Wojna Honor [War of Honor - pl]

Admirał Eskadry Zielonej Francis Jurgensen poczuł, że nie tylko żołądek, ale cały brzuch zmienia mu się w lodowatą bryłę, gdy przeczytał kolejny raport. Przez kilkanaście sekund jego umysł odmawiał współpracy — Jurgensen mógł jedynie siedzieć i gapić się w ekran.

A potem wpadł w panikę.

Przeczytał całość, ponieważ sparaliżowało go niedowierzanie. Tekst był krótki, podobnie jak dołączony doń oficjalny komunikat prasowy. I żaden nie miał prawa być prawdą!

Usiłował to sobie wmówić, ale bezskutecznie.

Szok ustąpił na tyle, by Jurgensen otrzeźwiał. Zerwał się z fotela tak energicznie, że zaskoczyłoby to każdego, kto go znał. Zawsze bowiem uważał, by zachowywać się spokojnie i pewnie trochę flegmatycznie, choć sporo go to momentami kosztowało. Przez moment stał sprężony do skoku, mając ochotę uciec przed treścią raportu i jej konsekwencjami. Wreszcie się opanował. Nie miał dokąd uciekać.

Oblizał nerwowo usta i podszedł do okna wychodzącego na panoramę Landing. Zmierzchało i światła pozycyjne rozmaitych pojazdów, których zawsze w powietrzu było pełno, wyglądały niczym sznury różnobarwnych klejnotów. Z jakiegoś powodu ten uspokajający obrazek tylko pogorszył jego samopoczucie.

Jego umysł w końcu przebudził się, zaczął szarpać niczym przyzwyczajona do akwarium ryba, która nagle znalazła się w za ciasnym słoiku i obija się o przezroczyste ściany, próbując znaleźć wyjście. Którego nie było.

Jurgensen zdał sobie sprawę, że próba zignorowania informacji nie ma sensu, bo nie był to meldunek agentu-ralny czy nie pasująca do jego wizji analiza. Takowe można było skasować albo źle zarchiwizować i problem przestawał istnieć. To był po prostu komentarz do oświadczenia i samo oświadczenie wygłoszone na konferencji prasowej przez Thomasa Theismana. Kurier wynajęty przez szefa delegatury w Nouveau Paris, ledwie ten poznał treść oświadczenia, zdołał pokonać trasę do systemu Manticore w rekordowym czasie, ale oznaczało to jedynie, że o kilka godzin wyprzedził jednostkę pocztową. Jeśli nie zamelduje o wszystkim Pierwszemu Lordowi Admiralicji, a w konsekwencji całemu rządowi teraz, tylko pogorszy swoją sytuację, bo jutro przeczytają o tym w prasie i usłyszą w wiadomościach.

Aż nim wstrząsnęło na samą myśl. I skutecznie wyeliminowało odruchową pokusę, silniejszą niż zwykle, by zgubić ten raport, tak jak gubił okazjonalnie inne niewygodne. Tym razem było gorzej: ten był katastrofalny, nie tylko niewygodny.

Nie mógł go zgubić ani udać, że nie istnieje, ale miał kilka godzin, nim będzie zmuszony podzielić się tymi informacjami z szefem i jego politycznymi panami. Zyskał czas na rozpoczęcie instalowania dupochronu, choć naturalnie nie będzie tak skuteczny, jak powinien być.

Pobudzony do działania umysł wszedł na normalne tory i zaczął analizować rozmaite warianty zminimalizowania konsekwencji. Najgosze było to, że tak zdecydowanie zapewniał Janaceka, żi Republika nie ma i nie może mieć nowoczesnych okrętóv. To będzie kłuło w oczy w każdej sytuacji, a to był jedynie wierzchołek góry lodowej, czyli totalnej klapy podległego mu wywiadu. To akurat Janacek zamaskuje, chroniąc samego siebie, ale sprawa była gorsza: nie dość, że bez jego wiedzy zbudowano tyle okrętów liniowych, to na dodatek nie miał bladego pojęcia, w co je wyposażono i uzbrojono. I żaden z jego podwładnych też nie.

Analizował sytuacę i posiadane strzępy informacji pod każdym kątem, jaki nu przyszedł do głowy, a przyjść powinny wszystkie, bo w tym akurat był naprawdę dobry.

Niestety za każdyn razem wychodziło mu, że nawet w najlepszym przypadku będzie to… niemiłe.