Святло зямное

Ішла рэвалюцыя — левай, левай! Змагаліся не на жыццё, на смерць. Змагаўся Ленін. І — усміхаўся Ленін. Служыў рэвалюцыі ленінскі смех, Была рэвалюцыя. Яе змяніла пара завірух, разрух, галадух. Розная контра гразіла магілай. Ды не здаваўся ленінскі дух. Ленін заставаўся Леніным — і грозным, караючым мячом, і рэвалюцыі добрым геніем, яе душой, яе Ільічом. Ленінскі розум ведаў даўно: рэвалюцыю робіць не зло, а дабро. Дабро рэвалюцыю параджае. Рэвалюцыя дабро сцвярджае. Дабру ж не да твару змрочныя шоры. Яму падавай — марш мажорны, ды сонечны май, ды светлую мару. Усмешка дабру больш да твару! Усмешкаю той і быў надзелены Ільіч — носьбіт людской надзеі, тым гумарком, што з народных глыбінь... Старшыня Саўнаркома жартаваць любіў. Ведаў цану добрага жарта — смяяўся шчыра і азартна. Ведаў сілу сярпа і молата — смяяўся радасна і молада. Смех той слухала Расія, і ў ёй абуджалася новая сіла. Смех той слухала гісторыя і сама ўсміхалася: «Здорава!..» Я ленінскага смеху не чуў. Ды, верны жывому Ільічу, спасціг я альфу і амегу яго выбуховага смеху. То мудрасць смяялася над тупасцю, над уяўнай глыбакадумнасцю, прастата — над фанабэрыяй, дабрата — над злым недаверам, смяялася праўда — над маною чорнай, светлае заўтра — над цёмным учора... Адольваем шлях мы, за крокам крок, Ленін дае нам за ўрокам урок. Вучымся ў Леніна мы змагацца. Будзем вучыцца ў яго — смяяцца!