На высокім алтары

Сучаснік мой юны! Пабачыўшы тло, Не думай, Што гэта імгненне Было Не нашым з табою, А толькі маім, Што я — пагарэлец, А ты — херувім. Не думай! Не думай!.. Таму што аднойчы — У будзень ці ў свята, Апоўдні ці ўночы — Ты ўспомніш пажар На сядзібе дзядоў I за даляглядам Пражытых гадоў Ягонае зарыва ўбачыш, Якое Табе гэтаксама Азорыць наўколле, I ў бляску тым яркім Сацьмее і зблякне...