Moralność Pani Dulskiej
- Автор: Zapolska Gabriela
- Язык: польский
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Moralność Pani Dulskiej». Краткое содержание книги:
No… niby ty i Zbyszko. To będzie mezalians, ale trudno…
Hanka milczy, gryzie róg chustki i patrzy w ziemię.
Dlaczego nic nie mówisz, Hanka? Dlaczego ciągle płaczesz? Przecież ja do ciebie z najlepszą intencją. Nie płacz, to się jakoś ułoży.
HANKA
rycząc
Nic się nie ułoży… pomsta na mnie, nieszczęście… Och, czemu się ja rodziłam!
MELA
Boże! Nie płacz, Hanka…
HANKA
Ażebym nogi połamała, nimem tu nastała!
MELA
Hanka, nie płacz, bo mnie serce pęknie.
Pochyla się nad nią
HANKA
Niech mnie panienka puści!
SCENA DZIESIĄTA
Mela, Hanka, Juliasiewiczowa.
JULIASIEWICZOWA
Jest tu kto? W kuchni drzwi otwarte… (spostrzega Melę i Hankę) Cóż wy tu robicie po ciemku?
Hanka ucieka.
Co Mela ma za konszachty ze sługą?
MELA
podniecona
To nie żadne konszachty, tylko to całkiem co innego. Hanka jest bardzo nieszczęśliwa, a ja ją pocieszam.
JULIASIEWICZOWA
Najlepiej zapal lampę.
Mela zapala lampę.
I dlaczegóż to Hanka taka nieszczęśliwa?
MELA
Och! To straszna historia!
JULIASIEWICZOWA
Niech mi ją Mela powie.
MELA
Nie mogę, ciociu… nie mogę, ale to jest okropne – to może się strasznie skończyć!
JULIASIEWICZOWA
Najlepiej mi powiedzieć, może ja znajdę jaką radę.
MELA
To prawda. Ciocia taka mądra, to najlepiej potrafi z mamcią sobie poradzić.
Siadają przy stole pod lampą.
JULIASIEWICZOWA
A cóż tu mama będzie mieć do czynienia?
MELA
Jak to? Ona głównie! (po chwili) Ja cioci powiem wszystko jak na spowiedzi. Ale, ciociu, jak ciocia mnie zdradzi, że to ja… to… już nie wiem co. Ciociu, ciociu! Tu stało się nieszczęście. Zbyszko zakochał się w Hance.
JULIASIEWICZOWA
parska śmiechem
Tylko tyle?
MELA
Ciociu, niech się ciocia nie śmieje! To Bóg wie co z tego może być, bo mama nie pozwoli na to małżeństwo. Zobaczy ciocia!
JULIASIEWICZOWA
Najprzód, skąd to wiesz?
MELA
Ja… podpatrzyłam. Niechcący! Jak Bozię kocham. Ja zaraz potem oczy zamknęłam.
JULIASIEWICZOWA
Lepiej było przedtem. Cóżeś widziała?
MELA
Ciociu, oni się muszą pobrać! Oni się już całują!
JULIASIEWICZOWA
śmieje się
No, skoro się już całują…
MELA
Tak, tak. Ja, odkąd to zobaczyłam, to sypiać nie mogę już zupełnie. Co sobie przypomnę, to mną coś tak dziwnie zatarga. I płakać mi się chce, i smutno, i miło… Ale to ja – a mama to z pewnością Zbyszka przeklnie.
JULIASIEWICZOWA
Nie bój się, cielątko. Mama Zbyszka za to nie przeklnie.
MELA
Żeby to jeszcze tylko, ale jest jeszcze dziecko, dużo komplikacji. Jest jeszcze finanzwach tam na wsi – i potem to już nie wiem… jest jeszcze cudze dziecko.
JULIASIEWICZOWA
Cudze dziecko?
MELA
No, tak! Hanka mówiła.
JULIASIEWICZOWA
zainteresowana
No… no… jak mówiła?
MELA
Ja jej mówię, pójdziesz za mąż, niby za Zbyszka, ja ciągle myślałam. A ona nie płacze, ale ryczy, i woła: "A kto mnie teraz z cudzym dzieckiem weźmie!"
JULIASIEWICZOWA
Tak powiedziała?
