Святло зямное

«Нармальнае становішча шлагбаума адкрытае» чорным па беламу. Бачыце — вось! Усе чытаюць. Ніхто не блытае. Толькі шлагбаумшчык наблытаў штось. Ці ў яго нервы дурэюць патроху, ці проста меў дрэнны настрой, — толькі ўзяў і закрыў дарогу раней, чым звычайна. Стой! Стой, конны і пешы! Спыніся, мота! Стой і ні з месца, аўто! Шафёр з кабіны: — Што за мода?! Ты п'яны, браток, ці што? Ступіў на пробку ці выпіў стопку? Не выйшаў цягнік у маршрут, яшчэ качагар распальвае топку, а ён ужо тут як тут. Трымаў дырэктар. Трымаў дыспетчар. Потым механік новаспечаны трымаў з паўгадзіны ў гаражы. Потым: «Пуцёўку пакажы». Потым гai яшчэ трымала: «Куды спяшаешся, не гані. Знак нумарны ты чысціш мала...» І вось яшчэ адно гai. Ды адкрывай жа! Груз тэрміновы. Стане там справа ўся. Не разумее роднай мовы. З яго, што вада з гуся. Ды адкрывай жа, чорт паласаты! А то пайду на таран! Ды адкрывай жа, чорт валасаты!.. Шафёр узняў тарарам. Шафёр злуецца, плюецца i лаецца. Лаецца — на чым свет. Дзяжурны толькі ўхмыляецца: «Бачыў я вас, непасед». Ён ухмыляецца і чухаецца. Нарэшце рашыў не маўчаць: — А раптам поезд ужо рухаецца хто будзе тады асвячаць? Hi разумення, ні пашаны. На тое ж і шлагбаум, каб быў парадак, паважаны! Шлагбаум — не для забаў. Праўда, закрыў я ранавата. Дык так ужо ў нас яно: калі не хочаш быць вінаватым — раней апускай бервяно... Ні разумення, ні пашаны. Спяшаюцца ўсе, крычаць. А не гарыць, не на пажары. Навошта так імчаць? Усё хутчэй бягуць машыны, усё хутчэй — паязды. А куды ўсе заспяшылі? Куды, скажыце, куды?.. Пакуль рэзанёрствуе дзяжурны, з'явіўся ўраз цягнік. Мільгнулі твары, абажуры. Прагрукатаў i знік. I з неахвотаю, са скрыпам стаў узнімацца шлаг- баум. Шафёр прыспешыў крыкам i крануўся ў шлях...