Amerykańscy bogowie [American Gods - pl]

O piątej rano w Minneapolis na parkingu lotniskowym zmienili samochody. Wjechali na górny poziom, gdzie wozy stały pod gołym niebem.

Cień wrzucił pomarańczowy kombinezon, kajdanki i łańcuchy do brązowej papierowej torby, w której jakże krótko spoczywały jego rzeczy, zwinął wszystko i wyrzucił do kubła. Czekali dziesięć minut, gdy w drzwiach pojawił się młodzieniec o piersi pękatej jak beczka i podszedł do nich, zajadając frytki z Burger Kinga. Cień natychmiast go poznał. Gdy wyjeżdżali z Domu na Skale, młodzieniec siedział na tylnym siedzeniu i nucił tak głębokim głosem, że cały samochód wibrował w rytm pieśni. Teraz jego twarz okalała zimowa broda z pasmami siwizny. Postarzała go.

Mężczyzna wytarł w dżinsy zatłuszczone palce i wyciągnął potężną dłoń w stronę Cienia.

— Słyszałem o śmierci Wszechojca — rzekł. — Zapłacą za nią. I to drogo.

— Wednesday był twoim ojcem? — spytał Cień.

— Był Wszechojcem — wyjaśnił mężczyzna. Głęboki głos wibrował mu w gardle. — Powiedzcie im, powiedzcie wszystkim, że gdy będziemy potrzebni, przyjdziemy.

Czernobog wydłubał spomiędzy zębów kawałek tytoniu i wypluł na zmarzniętą śniegową breję.

— A ilu was jest? Dziesięciu? Dwudziestu?

Potężny młodzieniec wzdrygnął się, jeżąc brodę.

— A czy dziesięciu z nas nie jest wartych ich setki? Kto zdołałby stanąć przeciw nam w bitwie? A zresztą jest nas więcej. Żyjemy na skraju miast. Kilkoro ukrywa się w górach. Inni w Catskillach, kilku w cyrkowych miasteczkach na Florydzie. Wszyscy mają topory w pogotowiu. Przybędą na wezwanie.

— Dobra, Elvis — wtrącił pan Nancy. Przynajmniej Cieniowi wydało się, że mówił „Elvis”. Nancy zamienił mundur zastępcy szeryfa na gruby brązowy rozpinany sweter, sztruksy i brązowe buty. — Wezwij ich. Stary drań pragnąłby tego.

— Oni go zdradzili. Zabili. Wyśmiewałem się z Wednesdaya, ale nie miałem racji. Nikt z nas nie jest już bezpieczny — rzekł mężczyzna, którego imię brzmiało jak Elvis. — Możecie jednak na nas polegać. — Lekko poklepał Cienia po plecach, niemal posyłając go na ziemię, zupełnie jakby rąbnęła go kula do burzenia budynków.

Czernobog rozglądał się po parkingu.

— Przepraszam za pytanie — rzekł w końcu — ale nasz nowy pojazd to który?

Rosły młodzian wskazał ręką.

— Tam — rzekł.

Czernobog prychnął.

— Co takiego?

To był volkswagen bus rocznik 1970. Jego tylną szybę pomalowano we wszystkie barwy tęczy.

— To świetny wóz. I ostatnia rzecz, jakiej będą się spodziewać.

Czernobog okrążył furgonetkę. Zaczął kasłać ostrym starczym kaszlem palacza. Zachłysnął się i splunął. Uniósł dłoń do piersi, rozmasowując ból.

— Tak. Ostatnia rzecz, jakiej będą się spodziewać. A co się stanie, jeśli zatrzyma nas policja, szukając hipisów i prochów? Nie jesteśmy tu po to, by jeździć magicznym autobusem. Mamy wtopić się w tłum.