Radio Darwina [Darwin's Radio - pl]

Usłyszały ten ryk w sąsiednim pokoju. Jayce usiadła w łóżku i przetarła oczy.

— To znowu on — mruknęła.

Delia suszyła włosy.

— Czasami naprawdę nie wytrzymuje — powiedziała.

— Możecie podrzucić nas do Cincinnati? — Zapytała Jayce.

— Mam tam wujka. Możecie teraz odesłać Morgana do domu.

— Czasami z niego taki dzieciak — dodała Delia.

Kaye przyglądała się im z krzesła, zarumieniona od emocji, które nie do końca rozumiała: poczucia solidarności połączonego z instynktowną niechęcią.

Kilka minut później spotkała się z Mitchem na dworze, pod długim pomostem motelu. Trzymali się za ręce.

Mitch wskazał kciukiem przez ramię na otwarte drzwi pokoju. Znowu słychać było prysznic.

— To już drugi raz. Powiedział, że bez przerwy czuje się brudny. Dziewczyny trochę sobie pogrywały z biednym Morganem.

— A czego oczekiwał?

Nie mam pojęcia.

— Że pójdą z nim do łóżka?

— Nie wiem — odparł Mitch spokojnie. — Może po prostu chciał być traktowany z szacunkiem.

— Chyba nie wiedzą, jak to się robi — stwierdziła Kaye. Przycisnęła dłoń do jego piersi, masowała, jej oczy skupiły się na czymś odległym i niewidocznym. — Dziewczyny chcą, aby podrzucić je do Cincinnati.

— Morgan chce pójść na przystanek autobusowy — powiedział Mitch. — Ma już dosyć.

— Matka Natura nie jest zbyt uprzejma czy litościwa, przyznasz chyba?

— Czy Matka Natura zawsze była zdzirą? — Spytał Mitch.

— No to po Rosynancie i objeździe Ameryki — uznała Kaye ze smutkiem.

— Chcesz zadzwonić w parę miejsc, znowu działać, prawda?

Kaye uniosła ręce.

— Nie wiem! — Jęknęła. — Zmycie się, by po prostu żyć, wydaje się skrajnie nieodpowiedzialne. Chcę się dowiedzieć więcej. Czy jednak cokolwiek nam powiedzą — Christopher, albo ktokolwiek inny z Zespołu Specjalnego? Jestem teraz na aucie.

— Jest sposób, abyśmy pozostali na boisku na innych zasadach — powiedział Mitch.

— Ten bogacz z Nowego Jorku?

— Daney. I Oliver Merton.

— Nie jedziemy do Seattle?

— Jedziemy — odparł Mitch. — Ale zadzwonię do Mertona i powiem mu, że jestem zainteresowany.

— Nadal chcę naszego dziecka — powiedziała Kaye z otwartymi szeroko oczyma i głosem kruchym jak zasuszony kwiat.

Odgłos prysznica ustał. Słyszeli, jak Morgan się wyciera, na przemian nucąc i przeklinając.

— Zabawne — szepnął prawie niedosłyszalnie Mitch. — Bardzo mi się nie podobał ten pomysł. Ale teraz… Wydaje mi się równie prosty jak wszystko inne, sny, spotkanie ciebie. Też chcę dziecka. Nie możemy pozostać niewinni. — Odetchnął głęboko, uniósł wzrok, aby spojrzeć w oczy Kaye, i dodał: — Zróbmy to.