la oazo, ĉe la rando de la dezerto, apud la aŭtomobilo oni trovis la kapitanon kaj ankaŭ la ŝoforon mortintajn, kiuj ekveturis el la fortikaĵo ankoraŭ antaŭ la sunleviĝo.
Kamelistoj vidis burnusan homon en la malproksimo, kaj ili postkuris lin. Sed ili perdis liajn spurojn en la tumulto.
La aktujo malaperis el la aŭto, kion Villiers eĉ por minuto ne eldonis el sia mano. Ĝi enhavis eksterordinare gravajn dokumentojn, la konstruotajn militistajn bazojn, designitajn en la koloni-imperio de Afriko. La projekto temis pri severe konfidencaj hegemoniaj klopodoj.
La reakiro de la dokumentoj estis vivnecesa!
La okazaĵoj ruliĝis kun tempesta rapideco:
Ĉiu subplanda tereno de Ulogi estis fosita, ĉiu kabano preskaŭ malkonstruita, la kazerno traserĉita de la kelo ĝis la subtegmento, sed vane! La pilgrimantoj povis foriri nur po unu, post kiam oni senvestigis kaj korptraserĉis ilin.
La oazo estis ĉirkaŭita per duobla militista blokadringo!
Oni rigardis la internon de la moskeo. Eĉ! Estis malfermita la ĉerko de Hagir, pro kio preskaŭ eksplodis ribelo.
La afero okazis antaŭtagmeze. La procesio, konsistanta el mohametanaj pastroj, postis fermitan, cedran lignokeston sur siaj ŝultroj, por ke ĉiu povu vidi kaj ektuŝi la ĉerkon de Hagir antaŭ la vespera preĝado, ĉar poste ĝi denove estos masonita por unu jaro.
Patrolo renkontis la procesion sur la placo Raghib-Amur. Kamelistoj bivakis ĉirkaŭ la puto kun siaj bestoj. Ok mohametanaj pastroj portis la ĉerkon de Hagir sur siaj ŝultroj.
La leŭtenanto paŝis antaŭ ilin.
— Haltu! Malfermu la ĉerkon!
Kolera indigniĝo ekmuĝis minacante. La kamelistoj proksimiĝis pugnoskuante.
La leŭtenanto staris trankvile, ĉe liaj piedoj estis flako. Li diris malantaŭen:
— Fix! En joue!
La dekdu fusiloj estis pafprete levitaj al la ŝultroj… Du sekunda silento… Malkuraĝe ĵetita ŝtono falas al la piedoj de la leŭtenanto kaj la akvo disŝpruciĝas. La oficiro rigardas malsupren, sed li diras nenion. Li atendas.
La cirklo vastiĝas. Oni retiriĝas de antaŭ la dekdu senmovaj pafiltuboj kun mallaŭta murmuro.
— Ni malfermos la ĉerkon — li diras poste al la pastroj. — Mi ne tuŝos, nur enrigardos ĝin, kaj vi jam povas iri plu. Se vi faros ian stultaĵon, morgaŭ estos granda veado en la indiĝenaj duaroj, kaj multajn kabanojn vi devos farbi per kalko pro simbolo de funebro. Vi povas pensadi unu minuton, pastroj de Alaho…
La leŭtenanto elprenis sian horloĝon. Estis la dekdua horo tagmeze. Korko, la longakapa regiment-trumpetisto staris apud li, kaj li rigardis la oficiron kun atendo. La leŭtenanto ridetante turnis sin al li, frapetis lian ŝultron kaj kvazaŭ li komencus ian gajan paroladon, li diris mallaŭte:
— Kiam mi ordonos pafi, tuj trumpetu alarmon… Ĉu vi komprenis?
— Jes — li kapbalancis kun kontenta rikano, kvazaŭ ia humura afero estus dirita al li.
La pastroj interŝanĝis nur kelkajn vortojn. Kiam la akrasona, malgranda sonorilego signis tagmezon en la kapelo de la fortikaĵo, la ĉerko de Hagir kuŝis malfermita antaŭ la leŭtenanto.
Li mansalutis, kaj la procesio daŭrigis sian vojon en la tagmeza sonorigado.
Posttagmeze oni masonis la ĉerkon de la miraklofara Hagir, kaj la pilgrimantoj malpacience, pretaj por ekvojaĝi atendis en la militista blokadringo, ĉirkaŭanta la oazon.
Ili povis foriri nur post korpotraserĉo, unu post la alia. Sed oni ne trovis la aktujon.
Ĉiu soldato, ĉiu tornistro estis zorgeme traserĉata: nenio! Ĉiu junulo devis legitimi sian alibion, kie li estis dum la murdo: nenio.
Sed la aktujo devas esti ĉi tie.
La unuan tagon oni anoncis cent mil frankan premion al la malkovranto de la krimo. Post du tagoj jam afiŝoj anoncis ĉie, ke la denuncanto ricevos kvincent mil frankojn, kaj se li estas komplico, oni indulgos lin, kiu informos la instancon pri la farinto de la krimo.
Ĝi sonis nekredeble.
Fécamp vizitis la kafejon de Bochur antaŭtagmeze de la murdo. Oni ankoraŭ korptraserĉis la homojn. La teruro de la nokta krimo ankoraŭ tute freŝe ŝvebis super la oazo, kiam vekiĝis la sensuspektaj dormintoj. Saiĝa ne estis tie. Ŝi ne volis renkonti ilin. Oni sonorigis tagmezon en la fortikaĵo. Li vidis la prosecion sur la strato, kiel oni portis la ĉerkon.
La ĉerkon, kiu tiun tagon malfermiĝis antaŭ la okuloj de nekredulo, laŭ la deziro de eŭropa oficiro.
Poste sekvis la surprizo!
La leda aktujo estis la senpera antaŭaĵo de la afero. Li venis kun Carew sur la ŝtona kampvojo, troviĝanta malantaŭ la ekzerctereno. La aktujo kuŝis en la profundo de iu sablovalo. Litero V-o estis premstampita en ĝin. Tio servis por gardi tualetaĵojn.