Задарожжа
- Автор: Іпатава Вольга Міхайлаўна
- Год: 2004
- Язык: белорусский
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Задарожжа». Краткое содержание книги:
Вольга Іпатава вядома беларускаму чытачу перадусім як празаік, аўтарка гістарычных аповесцяў і раманаў. «Задарожжа» - зборнік вершаў, дарэчы, не першы на творчым шляху пісьменніцы. Як паэтка Вольга Іпатава дэбютавала ў 1969 годзе зборнікам «Раніца». У «Задарожжы» сабраныя вершы апошніх гадоў. Лірычныя, гістарычныя, грамадска-публіцыстычныя вершы. У зборніку знойдзем вершы-роздумы, вершы-прысвячэнні, вершы-заклікі, вершы-рэтраспекцыі. Асобна выдзелены цыкл «Эмігранты». Тут сабраны вершы, прысвечаныя Янку Запрудніку, Барысу Кіту, Лявону Мурогу, Васілю Мельяновічу, Вітаўту Кіпелю, а таксама іншым прадстаўнікам беларускай эміграцыі. (Н.Г.)
Перейти на страницу:
Васілю Быкаву
Да гадавіны ягонай смерці
У час, калі твая
Яшчэ не народжаная душа
Лётала над зямлёю,
Шукаючы сабе месца —
Ён, маладзенькі салдат,
Прыпадаў да яе грудзьмі,
Гасячы смяротныя пялёсткі агню.
У час, калі да тваіх
Дзіцячых' пластылінавых мазгоў
Падбіраліся абцугі сістэмы,
На іх крыжам сумлення лёг
Яго Сотнікаў - і ты
Па Круглянскім мосце пайшоў
На іншы бераг - да праўды.
У час, калі пачынае зноў
Чарнавусы аскабалак мінулага клікаць
Да прывіднай светлай будучыні,
I прабівае "Стынгерам" самалёт,
На якім ты імкнешся ўзляцець —
Ён, Быкаў, ізноў і ізноў
Захіляе чорныя дзіркі сабой,
...Каб табе хапіла паветра да прызямлення
На аэрадроме Свабоды...
З НАГОДЫ ЮБІЛЕЮ МУЗЕЯ ЯНКІ КУПАЛЫ
Жане Дапкюнас
Цвіллю тут не нясе ад старонак
I кніжак зляжалых.
Як у мора ўвайсці —
I паскорыцца сэрцабіццё.
Ён атулены крыллем крывінкі Купалавай
Жаны —
I ўплятаецца ў Сёння,
Ў нялёгкае наша жыццё.
Задыхнуцца шуканнем-
„Загадка Купалы".
Праз гады зразумець,
Што адгадкі ў маланкі няма.
Хваля Часу адтрэсла
I адкалыхала,
I, застыўшы ў Паэце,
Між нас засталася сама.
Ападае стагоддзе крываваю,
Змучанай гронкай.
У прарока чырвонцаў няма.
I за ім не ідзе грамада.
Ды Купалава Слова ірвецца
З музейнай скарбонкі,
Бо яму трэба клікаць,
Калі у народа бяда.
Хай яно дапаможа
У чорнай імгле не скарыцца,
Хай струменіць і ў грудзі народныя б'е.
На далоні у Вечнасці
Светлаю кропляй іскрыцца,
I на ніз нашым шалям
Схіліцца ізноў не дае!
20 верасня 1995 г.
СЫНУ
Віншаванне са старым Новым годам
Кожны твой тэлефонны званок
Медыятар па струнах - нервах.
Вібрырую: «Як? Што
Ў тваёй далёкай краіне?»
Мільёны тон акіянскай вады
I безліч кубаметраў паветра,
Што ляглі між намі на сёння,
Напаўняюць мяне адчаем.
Я — макавінка ў тэрыконах чалавецтва,
Гэты мак штодзённа таўкуць абставіны.
А ён тонамі правальваецца ў нябыт
I выштурхоўваецца ў жыццё іншым -
Маладзейшым на адзін радавод.
I таму я дзіўлюся, як цуду,
Што ў гэтым шалёным свеце
Ты мяне ўсё роўна любіш.
I не хочаш забыцца на тую,
З чыёй юнай плоці ты выйшаў.
Я ж, мой сын, ужо чую вецер,
Што зганяе з людскога іржэўя,
На якім я адпрацавала
Па ўсіх законах Быцця.
I цяпер я пішу ўпотай
На праграмцы
"Zur Eroffnung der Deutschen Woche"
Гэты ліст да цябе ў першы
Дзень старога Новага году
I шпурну яго ветру як доказ,
Што патрэбна табе,
Мой сын.
ВІНДСЕРФІНГ
Мужу Ягору
Мне не ўтрымацца на дошчачцы кволай.
Лепш падымуся на ўзгорак — здаля
Буду глядзець, як, вандроўнік вясёлы,
Лёгка ляціш па планеце Зямля.
Як парушынка ў возера воку
Парус твой белы — цень аж на дне.
Вецер нясе твой віндсерфінг далёка,
Быццам забраць цябе хоча ў мяне.
О, не знікай, сінявокі Ягорыч!
Лёсу раптоўны і радасны дар.
З вуснаў сціраеш жыццёвую горыч,
Фізік і лірык, мудрэц і гусар.
О, не знікай ! Закруціся ў сувоі
Часу — і ў гэтай хвіліне жыві!
Мы растварыліся ў леце абое
Бегам гарачай, як сонца, крыві!
Ў лёгкасці боскай не ўтрымацца.
„Стань на віндсерфінг!" — гаворыш.
„Пасля!"
Далеч.
Спякота.
Конікаў брацтва.
I прыцяжэння не мае Зямля...
СЯБРОЎКА
Калі падчас, здаецца, гіну я
Ад цёмнай слепаты людской —
На хутар да цябе, Віргінія,
Я еду — там жыве спакой.
З табою разам мудрасць брамінаў
Нашэптвае, што ўсё цячэ.
Ахутвае, як хусткай мамінай,
Надзея, што прыйду яшчэ
Перейти на страницу: