Powersat — satelita energetyczny [Powersat - pl]

ORBITA GEOSYNCHRONICZNA

— Nie uważasz, że będzie przeszkadzać? — spytał Williamson. wskazując odzianą w rękawicę dłonią oryginalną antenę satelity, odczepioną i unoszącą się swobodnie obok satelity jak olbrzymia metalowa kra.

Buczazi potrząsnął głową w hełmie.

— Nie, jest wystarczająco daleko, żeby nie stanowiło to problemu.

— Dobrze.

Dwaj mężczyźni mocowali nową, mniejszą antenę do gniazda w pobliżu magnetronów. Praca w niewygodnych skafandrach szła wolno. Choć w próżni nie słychać było dźwięku, Williamson czuł wibracje wiertarki przez grubą tkaninę rękawic. Te pieprzone rękawice to jakiś koszmar, pomyślał. Były sztywne jak tektura. Trudno było zginać w nich palce na tyle, by pewnie uchwycić narzędzie. Już dwukrotnie o mało nie stracił wiertarki, wypuściwszy ją.

Buczaczi pracował cały czas i nie pytał o Nikołajewa. Wiedział, że Williamson zabił Rosjanina. Czy niewierny może zostać świętym męczennikiem, dumał Buczaczi? Jakie to ma znaczenie? Niech Allach decyduje. Allach litościwy, Allach miłosierny. Miał nadzieję, że Nikołajew znajdzie miejsce w raju. Choć nie był w pełni świadom celu misji, bez niego nic by nie osiągnęli.

W słuchawkach hełmu Buczaczi słyszał, jak Williamson ciężko oddycha. Praca była o wiele cięższa, niż przypuszczali, i wszystko szło znacznie wolniej. Buczaczi sam dyszał z wyczerpania; uniósł lewe ramię, by spojrzeć na instrumenty umocowane na nadgarstku.

— Prawie gotowe — rzekł Williamson.

Buczaczi zamrugał, czując, jak pot spływa mu do oczu. Szkoda, że nie mogę wytrzeć twarzy, pomyślał. Jestem mokry od potu. I nagle poczuł ukłucie strachu. Może to przez mikrofale? Może właśnie jestem smażony żywcem?

Nie, odpowiedział sobie. Wyłączyliśmy wysyłanie energii. Z piekielnej maszyny nie wydostają się żadne mikrofale i tak będzie, dopóki nie skończymy montować anteny i nie włączymy ponownie zasilania.

Trudno jednak było mu opanować drżenie rąk.

— Hej, co się dzieje? — spytał Williamson. — Co?

— Wydaje mi się, że zobaczyłem dym albo coś takiego.

— Dym? Niemożliwe.

— Coś tam było.

— To nie mógł być dym. Nie tutaj.

— Znowu!

Tym razem Buczaczi też zobaczył coś kątem oka. Strużka błyszczącego gazu, która znikła tak szybko, że oko ledwo ją zarejestrowało.

— Silniki kontroli wysokości — rzekł. — Przesuwają satelitę.

— Przecież jeszcze nie skończyliśmy!

— Pewnie na dole się niecierpliwią.

— Nie czuję, żebyśmy się przesuwali.

Buczaczi o mało się nie uśmiechnął. Już miał zacząć wyjaśniać, ale dał spokój. Jaki jest sens wyjaśniania komuś w tej chwili praw inercji?

— Dobrze, że nowa antena jest prawie zamontowana — rzekł Williamson. — Byłoby zabawnie, gdyby nadal wisiała luzem.

Ach, pomyślał Buczaczi. Więc jednak rozumie zasady Newtona, choć trochę. Na głos rzekł jednak: