Najemnik [Use of Weapons - pl]

Spojrzał na kikuty nóg, amputowanych powyżej kolan.

— To, co ze mnie zostało, ma się dobrze, proszę pani.

Tak zwykle odpowiadał. Wiedział, że jego reakcja może się pewnym ludziom wydać zgorzkniała, lecz po prostu w taki sposób okazywał, że nie chce udawać, iż wszystko jest w porządku.

Spojrzała na obciągnięte spodniami kikuty z otwartością, jaką wcześniej widywał tylko u dzieci.

— To był czołg, prawda?

— Tak — rzekł, ujmując ponownie sekator. — Chciałem potańczyć po drodze do Balzeit. Nie wyszło. — Nachylił się, jedną z sadzonek umieścił w koszyku. Zanotował na skrawku papieru, od której rośliny ją uciął, i przymocował karteczkę do gałązki. — Przepraszam… — przesunął trochę wózek, a kobieta zeszła mu z drogi. Zajął się następną sadzonką.

Obeszła go i znowu zastąpiła mu drogę.

— Słyszałam historię, że wyciągał pan jednego z towarzyszy spod…

— Tak — przerwał jej. — Tak brzmi ta historia. Oczywiście nie miałem pojęcia, że ceną za miłosierdzie będzie wyrobienie sobie nadzwyczaj silnych mięśni rąk.

— Dostał pan już medal? — Kucnęła i położyła dłoń na kole wózka.

Spojrzał na dłoń, potem na twarz kobiety, ale ona tylko się uśmiechała.

Rozchylił kurtkę, pokazał pod spodem mundur ze wszystkimi wstążkami.

— Tak, dostałem swój medal.

Nie bacząc na opartą na kole dłoń, pchnął wózek naprzód.

Kobieta wyprostowała się, znowu przy nim kucnęła.

— Imponująca kolekcja jak na takiego młodego człowieka. To dziwne, że nie awansował pan szybciej. Czy to prawda, że nie wykazywał pan właściwej postawy w kontaktach z przełożonymi? I dlatego…

Wrzucił sekator do koszyka, obrócił wózek, by spojrzeć jej w twarz.

— Tak, moja pani — powiedział szyderczo. — Mówiłem niewłaściwe rzeczy, członkowie mojej rodziny nigdy nie byli dobrze ustosunkowani, nawet wtedy gdy żyli, bo teraz ich tu nie ma dzięki Cesarskim Siłom Powietrznym z Glaseen, a te… — Złapał przód swego munduru, ciągnąc za wstążki orderów, trzęsąc nimi. — Te z panią wymienię. Komplet za parę butów, które mógłbym nosić. A teraz — pochylił się do przodu, ujął sekator — mam coś do zrobienia. W instytucie jest facet, który nastąpił na minę; nie ma w ogóle nóg i stracił ramię. Może on dostarczy pani większej rozrywki. Niech pani idzie do niego i potraktuje go protekcjonalnie. Przepraszam.

Poczuł ją za sobą i położył dłonie na kołach, by się oddalić.

Dogoniła go. Jej dłoń ze sporą siłą przytrzymywała oparcie fotela.