Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Nie wiedziałam, jak skończyć to zdanie. Wsunęłam dłoń w majtki i dotknęłam się między nogami. Byłam mokra i miękka jak… jakbym kogoś chciała. Ale te sny mnie przerażały. Albo to krztuszenie mnie przeraziło.

W tym tygodniu z łomoczącym sercem wróciłam do piwnicy maga. W szkole ledwo trzymałam się na nogach ze zmęczenia, bo każdego ranka budziłam się chwytając spazmatycznie oddech. Wyraźniej musiałam poprosić go o pomoc. Jednak ten sen wydawał się zbyt osobisty, zbyt prawdziwy, żeby mu go opowiadać.

Mag czekał na mnie na swojej pomarańczowej kanapie, brzdąkając na gitarze. Usiadłam na jej drugim końcu, na oparciu i pochyliłam, opierając łokcie na kolanach.

Mag nie uniósł wzroku znad gitary.

— Co chciałabyś mi powiedzieć?

— Skąd wiedziałeś? — zdziwiłam się.

Odłożył gitarę i uśmiechnął się do mnie tak, jak nie uśmiechał się od czasu wyprawy do tunelu.

— Wyglądasz na bardzo przejętą.

Spuściłam wzrok na swoje stopy, próbując znaleźć odpowiednie słowa.

— Miewam sny — powiedziałam wreszcie. — Właściwie sen. O kamiennym domu z sekretnym pokojem — urwałam, a mag kiwnął głową, zachęcając mnie. — I… jest tam naga kobieta. Kiedy ona… kiedy mnie całuje, moje usta wypełniają się ziemią i dławię się.

Mag podskoczył na te słowa.

— Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?

— Ja… przepraszam.

Spojrzał na swoje palce, postukujące dotąd o kościste kolana. Wyglądał jak mały chłopiec głowiący się nad trudnym problemem. Wreszcie przestał przebierać palcami i wyciągnął je do mnie — mógł dosięgnąć tylko mojej stopy opartej o siedzenie. Złapał ją.

— Ile chcesz wiedzieć o magii? — spytał.

Był zdenerwowany, patrzył na mnie z taką uwagą, jakbym miała wybuchnąć.

— Wszystko — powiedziałam bez namysłu.

Poprawił się na kanapie; jego spodnie zaszeleściły o materiał obicia.

— Jest na to wiele sposobów — ujarzmienie fal mocy, co pokazuje ci ten sen — powiedział. — Jedne drogi są szybsze i trudne. Inne wolniejsze i bardziej bezpieczne. Nadszedł czas, abyś dokonała wyboru.

Chwila zastygła — wyraz jego oczu, dłoń na mojej stopie, moje drżące nogi — a ja patrzyłam na tę scenę beznamiętnie, jakby z bardzo wysoka. Znałam typowe teksty, słyszałam wszystkie plotki, czytałam romansidła. To zawsze było następne. Jednak w prawdziwym życiu wydawało się nienaturalne i nierealne.

Mag znów zaczął mówić, jakby cisza go przerażała.

— Ten sen mówi, że twoja magia — cóż, że twoja magia jest powiązana z seksem. Magowie ziemi tak mają, zwłaszcza w młodym wieku, przy tych wszystkich buzujących hormonach; kiedy byłem w twoim wieku także miałem sny, a moc i pożądanie, które się przeze mnie przewalały, kompletnie mnie wyczerpywały. Ponieważ nie potrafiłem ich skoncentrować. Ja… ja mógłbym pomóc ci przez to przejść. Pomóc ci to uziemić, w innym wypadku nadal będziesz miała te sny. Rozumiem, że to sprawia, że jesteś zdenerwowana, bo tak cię wychowano, ale ja…

Nie byłam w stanie się odezwać. Tylko kiwnęłam głową.

— Tak? — powiedział. — Tak, na co?

Miałam gwałtowną chęć zwinięcia się na kanapie i chichotania jak dwunastolatka na dźwięk słowa „seks”. Ukryłam twarz w dłoniach.

— Chcę, żebyś mi pomógł — powiedziałam przez palce.

Pochylił się w moją stronę.

— Jak?

Odciągnął mi ręce z twarzy i pogładził kciukami wewnętrzną stronę moich nadgarstków. W tym momencie był taki piękny, a jego twarz wydawała się składać z warstw, jakbym mogła go zobaczyć poprzez czas, mojego przystojnego starego nauczyciela, mojego wygłodniałego młodego mężczyznę. Czułam się chora, nie potrafiłam określić, ze strachu, czy z pożądania. Powiedział, że mogę być przestraszona.

Patrzył na mnie, czekał.

Pocałowałam go, prosto w usta. Objął mnie ramionami i pociągnął na siebie tak, że go dosiadałam. Nasze biodra pasowały do siebie, był twardy pode mną.

Znów przewalił się przeze mnie strach i ukryłam twarz w jego szyi. Nie byłam w stanie na niego spojrzeć.

— Nie możesz się do tego przywiązywać — powiedział mi do ucha. — Tu chodzi o pracę, nie o mnie. Jestem żonaty.

Mówiąc to głaskał mnie po głowie, potem przesunął mi dłonią po karku, w dół pleców i przytrzymał na biodrze. Nikt nigdy nie dotykał mnie w taki sposób, tak łagodnie, z takim zdecydowaniem. Widziałam, jak podczas przesilenia wyje do księżyca, tę wolność, tę szczelinę w lodzie. Jego szyja była sucha i pachniała jak glina.

— Chcę — powiedziałam i oderwałam się od niego. — Chcę być magiem.

Ujął dłonią moją twarz i pogładził ją.