111 Fabloj

Sur brancho trovis spacon por azil'. Ghi vivas tie tute senmizere, Kaj tamen tre modere. La bela Suno-Regh' origas fruktojn jam; La fruktoj en gharden' por la okul' plezuras; Jen pomo ronda, rugha kiel flam', Sur brancho pendas kaj maturas. Allogas Bubon ghi per sia placha bel'. La pomo luksas kvazau bel-juvel', Sed malproksima estas cel': Sur arbon rampi Bubo ne kuraghas, Por skui ghin — li ne sufiche aghas, — Ne scias li rimedojn en shtelad'. Subite por afer' aperis kamarad'. Ghi estis simpla Verm' kaj diras ghi al Bubo: "Pereos tiu pomp', neniu estas dubo; Rikoltos la Kampul' la fruktojn ghis vesper'. Mi tamen helpos vin volonte, kun sincer'. Malgrandan pagon donu por afer': Dekoblon prenu vi, por mi sufichos Parteto nur, — kaj plene mi felichos. Dum tuta mia viv' mi manghas kun moder'." Konsentis Bubo al amik-propono, Komencis Vermo helpi lau bezono. Momente segis ghi la pomon for. Sed kion Verm' ricevis por labor'? Apenau pomo falis sen-detene, La Bubo manghis ghin entute, kun rapid', Kaj kiam Verm' alrampis por profit', Dispremis Bubo ghin sen zorgo kaj medit', — Kaj Vermo kun la pom' pereis senrevene.