Wojna Honor [War of Honor - pl]

— Nie dziwi mnie to — uśmiechnął się Bachfish. — Mnie też bardzo zaciekawiły odczyty dotyczące waszych kutrów. Jeszcze nie miałem okazji porównać dokładnie obu, bo na wasze natknąłem się dopiero w tym systemie, ale pierwsze wrażenie jest takie, że imperialne są wolniejsze i słabsze.

— Ale niczego przypominającego lotniskowiec pan nie widział? — upewniła się Truman.

— Nie. Ale na ich miejscu posiadanie lotniskowców trzymałbym w jeszcze większej tajemnicy niż fakt dysponowania rakietowymi krążownikami liniowymi. A to wcale nie byłoby takie trudne; sami wiecie, że szkolenie i zgrywanie załóg można przeprowadzić w jakimś odległym i zapomnianym przez wszystkich systemie.

— Prawdę mówiąc, aż za dobrze wiemy — uśmiechnęła się Truman.

Szybko jednak spoważniała i oświadczyła:

— Zgadzam się z Alistairem, Honor: też mi się to niepodoba. Zwłaszcza w połączeniu z analizami Zahna i raportami Ferrero. Skoro Imperium celowo pokazuje nam jedne nowe zabawki, a równocześnie starannie ukrywa istnienie innych, znacznie ciekawszych…

Nie dokończyła, bo nie musiała — Honor kiwnęła głową, gdyż dokładnie to samo przyszło jej do głowy. Zachowanie kapitana Hellbarde można było traktować jedynie jako celową prowokację, a to oznaczało, że ujawnienie nowych systemów broni i możliwości elektroniki nowej generacji miało na celu zastraszenie dowódcy stacji Sidemore. No bo skoro ujawnili takie niespodzianki, to co gorszego jeszcze mają — było to logiczne pytanie, które musiało przyjść do głowy każdemu oficerowi. Zgodnie zresztą ze wszystkimi meldunkami dokładnie tak samo postępowali w stosunku do Marynarki Konfederacji, czyli wobec niej mieli podobne zamiary. A skoro tego, co naprawdę przełomowe i niebezpieczne, nie chcieli ujawniać, nie wróżyło to dobrze na przyszłość.

Odetchnęła głęboko i rozejrzała się po obecnych oficerach. Niebieski uniform Bachfisha dziwnie tu nie pasował, w przeciwieństwie do osoby, która go nosiła. Obecność jej pierwszego dowódcy, gdy obejmie pierwsze w pełni samodzielne dowództwo dużej formacji, wydawała się jej bardzo stosowna. I była dziwnie przekonana, że on też tak uważa.

— Doskonale, panie i panowie — oznajmiła. — Dzięki kapitanowi Bachfishowi mamy znacznie więcej informacji o możliwych zagrożeniach, niż gdy tu się zjawiliśmy. Teraz chciałabym zaprogramować symulator flagowy i pobawić się w nowych realiach z paroma scenariuszami. Jeśli ma pan czas, kapitanie Bachfish, byłabym zaszczycona, gdyby wziął pan w tym udział. Pomijając przyjemność przebywania w pańskim towarzystwie, naprawdę chciałabym usłyszeć pana uwagi i przemyślenia na temat przebiegu symulacji.

— Cała przyjemność i zaszczyt będą po mojej stronie, księżno — odparł poważnie po chwili.

— Doskonale! — powtórzyła Honor z uśmiechem i wstała. — W takim razie bierzmy się do roboty.

I umieściła sobie Nimifcza na ramieniu.