Originalaj poemoj

El malproksima proksim’, denove kun Vi mi parolas, kaj ĝojas la korda anim’, pri eblo de l’kara intim’. Mi volas, mi volas varian humoron enstampi sur blanka foli’, en versojn enspiri la koron de l’poezia delir’, partumi plezuron, doloron       kun Vi. Ho, kiom kolombas la koro en vana aspir’       al kuniĝo. Ho ve, rememoro pri l’horo-       -disiĝo. Krajon’ en hezito haltas, zigzagas la duboj je l’menso, falas kaj saltas akre-vibranta penso.       Krei — dolĉe-amara destino; suferas la menso en penoj, ĝojas la kor’ en la sino.       Krei!? — Postulas la tuto: amo, naturo, socio,       eĉ bruto. Krei en sonoj — ĥameleonoj, sunoradioj — varioj.       Krei, — perei, naskiĝi kaj droni,       sveni ĉiam, konstante, subite. Ho, mia revo —       devo de l’baraktanta spirito. Vi nur ĝin povas kompreni, kanto-amik’ — satelito.       Novo, malnovo,             kutimoj,                   movo de l’hezitantaj rimoj — limoj       Eterna flagranto —             tra densa mallum,                   diamanto. Ĉu Vi ion komprenis       tra fragmenta deliro,             amiko? Furiozaj, ĝojaj kaj rapidaj dancoj korpon mian pikas kvazaŭ akraj lancoj, koron mian ŝiras kaj turmentas ili, tamen mi deziras trili, trili,             trili.