La skeleta brigado [en Esperanto]

Ulogi estas relative moderna loko, sudokcidente de Atlaso, profunde ene de Saharo, kaj ĝi estas fama pri tio, ke tre multaj pilgrimantoj vizitas tien, ĉar oni entombigis tie la kadavron de la miraklofara, sankta marabuto, nomata Hagir.

La sankta kuracisto Hagit ripozas ducent jarojn en la moskeo de la oazo Ulogi. Okaze de la festo Ramazano oni forigas per pioĉo la ŝtonon, sub kiu troviĝas la ĉerko, kaj oni elmetas tion al la publiko por rigardi ĝin en la sanktejo de la moskeo. Tiam la kreduloj, alvenintaj de malproksime, atribuas mirindan sorĉoforton al tiu ĉerko. Onidire, kiu tuŝas per la mano la miraklofaran lignokeston el cedro, tiun ne trafos malfeliĉo.

Ĝi vere estis tiel.

Cent kaj cent kreduloj tuŝis la ĉerkon de mateno ĝis aŭroro, sen tio, ke la plej malgranda malbono estus trafinta ilin.

Sed tia tuŝo, kian malbonon kaŭzus al la homo?

La kompanio de Hery Fécamp depotis tie en kaduka fortikaĵo, kaj li renkontiĝis ĉi tie kun John Carew. Carew estis anglo, kiu forlasis la universitaton antaŭ liaj lastaj, medicinaj ekzamenoj por dungiĝi kiel fortepianisto en dancamuzejo sur Riviero. Poste li gajnis premion en Stokholmo pri liberstila luktado, baldaŭ oni menciis lin, farinte inventaĵon, kiu ebligis la utiligon de la senvalora grenventumaĵo, akirita dum la senŝeligo de rizo. Post kiam lia romano, publikita en daŭrigoj sur la paĝoj de la ĵurnalo Paris Soir, kaj ĝi vekis ĝeneralan sensacion, oni relegaciis lin el Francio, ĉar li grimpis pro veto sur la pinton de la turo Eiffel.

Post tiuj antaŭaĵoj li venis en Afrikon, en la fermdulan legion, kaj pasiginte unujaran soldatservon en la fortikaĵo n-ro 72, oazo Ulogi, kie li kaj Fécamp tuj trovis unu la alian, kiel animaj parencoj.

La du senbridaj, bohemaj junuloj baldaŭ fariĝis nedisigeblaj, bonaj amikoj. Ili ŝatis interbatadi, kanti kaj ŝerci.

La bona humoro en Ulogi estas grava afero, ĉar la proksimo de la malbonodora, sala marĉo faris la oazon tre malagrabla loko por restado. Sed nenio damaĝis ilin! Ili estis el fero!

Kaj fine, ke ankaŭ ili fariĝis viktimoj de Ulogi, tion kaŭzis ne la polvo, la proksima marĉo, la varmego aŭ alia, karakteriza Sahara afero.

La problemon, pro kiu oksidiĝis tiuj gemutuloj, konsistantaj el pura oro, oni bone konas ankaŭ en Eŭropo, rilate la neatenditajn komplikaĵojn.

Ĝia nomo ĉie estas alia, sed la sekso ĉie estas la sama: virino.

La menciita komplikaĵo en Ulogi nomiĝis Saiĝa, kaj ŝi havis maksimume dek ok jarojn. La du brovoj de Saĝa estis po unu regulaj, longaj arkoj, kaj ŝia stranga rideto faris ŝian mistike belan vizaĝon alloga. Ŝin edukis ŝia blinda avo, nomata Bochur.

La maljuna Bochur havis kafejon en Ulogi. Dum la tuta tago li sidis antaŭ la korbo, plena de ardaĵo, kuirinte kafon kaj rulumante cigaredojn unu post la alia. Kaj la du legianoj interflustradis kun Saiĝa sur iu mato, en la angulo.

Kion do ne povis venki la batalo, la dezerto, la mortiga klimato, tion venkis malsano, kiu estas same disvastiĝinta en la malnova kontinento, kiel ĉi tie:

La amo!

Ankaŭ la ĵaluzo kaj vanteco aperis, kiel komplikaĵo.

La du soldatoj enamiĝis al Saiĝa. Malaperis la amikeco kaj la bona humoro.

Ili iomete malgrasiĝis, ili ne ŝercadis, ĉesis la kantado, la akresona ridado, kaj ili samtiel sencele vagaĉis en la kazerno, senvortaj, mornaj, kiel la aliaj.

Jam ŝajnis tiel, ke Fortuno alridetas al Fécamp. Saiĝa estis pli afabla al li. Baldaŭ Carew povis esperi. Fine la knabino timis esprimi siajn sentojn.

Tiel okazis, ke iun tagon la emigma morto de la maljuna kapro, nomata Jakobo alportis la decidigan finon.

Jakobo, la kapro estis blinda unuokule, kaj ĝi provizis per lakto la domon de Bochur. La paca besto eĉ konjekton ne havis pri sia sensacia, kriminala futuro.

Samtempe alvenis kapitano Villiers, kaj li eble malpli konjektis, ke post du tagoj oni enterigos lin ĉi tie, kiel viktimon de Henry Fécamp…