MELA
Ciociu, ja nigdy nie kłamię. Tylko… ja tego wszystkiego, ani weź, pokombinować nie mogę. A ciocia co rozumie?
JULIASIEWICZOWA
Rozumiem! Rozumiem!
MELA
opierając się o stół
Niech mi ciocia wytłumaczy, moja najdroższa!
JULIASIEWICZOWA
Nie, panienko. Ja ci tego nie wytłumaczę. Tylko niech Mela pamięta: trzymać języczek za zębami. Ani słowa o tym do nikogo! Ani słowa! I dalej nie podpatrywać! Jakby się co znów zobaczyło, oczy zamknąć.
MELA
A ciocia się tym zajmie?
JULIASIEWICZOWA
Może…
MELA
Moja ciociu święta, oni się jeszcze wykradną albo zabiją! Tak było w Kijowie… Cicho… Zbyszko!
SCENA JEDENASTA
Też same, Zbyszko.
Zbyszko ubrany jak do wyjścia.
JULIASIEWICZOWA
Jak się masz? Wychodzisz?
ZBYSZKO
Tak.
JULIASIEWICZOWA
Znów się puszczasz?
ZBYSZKO
Znów.
JULIASIEWICZOWA
Siedziałeś przecież częściej już w domu.
ZBYSZKO
Widocznie mam już dosyć.
JULIASIEWICZOWA
Szkoda, lepiej wyglądasz. Utyłeś trochę.
MELA
Zbyszko, zaraz wrócą wszyscy, będzie herbata.
ZBYSZKO
Nie czekajcie na mnie.
MELA
Mama będzie znów zła.
ZBYSZKO
Dajcie mi spokój!
JULIASIEWICZOWA
Mógłbyś być grzeczniejszy!
ZBYSZKO
Po co?
JULIASIEWICZOWA
Choćby ze mną… Tak się zachowujesz…
ZBYSZKO
Moja droga, raz chcesz, aby ci uchybiać, i aż prosisz się o to, to znów, aby cię szanować.
Wybierz już raz: matrona czy kokota.
JULIASIEWICZOWA
wściekła
Najlepiej zrobię, jeśli z takim brutalem mówić nie będę.
ZBYSZKO
Najlepiej. A przestań się malować, bo wyglądasz jak kamienica odnowiona na przyjazd cesarza. Bądź zdrowa!
JULIASIEWICZOWA
Tak! Ej, żebyś nie pożałował twojej brutalności!
ZBYSZKO
Ja nigdy niczego nie żałuję.
Wychodzi.
MELA
On znów taki zły jak dawniej. I z Hanką się tak kłócili! Tak kłócili! O, mamcia idzie przez kuchnię.
SCENA DWUNASTA
Dulska, Hesia, Juliasiewiczowa, Mela, później Dulski.
DULSKA
do Juliasiewiczowej
Jak się masz! Cała jestem wzburzona.
JULIASIEWICZOWA
O cóż chodzi?
DULSKA
W tramwaju znów awantura. Jak Hesia siedzi, to przecież wygląda na dziecko, co nie ma metra wysokości. Mówię jej: Skurcz się…
HESIA
E, proszę mamy!
DULSKA
Ona na złość się wyciąga i zaraz potem z konduktorem secesja, wszyscy się patrzą…
JULIASIEWICZOWA
Ach, bo o ten cent czy dwa…
DULSKA
Kto nie szanuje grosza, ten niewart… Hanka, nakrywaj! My tu pijemy herbatę teraz, bo piec w jadalni coraz gorszy.
JULIASIEWICZOWA
Czemu go ciocia nie poprawi?
DULSKA
Albom ja głupia? I tak na przyszły rok nie będę tu mieszkać, tylko wynajmę. Wtedy mi lokator piec poprawi. Idę włożyć szlafrok. Hesia, przebrać się! Mela, zajmij się herbatą.
Wychodzi.
Hanka nakrywa. Juliasiewiczowa obserwuje Hankę.
HESIA
Dziś była marna lekcja – dobrze zrobiłaś, że cię nie było. Same sztubaki…
Wybiega.
JULIASIEWICZOWA
Hanka! Cóżeś tak zmizerniała?
HANKA
Zęby mnie bolą.
JULIASIEWICZOWA
Zęby?