Τα Σταυροδρόμια του Λυκόφωτος
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Дело №... #10
- Год: 2012
- Язык: греческий
- Переводчик: Κώστας Γερογιάννης
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «Τα Σταυροδρόμια του Λυκόφωτος». Краткое содержание книги:
Το αριστοτεχνικό έπος φαντασίας του Ρόμπερτ Τζόρνταν συνεχίζεται.
Καθώς ο Ματ εξαφανίζεται από το Έμπου Νταρ έχοντας απαγάγει την Κόρη των Εννέα Φεγγαριών, μαθαίνει ότι τόσο η Σκιά, όσο και οι δυνάμεις της Αυτοκρατορίας των Σωντσάν, έχουν εξαπολύσει θανάσιμη καταδίωξη εναντίον του.
Στο μεταξύ, ο Πέριν αναζητεί τρόπο να ελευθερώσει τη Φάιλε από τους Σάιντο, όμως ίσως η μόνη του ελπίδα είναι να συμμαχήσει με το εχθρό.
Ως Άμερλιν των εξεγερμένων Άες Σεντάι, η Εγκουέν πολιορκεί την Ταρ Βάλον, μα πρέπει να νικήσει γρήγορα. Αν ο Λευκός Πύργος δεν ενωθεί, οι Άσα’μαν θα είναι οι μόνοι που θα παραμείνουν για να υπερασπιστούν τον κόσμο ενάντια στον Σκοτεινό, και τίποτα δεν θα τους σταθεί εμπόδιο στην απόκτηση της απόλυτης δύναμης.
Σκοτεινόφιλοι κι εχθροί της Ηλαίην σχεδιάζουν την καταστροφή της όσο εκείνη αγωνίζεται για τον Θρόνο του Λιονταριού. Αν αποτύχει, το Άντορ ίσως παραδοθεί στη Σκιά και, μαζί του, ο Αναγεννημένος Δράκοντας, που έχει απαλλάξει το σαϊντίν από το μίασμα, αλλά ακόμη δεν ξέρει ποιους μπορεί να εμπιστευθεί.
«Δεν είμαι ηλίθιος», γρύλισε ο Πέριν. Γνώριζε αρκετά για τους παρατηρητές του Μασέμα. Οι περισσότεροι από τους ακόλουθούς του ήταν αστοί, ενώ οι υπόλοιποι ήταν, στην πλειονότητά τους, τόσο αδέξιοι μέσα στα δάση, που θα ντρόπιαζαν κι ένα δεκάχρονο παιδί στην πατρίδα. Φυσικά, δεν αποκλείεται ένας-δυο από δαύτους να κρύβονταν ανάμεσα στα δέντρα κάπου εκεί κοντά και να τους παρακολουθούσαν μέσα από τις σκιές. Κρατούσαν πάντα αποστάσεις, μια κι η εξαιρετική όραση του Πέριν τούς είχε κάνει να πιστέψουν πως ο άντρας ήταν κάποιο είδος μισοεξημερωμένου Σκιογεννήματος, οπότε σπανίως ανίχνευε την οσμή τους. Σε κάθε περίπτωση όμως, σήμερα είχε άλλα πράγματα στο μυαλό του.
Παραμερίζοντας με τα δάχτυλά του το ύφασμα, για να αποκαλύψει τη χήνα, μεγάλη σχεδόν σαν τροφαντό κοτόπουλο, με πέτσα τραγανή και καφετιά, έκοψε ένα από τα πόδια του πουλιού, ενώ ταυτόχρονα ψαχούλευε κάτω από τον μπόγο κι έπιανε στα χέρια του ένα κομμάτι παχύ, κρεμ χαρτί, διπλωμένο στα τέσσερα. Χωρίς να προσέχει ιδιαίτερα μήπως το λερώσει με λίπος, ξεδίπλωσε το χαρτί πάνω από το ψητό πουλί, κάπως αδέξια εξαιτίας των γαντιών του, και διάβασε μασουλώντας συγχρόνως το ποδαράκι. Όποιος τον παρακολουθούσε, θα νόμιζε πως αναρωτιόταν ποιο κομμάτι της χήνας θα έτρωγε μετά. Μια μεγάλη πράσινη σφραγίδα από βουλοκέρι, σπασμένη από τη μία μεριά, απεικόνιζε κάτι που στα δικά του μάτια έμοιαζε με τρία χέρια, καθένα εκ των οποίων είχε τον δείκτη και τον ωτίτη ανασηκωμένους και τα άλλα δάχτυλα διπλωμένα. Τα γράμματα είχαν αποτυπωθεί στο χαρτί με ρέουσα γραφή κι ήταν κάπως αλλόκοτα, μερικό μάλιστα εντελώς δυσανάγνωστα, αλλά με λίγη προσπάθεια έβγαζαν νόημα.
Ο φέρων τόδε τελεί υπό την προστασία μου. Εις το όνομα της Αυτοκράτειρας, είθε να ζήσει για πάντα, παράσχετέ του όποια βοήθεια επιθυμήσει, προκειμένου να υπηρετήσει την Αυτοκρατορία, και μην κάνετε λόγο σε κανέναν επ’ αυτού, παρά σ’ εμένα αυτοπροσώπως.
Με την προσωπική σφραγίδα της