Хроніка дзетдомаўскага саду

Начаваў я, не ставячы палаткі, пад дубам, у спальніку. Карэнне яго было мне замест падушкі. Я праляжаў амаль усю ноч, так і не звёўшы вачэй, упёршыся цемем у ствол, адчуваючы галавой цеплыню яго шурпатай кары, як далоні матчынай, слухаў дуб і сон буслоў, часам у напаўдрымоце мне здавалася, што я чую іх галасы. Я папружваўся, спрабуючы разабраць, пра што яны гавораць. Але, канечне, нічога не чуў, таму што буслы паводзілі сябе ціха, нібы іх і не было на дубе, нібы яны зліліся з дрэвам, растварыліся ў ім. I сам дуб быў нямы, за ўсю доўгую ноч ні разу не азваўся, нават цёку сокаў не было ў ім чуваць, дрэва ўсё роўна як змярцвела, страціла пульс. Гэта я пазней ужо даведаўся, што іменна так і адпачываюць дубы, спяць мёртвым сном, не тое што іншыя дрэвы, хвоя ці асіна.

А раніцай, ледзь толькі развіднела, узышло сонца і пачаліся зноў бусловыя вучэнні, прыйшоў Мар'ян. Падышоў да мяне, як усё роўна мы з ім толькі ўчора развіталіся і ўчора ж дамовіліся сустрэцца. I не проста сустрэцца, таму што Мар'ян з'явіўся не як госць, не з пустымі рукамі, прынёс з сабою сякеру і пару дошак. I я ніяк не мог уцяміць, навошта тыя дошкі, а ён паклаў іх і падаў мне руку:

— З прыездам,— назваў маё імя і прозвішча, нават мянушку маю прыгадаў. Дурную, зрэшты, мянушку. Манах. Яна прыляпілася да мяне з-за блакітнага колеру штаноў, якія выдалі мне на складзе.